ทั้งๆทีตอนอยู่เราก็ไม่ได้สำคัญ มีครอบครัวอยู่ด้วยกัน แต่สำผัสถึงใครไม่ได้เลย มันรู้สึกเหมือนเรามีค่าแค่ต้องอยู่ดูแลพวกเขาตอนเขาแก่แค่นั้น แต่หลักๆแล้วเรายังดูแลตัวเองไม่ได้เลย เผลอๆจะเป็นตัวถ่วงของบ้านด้วยไม่ว่าเหตุผลอะไรที่เขาพยายามห้ามเราฆ่าตัวตายมันก็ฟังไม่ขึ้น เขาก็ยังเห็นแก่ตัว จริงๆเราก็เห็นแก่ตัว เราพยายามมาแล้วสองครั้งจริงๆมันอาจจะผิดที่วิธีที่เราทำกับตัวเองมันไม่ได้ทำให้เราตายทันทีด้วยแหล่ะเขาถึงช่วยไว้ได้ เราพ่ายแพ้กับชีวิตในทุกๆด้านเลย เราสู้แล้แลวนะ แต่เราหมดใจแล้วหล่ะ บางทีเราไม่ได้อยากรู้คำตอบ พิมพ์ถึงตอนนี้เราก็ไม่รู้ว่าจะพิมพ์ทำไม น่าเบื่อ