รักครั้งแรก อันที่จริงผมคิดว่าเราไม่ควรที่จะเจอกันนะ ผมเกือบจะลืมเธอได้แล้ว

( เราไม่เจอกันนั้นแหละดีอยู่แล้ว ผมเกือบจะลืมเธอได้แล้ว 14 ปี ถ้าลืมได้มันลืมไปแล้ว )
  ผมชื่อพีท ผมมีรูปแบบความคิดที่ไม่เหมือนคนอื่นเขา ผมรู้สึกอย่างไงผมก็พูดอย่างงั้น บางคนว่าผมแปลก บางคนว่าผมบ้า แต่ผมก็ไม่มีเคยความทุกก์เหมือนพวกเขาเลยนะ เอาเป็นว่าช่างหัวมันเหอะ ผมรู้จักกฏทุกข้อ แต่กฏทุกข้อไม่เคยเข้าใจผม วันนี้เป็นวันที่ผมโคตรมีความสุขมากที่สุดในชีวิตเลย ไปฟังเรื่องราวของผมกัน   ผมมีปมอยู่หนึ่งปมที่มันติดอยู่ในใจ  มาตลอดระยะเวลา 14  ปี  ที่ผมตั้งใจจะพูดกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอพิเศษที่สุดสำหรับผมนะ เพราะเธอเป็นคนแรก (คนแรกของชีวิตที่ผมแอบรักเธอตอนสมัยเรียน) ผมก็รวบรวมความกล้าอยู่ 2-3 วันนะ ที่จะบอกกับเธอเมื่อ 14 ปีที่แล้ว แต่ว่าโชคชะตามันเล่นตลกกับผมหรือผมเองที่ไม่ชัดเจน จากวันนั้นผมไม่เคยรู้สึกชอบใครจริงๆ จังๆ อีกเลย  และมันเป็นความรู้สึกที่หลอกหลอน ผมมาตลอด ผมไม่เข้าใจมันว่าทำไม แต่ผมรู้สึก มันจะวนเวียนอยู่ในหัวผมในบางเวลาที่ผมรู้สึกว่าทั้งโลก นี้มีเพียงผมคนเดียว วันนี้เราเจอกันอีกครั้ง ผมจำเธอได้ดี ให้ตายเหอะ ! ถึงเวลาจะวิ่งจะเหวียงเราไปต่างคนต่างเติบโตในรูปแบบที่เราเลือก นานเท่าไร ผมแต่ก็ยังจำเธอได้ดี วันนี้เป็นวันที่ผมรู้สึกได้ว่าโลกมันหยุดเคลื่อนไหว ผมเสียการควบคุม หัวใจผมเต้นแรงมากๆ มือไม้สั่น ทำอะไรแทบไม่ถูก ผมเสียสมดุลเลยก็ว่าได้ ผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผมเลยตัดสินใจ ที่จะเข้าไปบอกกับเธอว่า  ขอโทษนะ คือเราไม่ได้คิดอะไรนะ ใช่ผมไม่คิด หรือผมโกหก ผมก็สับสนอยู่นะจังหวะนั้น ผมเลยขอเธอถ่ายภาพด้วย  แล้วก็ไม่คิดอะไรมากเลย ผมตัดสินใจบอกเธอ ว่าเมื่อตอนที่สมัยเราเรียนด้วยกัน เธอคือผู้หญิงคนแรกของชีวิตเราเลย ที่เราแอบชอบในตอนนั้น แต่มันไม่ทัน ผมไม่รู้หรอกว่าเขารู้สึกอะไรไหมแต่ผมแทบบ้าเลย จังหวะนั้น ผมทำอะไรไม่ถูก แล้วผมก็จับมือเขา และผมก็หันหลังเดินออกมา ผมไม่กล้าที่จะมองหน้าเธออีกเลย ผมรีบขึ้นรถเดินทางกลับทันที ผมโคตรดีใจเลย ไม่เคยรู้สึกเสียใจแม้แต่นิดเดียว ถึงมันจะผิดที่และผิดเวลาก็ตาม แต่มันเป็นสิ่งสิ่งเดียวที่ผมไม่ได้พูด กับเขาเมื่อ 14 ปีที่แล้ว วันนี้ปมที่ถูกผูกมายาวนาน ถึง 14 ปี ได้ถูกปลดออกไปแล้ว วันนี้ผมได้แก้ไขมันแล้ว  และผมจะไม่ติดอยู่กับเวลานั้นอีกแล้ว ขอบคุณ ขอบคุณจากใจที่ได้รับฟังสิ่งที่ไม่มีใครเคยเข้าใจมันแม้แต่นิดเดียว  ผมอิจฉานะ อิจฉาคนที่ได้ใจเธอไปครอง
ขอบคุณทุกคนที่รับฟังความรู้สึก เราบังเอิญมาพบกัน วัน เวลา สถานที่ ทุกอย่างผิดไปหมด  มันไม่ควรเกิดขึ้นด้วย ซ้ำไป มันมีความรู้ก็สึก 2 ความรู้สึกเกิดขึ้นๆพร้อมกัน ดีใจและเสียใจ  แต่ว่าผมคิดว่าเราไม่เจอกันนั้นแหละดีอยู่แล้ว ผมเกือบจะลืมเธอได้แล้ว 14 ปี ถ้าลืมได้มันลืมไปแล้ว โถ่ชีวิต !!!!  
 #หนังสือเล่มนี้จบแล้วชื่อเรื่องผู้ถูกเลือกให้ผิดหวัง   18 มีนาคม 2566  เวลา 20.30 น.