เราเป็นที่ปรึกษาคนอื่นได้ แต่ทำไมไม่มีคนรับฟังเราแล้วแก้ปัญหาด้วยตัวเองไม่ได้?

เราไม่เข้าใจว่า ทำไมเราเมื่อก่อนเป็นคนเฟรนลี่มากๆ ให้คำปรึกษากับทุกคนได้เสมอ ช่วยแก้ปัญหาทางออกทั้งเรื่องความรัก ครอบครัวหรือสังคม แต่ตัดมาที่ตัวเองไม่สามารถแก้ปัญหาตัวเองได้เลย คนส่วนมากจะบอกสู้ๆ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป ชั่งเถอะ คุณเก่งต้องผ่านมันไปให้ได้ แต่ไม่เคยมีใครฟังปัญหาเราสักคนเลย ได้แต่เมินแล้วก็บอกคำว่าสู้ๆ ทั้งที่เราต้องการคนรับฟังคอยให้คำปรึกษา จนตอนนี้เราไม่สามารถหาความสุขให้ตัวเองได้ กลายเป็นคนไม่เฟรนลี่ ชอบอยู่คนเดียวแต่เหงาโดดเดี่ยว เวลาอยู่ที่คนเยอะๆคนเดียวหรือมีเพื่อนอยู่ก็ตามก็จะกลัวคนรอบข้าง ตอนนี้เราเป็นคนเกรียดการเข้าสังคมมากๆ มีคนเข้ามาหาเลื่อยๆแต่เราดันตีตัวออกห่างทั้งสังคมในชีวิตและตีตัวออกห่างครอบครัว จะมีแต่คนพูดว่าครอบครัวคือเซฟโซนแต่สำหรับเราไม่เลย ครอบครัวคือเป็นคนที่ทำให้เรากลายเป็นคนแบบนี้ ไม่แม้แต่กล้าจะปรึกษาเขา เคยอาการแย่มากจนกลิ่นยาจะฆ่าตัวตาย พอผ่านไปสักระยะกล้าบอกเขาว่า พาไปพบจิตแพทย์ได้ไหม เผื่อเป็นไรจะได้รักษาได้ เพราะเป็นแบบนี้มันไม่มีความสุขหมดสนุกในช่วงวัยรุ่น เขาก็บอกว่าไปทำไมเปลืองเงิน เราก็บอกเขาว่า หนูทำงานออนไลน์อยู่ตอนนี้เงินพอที่จะไปหาจิตแพทย์เขาก็สวนมาว่า เอาเงินมาให้กูนี่ เดี๋ยวกูเป็นให้เองตอนนี้เรารู้สึกเฟล เสียใจมาก เราป่วย ปวดท้อง ปวดหัวต่างๆเราก็ไม่เคยบอกเขาอีกเลย เพราะบอกไปยังไงก็ไม่เคยรับฟังเราเป็นเด็กเก็บกดตั้งแต่เด็ก  เราเคยโดนทำร้ายร่างกายตั้งแต่เด็ก โดนลวนลามแต่ตอนนั้นเราก็ผ่านมาได้ ทำไมตอนนี้ถึงผ่านมาไม่ได้ เราศูนย์เสียหลายๆอย่าง ร่าเริง มีความสุข เด็กเข้มแข็ง งานขายของออนไลน์ ครอบครัวที่เคยรักกัน ตอนนี้เราไม่มีแล้ว พ่อแม่แยกทางเราเข้าใจทั้งสอง ขายของออนไลน์เราไม่สามารถทำต่อได้เนื่องจากเครียดเกินไป จนตอนนี้รู้สึกไร้ค่ามากๆ เพราะเราก็รู้มาว่าเกิดจากความผิดพลาดทางครอบครัวว่ามีแต่คนอยากให้แม่เอาเราออก ตอนนั้นทำไมไม่เอาออก ทำไมต้องบอกว่าเด็กไม่เกี่ยว ให้เกิดมาแต่กินเหล้า สูบยาตอนเราท้อง เราเลยกลายเป็นเด็กที่แพ้ง่าย สมาธิสั้นแต่ตอนนี้สมาธิสั้นเราหายแล้ว เราแพ้นู้นแพ้นี้ เราใช้ชีวิตลำบากมาก และต้องมาแบกรับความกดดันของครอบครัว ตอนนี้เราแค่ต้องการกลับไปเป็นแบบเดิม เด็กร่าเริง เฟรนลี่ เข้ากับคนง่าย ที่ไม่ต้องกลัวการเข้าสังคม อยู่บ้านในห้องมืดๆมา2ปีเต็ม มันเหนื่อยมากที่ออกมาจากห้องมืดๆแล้วไปเจอกับสังคม เราไม่คิดเลยว่าถ้าเราต้องการออกไปเจอสังคมใหม่ๆ ย้ายรร.เราจะไหวไหม ใครพอมีวิธีแก้กับความรู้สึกนี้ไหม