กำลังคลั่งคนนึงอยู่ดับเบิ้ลคลั่ง

เราชอบเพื่อนร่วมห้องคนนึงที่ เย็นชามากๆ กำแพงในใจเขาสูงและยาวกว่ากำแพงเมืองจีนอีกค่ะ เราชอบเขามาก มากที่สุดอะไรใครก็มาแทนเขาไม่ได้ เราไม่ได้แค่ชอบเขาแต่เรารักเขา แค่เราคนเดียวที่คิดกับเขาเกินเพื่อน เราไม่รู้หรอกว่าความรักของคนอื่นเป็นยังไง แต่ของเราเป็นแบบนี้และเรารักเขามากชอบเขามาก เราแค่รู้สึกว่าไม่ต้องเป็นคนสองคนรักกันก็ได้ แค่ได้มองเขาแบบนี้ไปเรื่อยๆเราก็แฮปปี้และมีความสุขมากๆ เขาเป็นคนเดียวที่ถึงจะนิสัยกายและคำพูดกับเพื่อนคนอื่นๆไม่ค่อยดี แต่กับเราเขาไม่เคยคุยไม่ดีเลยเลย เพราะไม่ได้สนิทกันและไม่เคยคุยฮ่าๆ... จนผ่านมา3ปีแล้วและปีนี้ก็ถือว่าโชคของเรามากๆ ที่เขาคุยด้วยถึงจะแค่สองสามคำต่อสองสามอาทิตย์ก็ตาม แต่เราใจฟูเป็นชาติเลยละ เขารู้ว่าเราชอบเขา เพื่อนเราถามเขาก็บอกไม่ได้คิดเรื่องพวกนี้อยู่แล้วไม่ตกใจด้วยที่เราชอบ แต่แค่งงว่าเขาเป็นแบบนี้ยังมีคนชอบอีกหรอ อยากตะโกนให้เขาได้ยินชัดๆเลยค่ะว่าชอบและชอบมากมากๆด้วย ไม่เคยเบื่อรอยยิ้มเขาเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราพยายามไม่มองเขาไม่คิดถึงเขา แต่ก็มีแงบๆมองเป็นช่วงๆและดูเขาค่อยๆสูงขึ้นเรื่อยๆ อยากใช้คำว่าเติบโตไปกับเขา แต่ได้แค่ดูเราก็ดีใจมากแล้ว ต้องขอบคุณไดโนเสาร์ที่ตายไปเป็นฟอสซิลให้ถูกขุดมาเป็นเชื้อเพลิงเเล้วกลั่นออกมาเป็นน้ำมันไปเติมรถที่ขับพาเเม่เขาส่งโรงพยาบาลเพื่อคลอดเขาออกมาและเติบโตเป็นคนที่วิเศษให้กับเรา เขาเป็นคนเดียวที่ทำให้เรามีกำลังใจในทุกวัน เพราะต้องคิดว่าตื่นมาต้องมีแรงไปรร.เพื่อเจอเขา ในสายตาและความรู้สึกเรา เขาเป็นคนที่ดีมากๆและทำให้เราหายจากความเศร้า เหมือนเขาเป็นไอดอลคนนึงที่เราอยากจะเชียร์และซัพพอร์ตเขาไปเรื่อยๆเลย เหลือก็แต่เขาคิดยังไงกับเรา