ตามหัวเรื่องที่ว่าไปเลยค่ะ เรามีความรู้สึกที่ว่าพ่อแม่รักพ่อชายมากกว่า ต้องเกริ่นก่อนว่าพี่ชายเราเป็นออทิสติกค่ะตอนนี้อายุ18 เราอายุ15 เรารู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เราเริ่มขึ้นป.4 เพราะถ้าลองนึกย้อนไปมันมีหลายเหตุการณ์มากที่ทำให้ร็สึกว่าถูกลำเอียง เช่นตอนเด็กเวลาไปกินข้าวนอกบ้านหรือไปเที่ยวแม่จะเทคพี่ชายเรามากในทุกๆเรื่องจะค่อยถามค่อยห่วงในทุกย่างก้าว แต่แม่ทำเหมือนเราเป็นอากาศ ต้องเรียกหลายรอบถึงจะมาสนใจเรา พอโตมาหน่อยไม่รู้ว่าเขาคิดว่าเราโตพอที่จะได้ยินคำพูดอะไรแรงๆจนไม่สะทกสะท้านอะไรแล้วมั้งคะ ก็เริ่มพูดอะไรที่แรงไปบ้าง(ในความรู้สึกเรา)
ส่วนเรื่องพ่อตอนนี้เราทะเลาะกับพ่ออยู่และไม่ได้คุยกันมา2เดือนแล้วค่ะ เพราะตอนนั้นพ่อกับพี่ทำสวนอยู่แล้วจะเรียกไปช่วย เราตอนนั้นกำลังอ่านหนังสือสอบอยู่(ต้องบอกก่อนว่าเวลาเราทำงานแล้วใครมายุ่งจะหงุดหงิดมาก) เราก็ไม่อยากไป แต่พอโดนบังคับก็ต้องไปแต่ก็จะหน้าไม่ค่อยจอย แล้วพ่อเรียกให้เราหยิบกระถังต้นไม้แล้วมือเราพลาดไปโดนต้นกระบองเพชรที่พ่อปลูกไว้ซึ่งพอจะตั้งขึ้นมา มันไม่เป็นอะไรเลย แต่พ่อด่าเราแรงมากตอนนั้นที่จับใจความได้ว่าพ่อด่าเราแบบว่าตัวชิบหา* หรือมากกว่านั้นแต่คือเราหูดับไปแล้วตั้งได้ยินคำแรกแล้ว ยอมเราว่าเราก็ผิดแต่ก็อยากรู้ว่าเราผิดมากขนาดนั้นเลยหรอ
ก็ต้องยอมรับว่าเราเป็นคนที่ไม่ได้เรียนเก่งมากแต่ก็พยายามส่งงานให้ครบตลอดเกรดก็เลยออกมากลางๆ พอตอนเกรดออกเราก็ทะเลาะกับพ่อแม่ตลอดแต่ไม่ได้แรงมากขนาดตอนนี้ แต่ตอนนั้นจำได้ครั้งหนึ่งตอนทะเลาะกันพ่อบอกว่าถ้าพี่เป็นปกติก็ไม่มีใครเห็นหัวแล้ว มันทำให้เรารู้สึกว่าเราเหมือนเป็นตัวสำรองหรือตัวsupportแบบนี้หรอ สมมติถ้าพี่เราไม่เป็นออทิสติกเราก็ไม่จำเป็นใช่ไหม พอพ่อกับเราไม่ได้คุยกัน2เดือนนี้มันยิ่งทำให้เรารู้สึกไม่มีตัวตนในบ้านเลย เหมือนเราเป็นแค่ผู้อาศัย
ส่วนพี่ชายเราก็ต้องบอกว่าเป็นคนนิสัยดีพูดจามีหางเสียงตลอด ช่างพูด คนบอกให้ทำอะไรก็ทำตลอด แต่เรียนก็คือไม่ค่อยได้เพราะเขาเป็นออทิสติดแค่พออ่านออกเขียนได้ ซึ่งเราก็ไม่ใช่แบบนั้นสักเท่าไหร่เราเป็นคนไม่ได้พูดเพราะมากแต่ก็ยังรู้จักกาลเทศะ แล้วก็ค่อนข้างที่จะเป็นคนหัวรั้นไม่ชอบให้ใครสั่งหรือบังคับแล้วก็ค่อนข้างดื้อ
เลยอยากจะมาถามพ่อแม่หลายคนว่าพ่อแม่รักลูกเท่ากันจริงๆไหมหรือว่าแค่ขึ้นอยู่การเลี้ยงดูและถ้าสมมติเป็นแบบนั้นจริงจะมีวิธีการจัดการความรู้สึกตัวเองยังไง?
