วิธีรับมือกับการใช้ชีวิตคนเดียว

คือผมต้องบอกก่อนว่าผมเป็นคนต่างจังหวัดที่กำลังจะย้ายไปเรียนต่อที่กรุงเทพเดือนหน้านี้แล้ว ส่วนตัวผมเป็นคนที่ติดบ้านมากไม่เคยห่างจากบ้านนานเกิน5-6วันเลย และผมก็มีแค่ย่าและน้องสาว คือผมเป็นห่วงคนที่บ้านมากๆด้วย แล้วผมต้องไปอยู่คนเดียวใช้ชีวิตตัวคนเดียวในกรุงเทพ ซึ่งผมกลัวที่จะใช้ชีวิตตัวคนเดียวมากๆเลย ญาติ/คนรู้จักผมที่นั่นไม่มีใครเลย ผมกลัวว่าผมจะมีอาการhomesickแน่ๆ ซึ่งเวลาอยู่บ้านผมรู้สึกปลอดภัย รู้สึกมีความสุขตลอด ไม่อยากห่างจากบ้านเลย ทุกวันก็จะมีเสียงคนที่บ้าน/เสียงเพื่อนข้างๆบ้านคุยกันทุกวัน ปล.เผื่อใครอยากถามว่าทำไมไม่เรียนใกล้ๆบ้านคือผมก็อยากเรียนใกล้บ้าน แต่มันมีเหตุจำเป็นที่ต้องไปเรียนที่กรุงเทพจริงๆครับ
   ผมเลยอยากจะถามทุกคนว่าเคยมีประสบการณ์แบบแนวเดียวๆกันมั้ยแล้วมีวิธีรับมือหรือเตรียมพร้อมกับการใช้ชีวิตคนเดียวยังไง ไม่ให้โฟกัสกับเรื่องแบบนี้มากเกินไปมั้ยเพราะเวลาคิดถึงเรื่องนี้ทีไรแล้วมันจะน้ำตาไหลตลอดเลย ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลยครับ