พ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่เราอายุ18 เพราะแม่มีคนใหม่ ที่ผ่านมาตั้งแต่จำความได้เราเติบโตมาด้วยความไม่พร้อมและไม่เข้าใจในครอบครัว จนอายุได้18ปีออกจากบ้านมาทำงานหาเลี้ยงชีพด้วยตนเอง เพราะทนความรุนแรงไม่ไหวจนเป็นให้เป็นโรคซึมเศร้าหนักมาก ปัจจุบันเราตกงานได้เดือนกว่า ก่อนหน้านี้แม่ส่งน้องให้มาดูแลโดยแม่จะช่วยค่าใช้จ่ายในส่วนของน้อง ซึ่งแม่บอกว่ามีความจำเป็นเพราะแม่ไม่สะดวก ทางเราดูแลน้องอีกคนอยู่ก่อนแล้วซึ่งที่ผ่านมา1ปีทางฝ่ายพ่อซัพพอร์ตส่วนของน้องคนแรกมาตลอด แต่น้องอีกคนก่อนหน้าฝ่ายแม่ฝากญาติดูแลไว้แต่ภายหลังญาติก็ไม่สะดวกจึงตกเป็นหน้าที่เราเนื่องจากน้องเรียนไกลกว่าที่เราพักอาศัยอยู่ค่อนข้างมากเวลาเข้าเรียนและเวลาเลิกค่อนข้างสวนทางกับเวลาทำงานมาก น้องกำลังจะขึ้นมัธยมแล้วค่ะแต่ยังทำอะไรเองไม่ค่อยเป็น ยังดูแลตัวเองไม่ได้เท่าที่ควรทำให้เราต้องไปรับไปส่งที่โรงเรียนตลอดจนไม่สามารถทำงานได้เราจึงหาอาชีพเสริมซัพพอร์ตตัวเองโดยการค้าขายแต่ด้วยภาระของตัวเองเป็นทุนเดิมทำให้ไม่เพียงพอ ตอนนี้เริ่มขัดสนหมุนเงินไม่ทันที่เก็บไว้เผื่ออนาคตก็เอามาปันในส่วนของน้องจนและส่วนของตนจนหมด ไหนจะค่าเทอม ค่าชุด ค่าแรกเข้าโรงเรียนของน้อง ปรึกษาใครก็ไม่ได้บอกแม่ก็ไม่ได้อะไรเพราะลำพังจะส่งให้น้องยังไม่เคยตรงและไม่แทบไม่ครบตามที่แม่บอกไว้เงินที่เราหามาได้ก็จุนเจือรายวันของเรากับน้องต่อวันแทบจะไม่พอขายของได้พอวันละ2-300 ด้วยเศรษฐกิจด้วยอะไรหลายๆอย่าง อยากทำงานเลี้ยงชีพตัวเองได้เหมือนเคย แต่กว่าจะฟื้นตัวพอจะอุ้มชูน้องๆทุกคนได้มันต้องใช้เวลา ถ้าจะตัดใจปล่อยน้องคนนึงไปตามยถากรรม (ไปอยู่กับญาติที่ตจว.) มันจะทำให้น้องมีปมในใจไหมคะว่าไม่มีใครต้องการเค้า สิ่งที่ห่วงที่สุดคือความรู้สึกและจิตใจของน้องแต่ตอนนี้ถ้าต้องอุ้มทุกคนไว้มันจะทำให้เราล้มกันหมดและคงยากกว่าจะลืมตาอ้าปากได้ ต่อให้ขอความช่วยเหลือจากแม่ไปก็คงยากเพราะแม่ก็จะบอกว่าแม่ก็ลำบาก ด้วยความที่วุฒิการศึกษาก็น้อย งานก็ยังไม่มีไม่ใช่ไม่หางานทำนะคะ น้องพึ่งจะปิดเทอมพึ่งจะได้เริ่มตั้งลำออกหานงานจริงๆจังๆ แต่กว่าจะอยู่ตัวมันต้องใช้เวลามากๆเรารู้สึกผิดกับน้องมากๆ แต่ถ้าเราต้องอุ้มทุกคนไว้ในเวลาแบบนี้กลัวจะพาน้องลำบากยิ่งกว่าเดิม พ่อแม่จบกันไม่ดียิ่งไม่ยอมคุยกันฝ่ายแม่ก็ยังละความต้องการของตัวเองไม่ได้จึงไม่สะดวกดูแลลูกๆ ภาระมันตกมาที่เราในวัยยังไม่ถึง30ปี ความรู้สึกผิดนี้กลัวจะเป็นบาปในใจ ทำยังไงดีคะ สัญญากับตัวเองไว้ว่าถ้ารากฐานมั่นคงเมื่อไรจะไปรับน้องมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งมันจะสายไปไหมคะกลัวตัดสินใจผิดพลาด ถึงจะมีคนบอกว่าเราไม่ควรต้องรู้สึกผิดต่อน้องแต่เราดูแลเค้ามาตั้งแต่เล็กๆคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