ควรเลือกชีวิตแบบไหนดี?

ตอนนี้เรามีความเครียดความกังวลและความเสียใจอยู่ปนเปในหัวไปหมด ว่าจะเอายังไงกับทางแยกของชีวิตดี โดยเลือกระหว่างการเรียนต่อกับการทำงาน ในกรณีที่เราเลือกเรียนต่อคือเราได้เลือกศึกษาต่อในสิ่งที่ชอบ เราได้รู้จักสังคมใหม่ คอนเนคชั่นใหม่ๆ แต่ปัญหาคือ ฐานะทางครอบครัวและอีกหลายปัจจัยที่บอกเราว่าทำงานเถอะ แล้วถ้าอยู่ในกรณีที่เราเลือกทำงาน โอเคเราจะได้เงินสำหรับเลี้ยงตัวเองและคนที่บ้าน แต่.. ที่ๆเราจะทำงานต้องเดินทางไปที่ต่างประเทศ ซึ่งเราเองอายุแค่18-19 เราไม่ได้เก่งภาษาอังกฤษ ในสายตาของคนภายนอกยังมองเรายังดูเป็นเด็ก14-15อยู่เลย และปัญหาใหญ่ๆที่เราพบได้จากทางเลือกทั้ง2คือ "เรากลัว" เรากลัวที่จะพูดกับคนแปลกหน้า เรากลัวที่จะสงสัยหรือตั้งคำถาม เราไม่มั่นใจในตัวเอง เรากลัวที่จะใช้ชีวิตต่อ เผลอๆเราอยากหยุดเวลาไว้ด้วยซ้ำ เรากลัวที่จะเติบโตและใช้ชีวิตด้วยตัวเอง หลายคนบอกให้กล้าที่จะทำ แต่ทุกครั้งมีความกล้าแล้ว ผลลัพธ์มันก็แย่เสมอจนเราคิดว่าหยุดแล้วไม่เอาแล้ว คำว่าปัจจัยที่มันรุมล้อมทำให้เรามีข้อจำกัดในตัวเอง ไม่กล้าแม้กระทั่งตัดสิ้นใจทุกๆอย่าง แม้แต่เลือกเสื้อผ้าของตัวเองแท้ๆยังต้องถามเพื่อนเลย ทั้งๆที่เรามีตัวที่ถูกใจแต่ยังเลือกตัวที่เพื่อนบอกเพราะเราแคร์สายตาของคนอื่น หรือบางทีที่ต้องการแค่ที่พักใจเพื่อระบายบางอย่างเรายังไม่กล้าด้วยซ้ำ เพราะเรา"เลือก"ที่จะแสดงให้คนภายนอกเห็นว่าเราเข้มแข็ง เราไม่เป็นไร เรายิ้ม เราหัวเราะ และเรามีความสุข นั่นเลยเป็นสาเหตุที่ว่าเราไม่อยากแสดงให้เห็นว่าข้างในเราแตกสลายแค่ไหนเอาจริงๆเราแคร์ทุกอย่างทุกคำพูด บอกคนอื่นนะว่าไม่เป็นไร ทั้งที่ในใจโคตรอย่างบอกเลยว่า'ทำไมกูต้องเจ็บปวดและบอบช้ำเพราะกูไม่ถูกใจและไม่ใช่อย่างที่เขาต้องการวะ' เก่งนะเรื่องปลอบคนอื่น โคตรกูรูเลยเรื่องปัญหาชีวิตทั้งครอบครัว เพื่อน แฟนและหลายอย่าง แต่ตัวเองดันแหลกเหลวในทุกอย่างที่ให้คำปรึกษาเขาไป เราดันต้องเก็บทุกปัญหาของคนอื่นเพื่อแก้ไขให้ แล้วเอาทุกปัญหาของตัวเองกองไว้ข้างหลัง เพราะพอเราอยากปรึกษาคนอื่นๆ เราดันเจอคำว่า'ปัญหาเรายิ่งกว่าของเธออีก'  'เข้าใจๆเราเคยผ่านมาแล้ว' คืออะไรวะ จากที่ต้องการคำปลอบโยนแต่ต้องเอากลับมาคิดว่าคิดว่า เอ้อปัญหาเขาใหญ่กว่าอีกแค่นี้ทำไมเราแก้ไม่ได้ ขอร้องเลยนะคนที่พูดคำนี้  ปัญหาก็คือปัญหา จะใหญ่กว่าจะเล็กกว่ามันก็คือสิ่งที่ทำให้คนมีความทุกข์มั้ยอ่ะ ทำไมต้องบอกว่าสิ่งที่เขาเจอนั้นเลวร้ายกว่าสิ่งที่เราเจอ ทั้งที่สุดท้ายมันก็ลงเอยด้วยคำว่า'เป็นทุกข์' แล้วที่บอกว่าเข้าใจละเคยผ่านมาแล้ว คือยังไง เอาจริงๆไม่มีใครมีจุดที่เหมือนกัน100% ต่อให้มันจะต่างกันเท่าเม็ดฝุ่นแต่นั่นก็แปลว่ามันไม่เหมือนกันแล้ว หรือต่อให้มันเหมือนกัน100% แต่ความรู้สึกของคนที่เจอปัญหานั้นล่ะ ดังนั้นมันไม่มีทางเหมือนกันแน่นอน เราเลยรู้สึกว่าสิ่งต่างๆที่เจอมามันทำให้เราอยากจะเป็นคนที่นอนนิ่งๆและหลับไปตลอดการแค่นั้น เราควรมีมายเซ็ตของการใช้ชีวิตยังไงดี?
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่