#จริงจัง
ตอนนี้มีปัญหาเรื่องการตัดสินใจอยู่หนึ่งเรื่องมาให้พี่ๆช่วยผมคิดหน่อยครับเรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนเด็กๆครอบครัวผมไม่ค่อยอบอุ่นนักเพราะพ่อกับเเม่ทะเลาะกันบ่อยมากหนีกันไปหนีกันมาเป็นปีๆผมเลยมีปัญหาที่ไม่เคยมีโมเม้นท์ครอบครัวเเบบที่คนอื่นมีเลยเป็นเด็กที่ไม่ค่อยจะสนิทกับครอบครัวเท่าไหร่มักจะไปเที่ยวเล่นคนเดียวตลอดเเละจุดเปลี่ยนก็เข้ามาวันหนึ่งพ่อผมคิดอยากจะบวชขึ้นมาเลยได้บวชไปสักพักครอบครัวที่บ้านก็เริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆเพราะไม่มีคนทะเลาะกันเเล้ว
ต่อมาวันที่ผมพึ่งจะกลับจากโรงเรียนผมก็เห็น(ผมขอเรียกตามปัจจุบันนะครับ)หลวงพ่อเดินทางมาจากกรุงเทพเพื่อมารับผมไปบวชโดยที่ไม่บอกคนที่บ้านเลยความที่ว่าอยู่บ้านนอกมานานเลยคิดอยากจะเข้าเมืองหลังจากนั้นเขาก็ให้เรียนทางธรรมต่อโดยที่ส่งไปเรียนที่สำนักเรียนพอได้เรียนก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกเดิมไม่มีใครสนใจโดนกดขี่ให้เรียนทางธรรมวันๆได้เเต่นั่งอ่านหนังสือถ้าไม่อ่านก็อาจจะถูกทำร้ายร่างกาย(ตบตีฟาดเป็นต้น)จนมันฝังใจเเต่พอเรียนสอบได้ก็ได้เอาวุฒิทางธรรมไปต่อมหาลัยตามทางของหลวงพ่อมาตลอดไม่เคยขัดผมพอได้เข้ามหาลัยก็เลยเลือกสายที่ตัวเองชอบเเต่พอเรียนจบปี1ก็รู้ว่าไม่ได้ใจรักมันจริงๆเลยมีความคิดว่าจะเรียนสายอื่น
พต.ตลอดการบวชพอเริ่มคิดได้ก็ไม่ได้อยากเป็นเณรเพราะเณรต้องอยู่ในการควบคุมตลอดทำอะไรอิสระไม่ได้เเละผมก็อยู่คนเดียวตลอดตั้งเเต่เด็กเหมือนคนไร้บ้านเเต่ผมไม่ใช่ผมอยากเล่นน้ำอยากเที่ยวอยากอยู่กับครอบครัวผมอยากไปทะเลผมอยากดูวิวเมืองในกลางคืนความปราถนาของผมมันมีเยอะเเยะเลยเป็นเหตุผลที่ไม่อยากเป็นเณร
ผมเลยไม่สบายใจมาตลอดเเต่ก็ทนเพราะต้องเรียนให้จบ
จึงได้ปรึกษาครอบครัว(เว้นหลวงพ่อ)
ครอบครัวเลยมารับไปที่บ้านพอผมได้รับรู้ถึงบรรยากาศที่บ้านได้พูดคุยปรึกษาระบายเรื่องทุกข์ใจต่างๆผมก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ครอบครัวมีให้ที่ไม่เคยได้รับตลอด10ที่ผ่านมาทันที
ผมก็เลยรู้ได้เลยว่าสิ่งที่ขาดไปตลอดเวลาผ่านมาไม่ใช่สิ่งใดเลยเเต่มันคือความรักจากครอบครัวผมเลยมีความเเน่นอนเเล้วว่าจะสึก
ดูเหมือนจะมีเหตุการณ์หนึ่งที่ผมเครียดเรื่องนี้จนอยากจะตายให้มันจบๆด้วย
*พต.ผมเป็นคนคิดมากหลังจากเข้ามาเรียนทางธรรมเพราะต้องเรียนทั้งวันไม่มีเวลาทำอย่างอื่นเเถมยังถูกบังคับให้เรียนเเละเหมือนหลังๆอาการโรคซึมเศร้าเริ่มออกอาการจนเริ่มคิดฆตต
ต่อ.ฝ่ายครอบครัว ทุกคนก็ต่างยอมรับให้มาใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้ได้เลยถ้าอยู่เเล้วไม่สบายใจก็ออกมาเดี๋ยวจะดูเเลต่อเองมาเริ่มไหม่ในเเบบของตัวเองใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไม่ต้องเดินตามทางของใครไม่ต้องอยู่ในความควบคุ้มของใคร
พอมาฝั่งหลวงพ่อกลับคิดคนละอย่างกันเขาคิดเเต่เรื่องอนาคตของผมความรู้สึกของผมเขาบอกว่ายังไม่ต้องไปสนใจสนใจเเต่เรื่องเรียนเท่านั้นเพราะผมยังเด็กอยู่
พต.ผมอายุ15ปี เรียนมหาลัยปี1พึ่งจบกำลังจะขึ้นปี2เดือนมิถุนา
เรียนกศน. ม.ปลายเทอม3เรียนอีกปีจบ
ผมมาสรุปเรื่องคำปรึกษา
ถ้าสึกเรื่องเรียนเอายังไง?
