ครอบครัว

  พอผมอายุ 10 ปี ครอบครัวก็จะเอาผมไปทำงานด้วยแต่จะไม่ให้ค่าขนมทั้งๆที่ผมทำงานพอๆกับที่เขาทำ พอผมถามเขาก็จะบอกว่า ถ้าเอาตังก็ต้องช่วยกะนออกค่ากับข้าว ค่าน้ำค่าไฟ ผมเลยไม่เอา แล้วช่วยเขาทำทุกวันที่โรงเรียนหยุด พอผมเรียน ป.6 ก็จะมีเพื่อนอยู่คนนึงที่ชอบชวนไปเล่นที่บ้าน น้าผมก็จะบอกตลอดว่า ถ้ามีปัญญาไปอยากไปไหนก็ไปแต่อย่าสร้างปัญหาให้ก็พอ แต่พอผมจะไปเที่ยวผมก็จะบอกเขาล่วงหน้าเสมอ พอถึงเวลาที่ผมจะไปเขาก็จะบอกว่า ถ้าจะไปก็หอบเสื้อผ้าไปด้วยเลย ผมก็เลยไม่ค่อยออกไปไหนบ่อย จนผมเรียนอยู่ ม.3 ก็เริ่มโดนไล่ออกจากบ้านบ่อยครั้ง เพราะจะมีเพื่อนมารับผมไปเที่ยวบ่อยครั้ง จนอยู่มาวันนึงระหว่างที่ผมกำลังจะขับรถกลับบ้านแตเจอด้านตรวจ ผมโดนข้อหาไม่ใส่หมวกกันน็อค เลยโทรหาคนที่บ้านให้มาหา แต่เขาบอกว่า กูไม่ยุ่งรับผิดชอบเอาเอง ผมจึงโทรหาเพื่อน ไม่ถึง 5 นาที เพื่อนผมก็ขับรถมาหาเพราะกับเงินแล้งบอกว่า กูให้ยืมก่อนถ้ามาเดียวค่อยเอามาคืน บ่อยครั้งมากที่เพื่อนๆมาช่วยแทนที่จะเป็นครอบครัว  จนผมเรียนจบ ม.3 ผมก็เลือกที่จะไปอยู่กับเพื่อนเพราะถูกไล่ออกจากบ้านครั้งจนเสียความรู้สึก ชีวิตผมก็เปลี่ยนไป ตอนนั้นผมมีความสุขเป็นอย่างมาก เพราะจะทำอะไรก็ได้ พอผมเดินทางผิดเพื่อนๆก็จะมาห้ามไว้เพราะกลัวจะเสียคน แต่กลับกันครอบครัวจะคอยซ้ำเติมอยู่เสมอ ผมอยู่กับเพื่อนได้เกือบปี ครอบครัวผมที่อยู่ต่างจังหวัดก็โทรมาชวนไปทำงานกับเขาแล้วบอกว่า อยู่ที่นร้อ่ะสบายจะตายอย่ามาลำบากอยู่ที่นี้เลย ผมเลยมาอยู่ด้วยเพราะคิดว่าได้ทำงาน พอหยุดยามก็จะได้กลับไปอยู่กับเพื่อน 

  พอผมไปทำงานกับครอบครัวที่ต่างจังหวัด ช่วงแรกๆก็สบายดี เดือนนึงทำงานแค่ 1-2 อาทิตย์ แต่พอวันหยุดก็ช่วยเขาทำนิดๆหน่อยๆ แต่พอทำไปทำมาก็เริ่มมีหน้าที่เยอะขึ้นเรื่อยๆ จนวันที่ทำงานผมจะแทบไม่ได้พักเลย ตั้งแต่ 7 โมงเช้า ถึง 2 ทุ่ม จริงๆแล้วทำงานตอน 8โมงเช้า เลิกงานประมาณ 3 โมงเย็นแต่เวลาที่เหลือพวกพี่ๆจะให้ผมไปช่วยทำนู้นทำนี้ ตอนแรกเขาก็ให้ช่วย หลังๆสิ่งที่ผมช่วยในวันนี้ก็กลายมาเป็นหน้าที่ของผม ผมจะได้ทำทุกอย่างที่เขาทำกัน เผลอๆอาจจะมากกว่าเขาด้วยซ้ำ แต่ลุงของผมก็บอกว่าถ้าหยุดยาว2-3เดือนจะไปส่งผมที่บ้านเกิด นี้ก็จะ 3 ปีแล้ว ผมก็ยังไม่ได้ไปสักที