เริ่มต้นจากแฟนต้องกลับมาช่วยงานที่บ้าน เนื่องจากพ่อไม่ค่อยดี แล้วเราก็ต้องมาอยู่บ้านเค้ากับพ่อแม่เค้า โดยที่เราต้องเดินทางไกลกว่าเดิม เช้าก็ต้องออก ก่อน8โมง กว่าจะถึงบ้านก็เกือบ1ทุ่ม ในการมาทำงาน งานของเราทำจันทร์ถึงเสาร์ ซึ่งแน่นอนวันอาทิตย์จะเป็นวันหยุดของเราแค่วันเดียว เลิกงานแต่ละวัน เราก็ต้องกลับมาทำกับข้าวให้ทันแม่แฟนกลับมา ส่วนวันอาทิตย์ไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ เราช่วยงานที่บ้าน ทำงานบ้านทำกับข้าว ไม่ขาด เสร็จจากงานบ้าน ถึงจะไปช่วยงานที่ร้านต่อ บอกตรงๆ เหนื่อยเหมือนกัน ไหนจะงานตัวเองไหนจะต้องนั่งรถไปกลับ แต่ทำไงได้ เรากลัวที่บ้านเค้าบ่นเราตามหลัง กลัวพ่อแม่เค้าไม่โอเครกับเรา เราเลยต้องทำแบบนี้ทุกๆวัน
บางครั้งเราติดงานบูธ ซึ่งจะต้องกับมืด เรากลัวว่าพ่อแม่เค้าจะเป็นห่วงก็จะบอกล่วงหน้า แต่มันจะมีบางครั้งที่เรารู้สึกว่า เรายังทำไม่ดีหรือแม่เค้าคิดยังไงอยู่ เพราะบางครั้งเวลาเราจะทำอะไรหรือเเม่เค้าสงสัยอะไรเค้าจะไม่ถามเราตรงๆ แม่เค้ามักจะไปถามน้องของแฟนเราบ้างถามแฟนเราบ้างซึ่งที่จริงถามเราก็ได้ แต่เค้าไม่ถาม หรือว่าเราตั้งใจทำไรเพื่อแกรหรือดป็นห่วงรู้สึกว่าเราจู้จี้แกรมากเกินไป
หรือยกประเด็นนี้มาก็ได้ค่ะ คือมันเป็นช่วงจะวันหยุดยาวแล้ววันเกิดหัวหน้าเรา เค้าเลยจะเลี้ยงชาบู ช่วงเย็นแต่เราบอกพี่ๆว่าเราไม่สะดวกกับเย็น พวกพี่เค้าเลยมากินกันตอนเที่ยง แล้วมันก็เป็นเรื่องปกติสำหรับเราที่เราต้องลงสตอรี่อยู่แล้ว แต่พอตอนเย็นเรากลับมาเราก็ทำกับข้าวปกติให้แกร แต่เราไม่กิน พ่อเลยถามเราว่าไม่กินข้าวหรอ? เราเลยตอบว่าไม่ค่ะ หนูกินมาแล้ว แต่เสียงที่เราได้ยินคือแม่เค้าพูดเหน็บเราว่า เค้าหนีไปกินชาบูมาแล้ว
หรือจะเป็นช่วงเทศกาล บ้านเรายังไม่ค่อยจะกลับเลย จนทางแม่เราพูดว่าเราทำให้แต่แม่แฟน บางทีเราก็หนักใจ อยากทำให้มันเท่ากันแต่เวลาเราน้อยเหลือเกิน เราควรจะทำยังไง เราต้องแก้ไขตรงไหน ถึงทุกอย่างมันจะดี บางทีก็แอบร้องไห้ ว่าเราจะอยู่ได้ไหม เราไม่อยากอยู่ด้วยคำว่า "ทน" แต่เราอยากอยู่ด้วยคำว่า ลูกสาวเค้าคนนึง 😢
ทำยังไงถึงจะอยู่ร่วมกับแม่แฟนได้
บางครั้งเราติดงานบูธ ซึ่งจะต้องกับมืด เรากลัวว่าพ่อแม่เค้าจะเป็นห่วงก็จะบอกล่วงหน้า แต่มันจะมีบางครั้งที่เรารู้สึกว่า เรายังทำไม่ดีหรือแม่เค้าคิดยังไงอยู่ เพราะบางครั้งเวลาเราจะทำอะไรหรือเเม่เค้าสงสัยอะไรเค้าจะไม่ถามเราตรงๆ แม่เค้ามักจะไปถามน้องของแฟนเราบ้างถามแฟนเราบ้างซึ่งที่จริงถามเราก็ได้ แต่เค้าไม่ถาม หรือว่าเราตั้งใจทำไรเพื่อแกรหรือดป็นห่วงรู้สึกว่าเราจู้จี้แกรมากเกินไป
หรือยกประเด็นนี้มาก็ได้ค่ะ คือมันเป็นช่วงจะวันหยุดยาวแล้ววันเกิดหัวหน้าเรา เค้าเลยจะเลี้ยงชาบู ช่วงเย็นแต่เราบอกพี่ๆว่าเราไม่สะดวกกับเย็น พวกพี่เค้าเลยมากินกันตอนเที่ยง แล้วมันก็เป็นเรื่องปกติสำหรับเราที่เราต้องลงสตอรี่อยู่แล้ว แต่พอตอนเย็นเรากลับมาเราก็ทำกับข้าวปกติให้แกร แต่เราไม่กิน พ่อเลยถามเราว่าไม่กินข้าวหรอ? เราเลยตอบว่าไม่ค่ะ หนูกินมาแล้ว แต่เสียงที่เราได้ยินคือแม่เค้าพูดเหน็บเราว่า เค้าหนีไปกินชาบูมาแล้ว
หรือจะเป็นช่วงเทศกาล บ้านเรายังไม่ค่อยจะกลับเลย จนทางแม่เราพูดว่าเราทำให้แต่แม่แฟน บางทีเราก็หนักใจ อยากทำให้มันเท่ากันแต่เวลาเราน้อยเหลือเกิน เราควรจะทำยังไง เราต้องแก้ไขตรงไหน ถึงทุกอย่างมันจะดี บางทีก็แอบร้องไห้ ว่าเราจะอยู่ได้ไหม เราไม่อยากอยู่ด้วยคำว่า "ทน" แต่เราอยากอยู่ด้วยคำว่า ลูกสาวเค้าคนนึง 😢