ครอบครัว
เรียนต่อกศน.จนจบเเล้วต่อมหาลัยที่อยากเรียนระหว่างเรียนก็หางานทำไปเรี่อยๆเรื่องอื่นครอบครัวช่วยสนับสนุนให้
หลวงพ่อ
ทนเรียนให้จบก่อน(ผมทนมานานเเล้วถ้าทนอีกผมต้องเป็นโรคซึมเศร้าเเน่ๆ)ให้ได้ปริญญาหนึ่งใบจะได้มีงานรับรองจะได้ทำงานด้วยเรียนที่ชอบไปด้วยสายที่ชอบค่อยไปเรียนเสริม
ความรู้สึกที่อยากอิสระ?
ครอบครัวได้เลยทำตามที่ตัวเองสบายใจเถอะ
หลวงพ่อ
ทน
คำถามของผมมีอยู่ว่า
ผมควรเลือกอะไรระหว่างสึกไปทำในสิ่งที่ตัวเองชอบกับทนเเล้วได้อนาคตที่ดี
ขอบคุณทุกๆท่านที่อ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ เเล้วก็ขอบคุณสำหรับคำเเนะนำนะครับ🙏♥️
เลือกอนาคตหรือความรู้สึก?
ตอนนี้มีปัญหาเรื่องการตัดสินใจอยู่หนึ่งเรื่องมาให้พี่ๆช่วยผมคิดหน่อยครับเรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนเด็กๆครอบครัวผมไม่ค่อยอบอุ่นนักเพราะพ่อกับเเม่ทะเลาะกันบ่อยมากหนีกันไปหนีกันมาเป็นปีๆผมเลยมีปัญหาที่ไม่เคยมีโมเม้นท์ครอบครัวเเบบที่คนอื่นมีเลยเป็นเด็กที่ไม่ค่อยจะสนิทกับครอบครัวเท่าไหร่มักจะไปเที่ยวเล่นคนเดียวตลอดเเละจุดเปลี่ยนก็เข้ามาวันหนึ่งพ่อผมคิดอยากจะบวชขึ้นมาเลยได้บวชไปสักพักครอบครัวที่บ้านก็เริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆเพราะไม่มีคนทะเลาะกันเเล้ว
ต่อมาวันที่ผมพึ่งจะกลับจากโรงเรียนผมก็เห็น(ผมขอเรียกตามปัจจุบันนะครับ)หลวงพ่อเดินทางมาจากกรุงเทพเพื่อมารับผมไปบวชโดยที่ไม่บอกคนที่บ้านเลยความที่ว่าอยู่บ้านนอกมานานเลยคิดอยากจะเข้าเมืองหลังจากนั้นเขาก็ให้เรียนทางธรรมต่อโดยที่ส่งไปเรียนที่สำนักเรียนพอได้เรียนก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกเดิมไม่มีใครสนใจโดนกดขี่ให้เรียนทางธรรมวันๆได้เเต่นั่งอ่านหนังสือถ้าไม่อ่านก็อาจจะถูกทำร้ายร่างกาย(ตบตีฟาดเป็นต้น)จนมันฝังใจเเต่พอเรียนสอบได้ก็ได้เอาวุฒิทางธรรมไปต่อมหาลัยตามทางของหลวงพ่อมาตลอดไม่เคยขัดผมพอได้เข้ามหาลัยก็เลยเลือกสายที่ตัวเองชอบเเต่พอเรียนจบปี1ก็รู้ว่าไม่ได้ใจรักมันจริงๆเลยมีความคิดว่าจะเรียนสายอื่น
พต.ตลอดการบวชพอเริ่มคิดได้ก็ไม่ได้อยากเป็นเณรเพราะเณรต้องอยู่ในการควบคุมตลอดทำอะไรอิสระไม่ได้เเละผมก็อยู่คนเดียวตลอดตั้งเเต่เด็กเหมือนคนไร้บ้านเเต่ผมไม่ใช่ผมอยากเล่นน้ำอยากเที่ยวอยากอยู่กับครอบครัวผมอยากไปทะเลผมอยากดูวิวเมืองในกลางคืนความปราถนาของผมมันมีเยอะเเยะเลยเป็นเหตุผลที่ไม่อยากเป็นเณร