มีความรู้กสึกว่าพ่อแม่รักพี่ชายมากกว่าเราทำยังไงดีคะ ?
ส่วนเรื่องพ่อตอนนี้เราทะเลาะกับพ่ออยู่และไม่ได้คุยกันมา2เดือนแล้วค่ะ เพราะตอนนั้นพ่อกับพี่ทำสวนอยู่แล้วจะเรียกไปช่วย เราตอนนั้นกำลังอ่านหนังสือสอบอยู่(ต้องบอกก่อนว่าเวลาเราทำงานแล้วใครมายุ่งจะหงุดหงิดมาก) เราก็ไม่อยากไป แต่พอโดนบังคับก็ต้องไปแต่ก็จะหน้าไม่ค่อยจอย แล้วพ่อเรียกให้เราหยิบกระถังต้นไม้แล้วมือเราพลาดไปโดนต้นกระบองเพชรที่พ่อปลูกไว้ซึ่งพอจะตั้งขึ้นมา มันไม่เป็นอะไรเลย แต่พ่อด่าเราแรงมากตอนนั้นที่จับใจความได้ว่าพ่อด่าเราแบบว่าตัวชิบหา* หรือมากกว่านั้นแต่คือเราหูดับไปแล้วตั้งได้ยินคำแรกแล้ว ยอมเราว่าเราก็ผิดแต่ก็อยากรู้ว่าเราผิดมากขนาดนั้นเลยหรอ
ก็ต้องยอมรับว่าเราเป็นคนที่ไม่ได้เรียนเก่งมากแต่ก็พยายามส่งงานให้ครบตลอดเกรดก็เลยออกมากลางๆ พอตอนเกรดออกเราก็ทะเลาะกับพ่อแม่ตลอดแต่ไม่ได้แรงมากขนาดตอนนี้ แต่ตอนนั้นจำได้ครั้งหนึ่งตอนทะเลาะกันพ่อบอกว่าถ้าพี่เป็นปกติก็ไม่มีใครเห็นหัวแล้ว มันทำให้เรารู้สึกว่าเราเหมือนเป็นตัวสำรองหรือตัวsupportแบบนี้หรอ สมมติถ้าพี่เราไม่เป็นออทิสติกเราก็ไม่จำเป็นใช่ไหม พอพ่อกับเราไม่ได้คุยกัน2เดือนนี้มันยิ่งทำให้เรารู้สึกไม่มีตัวตนในบ้านเลย เหมือนเราเป็นแค่ผู้อาศัย
ส่วนพี่ชายเราก็ต้องบอกว่าเป็นคนนิสัยดีพูดจามีหางเสียงตลอด ช่างพูด คนบอกให้ทำอะไรก็ทำตลอด แต่เรียนก็คือไม่ค่อยได้เพราะเขาเป็นออทิสติดแค่พออ่านออกเขียนได้ ซึ่งเราก็ไม่ใช่แบบนั้นสักเท่าไหร่เราเป็นคนไม่ได้พูดเพราะมากแต่ก็ยังรู้จักกาลเทศะ แล้วก็ค่อนข้างที่จะเป็นคนหัวรั้นไม่ชอบให้ใครสั่งหรือบังคับแล้วก็ค่อนข้างดื้อ
เลยอยากจะมาถามพ่อแม่หลายคนว่าพ่อแม่รักลูกเท่ากันจริงๆไหมหรือว่าแค่ขึ้นอยู่การเลี้ยงดูและถ้าสมมติเป็นแบบนั้นจริงจะมีวิธีการจัดการความรู้สึกตัวเองยังไง?