ผมเลยไม่สบายใจมาตลอดเเต่ก็ทนเพราะต้องเรียนให้จบ
จึงได้ปรึกษาครอบครัว(เว้นหลวงพ่อ)
ครอบครัวเลยมารับไปที่บ้านพอผมได้รับรู้ถึงบรรยากาศที่บ้านได้พูดคุยปรึกษาระบายเรื่องทุกข์ใจต่างๆผมก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ครอบครัวมีให้ที่ไม่เคยได้รับตลอด10ที่ผ่านมาทันที
ผมก็เลยรู้ได้เลยว่าสิ่งที่ขาดไปตลอดเวลาผ่านมาไม่ใช่สิ่งใดเลยเเต่มันคือความรักจากครอบครัวผมเลยมีความเเน่นอนเเล้วว่าจะสึก
ดูเหมือนจะมีเหตุการณ์หนึ่งที่ผมเครียดเรื่องนี้จนอยากจะตายให้มันจบๆด้วย
*พต.ผมเป็นคนคิดมากหลังจากเข้ามาเรียนทางธรรมเพราะต้องเรียนทั้งวันไม่มีเวลาทำอย่างอื่นเเถมยังถูกบังคับให้เรียนเเละเหมือนหลังๆอาการโรคซึมเศร้าเริ่มออกอาการจนเริ่มคิดฆตต
ต่อ.ฝ่ายครอบครัว ทุกคนก็ต่างยอมรับให้มาใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้ได้เลยถ้าอยู่เเล้วไม่สบายใจก็ออกมาเดี๋ยวจะดูเเลต่อเองมาเริ่มไหม่ในเเบบของตัวเองใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไม่ต้องเดินตามทางของใครไม่ต้องอยู่ในความควบคุ้มของใคร
พอมาฝั่งหลวงพ่อกลับคิดคนละอย่างกันเขาคิดเเต่เรื่องอนาคตของผมความรู้สึกของผมเขาบอกว่ายังไม่ต้องไปสนใจสนใจเเต่เรื่องเรียนเท่านั้นเพราะผมยังเด็กอยู่
พต.ผมอายุ15ปี เรียนมหาลัยปี1พึ่งจบกำลังจะขึ้นปี2เดือนมิถุนา
เรียนกศน. ม.ปลายเทอม3เรียนอีกปีจบ
ผมมาสรุปเรื่องคำปรึกษา
ถ้าสึกเรื่องเรียนเอายังไง?
ครอบครัว
เรียนต่อกศน.จนจบเเล้วต่อมหาลัยที่อยากเรียนระหว่างเรียนก็หางานทำไปเรี่อยๆเรื่องอื่นครอบครัวช่วยสนับสนุนให้
หลวงพ่อ
ทนเรียนให้จบก่อน(ผมทนมานานเเล้วถ้าทนอีกผมต้องเป็นโรคซึมเศร้าเเน่ๆ)ให้ได้ปริญญาหนึ่งใบจะได้มีงานรับรองจะได้ทำงานด้วยเรียนที่ชอบไปด้วยสายที่ชอบค่อยไปเรียนเสริม
ความรู้สึกที่อยากอิสระ?
ครอบครัวได้เลยทำตามที่ตัวเองสบายใจเถอะ
หลวงพ่อ
ทน
คำถามของผมมีอยู่ว่า
ผมควรเลือกอะไรระหว่างสึกไปทำในสิ่งที่ตัวเองชอบกับทนเเล้วได้อนาคตที่ดี
ขอบคุณทุกๆท่านที่อ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ เเล้วก็ขอบคุณสำหรับคำเเนะนำนะครับ🙏♥️