สวัสดีค่ะ เราคบกับแฟนมาได้ 1 ปีแล้ว แฟนเราทำงานวิศวะ ส่วนเราทำงานการเงิน ซึ่งเราสองคนทำงานกันคนละที่ เรารู้จักกันด้วยการแนะนำของน้องที่ทำงาน แฟนเราเป็นน้องเรา 2 ปี เราได้เจอกันครั้งแรกคืองานรับปริญญาช่วงเดือนกุมภาพันธ์ 2565 ก็เลยคุยมาได้ 3 เดือน ก็เลิกกัน ด้วยสาเหตุที่เขาไม่มีเวลา ติดเพื่อน ติดเหล้า ไม่ค่อยรับสาย ไม่ค่อยโทรหา ทะเลาะกันบ่อย จนมารู้ทีหลังว่าที่ กทม.เขาก็มีอีกคนที่คุยอยู่ แต่ใจลึกๆก็ยังคงคิดถึงนะเราเลิกกันเดือนพฤษภาคม 2565 แล้วเราก็ห่างหายจะเขาไปเลย ไม่ได้ติดต่อกัน แต่ยังเป็นเพื่อนในเฟสกัน จนกะทั่งต้นเดือนมิถุนายน 2565 เขาประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่ เราไปเที่ยวระยองกับน้องสาว น้องที่ทำงานเลยโทรบอกว่าเพื่อนเขาที่เคยคุยกับเราเกิดอุบัติเหตุทราบข่าวยัง ได้ติดต่อกันบ้างไหม เราก็ตกใจเพราะเราไม่ได้ติดต่อ ไม่ทราบข่าวอะไรเลย พอวางสายจากน้องที่ทำงานเลยลองทักไปถามข่าว ให้กำลังใจ เขาก็คงยังไม่พร้อมที่จะตอบอะไร เขาก็ตอบเราแค่ว่า "ขอบคุณครับ" เราทักไปให้กำลังใจประมาณ 4-5 ครั้ง จนครั้งท้ายคือวันเกิดเขา วันที่ 22/6/65 เราทักไปอวยพรวันเกิด แล้วลงท้ายข้อความว่า "ยังรักและคิดถึงเสมอ" แล้วเราก็หายไปจากเขาไปเลย เพราะเราคิดว่าเค้าคงดีขึ้นแล้ว เห็นมีเพื่อน มีรอยยิ้ม มีการเคลื่อนไหวในเฟสแล้ว




หลังจากที่หายไปไม่นาน เขาก็ได้ติดต่อกลับมา เหมือนอยากรู้ว่าเรามีคนใหม่ยัง เหมือนหยั่งเชิงอยากรู้ว่าโสดป่าว สุดท้ายเราก็ได้กลับมาคบกับอีกครั้ง เขาเริ่มจากการสนใจเรามากกว่าเมื่อก่อน ไปไหน ทำอะไร ก็จะถ่ายรูปบอก มันก็เป็นอะไรที่เราคิดว่าโอเครแล้วนะ เราได้คุยกันมาเรื่อย มันก็เริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง จากเช้าเราโทรหาบางวันเขาก็โทรมาบ้าง ก่อนนอนจะโทรคุยกัน กินเหล้าโทรไปก็รับสาย (เราไม่เคยโทรไปว่าอะไรเพียงแต่เขาเคยเกิดอุบัติเหตุเราเลยห่วงเขา กลับถึงห้องแค่รู้ว่าถึงห้องเข้านอนแล้วก็สบายใจ) ทุกวันนี้ทำอะไร ไปไหน ไม่บอก คุยกันวันละครั้ง คือก่อนนอนบางวันก็ไม่ได้คุย เราเลยคุยกับน้องที่ทำงานว่าควรทำไงดี พอคิดดูอาจเป็นเพราะไม่รู้ว่าแต่ละวันต่างต้องเจออะไรบ้างเลยทำให้เราไม่เข้าใจกัน เลยตัดสินใจไปหาเขาที่ กทม.ตอนงานลอยกระทง พอไปหาเขาก็ดูแลดี แต่เขาก็ไม่ได้หยุดงานนะ เช้าก็ออกไปทำงาน เที่ยงมารับเราไปกินข้าวแล้วก็พาไปเล่นที่ทำงานเขา เย็นก็ไปกินข้าว จนวันที่เรากลับ (เราไปอยู่กับเขา 3 คืน 4 วัน) พอเรากลับบ้านมาทำงานที่บ้านก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์เราเริ่มดีขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น เราเริ่มไม่สนใจเรื่องที่เขาไม่ค่อยโทรหา เพราะเราว่างเราก็โทรหาเขาได้ 




พอช่วงจะปีใหม่บริษัทเขาก็จะเริ่มมีงานเลี้ยงซึ่งจัดบ่อยมากแล้วก็เริ่มที่จะทะเลาะกันอีก เพราะเขารับปากแต่ทำไม่ได้ บอกถึงห้องจะโทรหา เราก็รอ เราจะไม่โทรไปในขณะที่เขาอยู่ในงานเลี้ยง พอเขากำลังกลับเขาจะทักมาบอกถ้าจากที่ทักมาผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้วยังไม่ถึงห้องเราจะโทรตาม สิ่งที่เราทะเลาะก็โทรแล้วไม่รับ เช้ามาตอบเมาแล้วหลับ เราก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากบ่น บราๆๆๆๆๆ แล้วก็จบไป จนเขากลับมาบ้านช่วงปีใหม่เขาก็อยากให้เราไปไหว้พ่อกับแม่เขาแต่เราหยุดงานไม่ได้ ก็ทำให้เขานอยไปนิดนึง แต่เขาก็มาเจอเรานะแล้วก็ได้อยู่ด้วยกัน 1 วันหลังปีใหม่ก่อนที่เขาจะกลับไปทำงาน พอกลับไปทำงานเราก็ได้ตั้งสถานะ ในเฟสว่า "คบกัน" กลับไปได้ไม่กี่วัน เขาก็เริ่มเป็นแบบเดิมอีก คือไม่โทรหา เราโทรไปรับสายนะแต่ไม่คุย เขาก็จะเล่นโทรสับอีกเครื่องไป เล่นเกมส์บ้าง ดูเฟสบ้าง เราถามอะไรไปก็ถามคำตอบคำ โดยไม่มีการถามกลับด้วยมันยิ่งทำให้บทสนทนาเราดูสั้นลง สุดท้ายก็ไม่มีอะไรคุยกัน




พอช่วง วาเลนไทน์ เราก็ได้ไปหาเขาที่ กทม. อีกครั้งแต่รอบนี้เขาหยุดอยู่กับเราตั้ง 2 วัน แต่ก็ยังไม่มีเวลาส่วนตัวอยู่ดี คุยงานทั้งวันตั้งแต่ตื่นยังเข้านอน เขาพาเราไปเที่ยวทะเล ไปร้านเหล้าที่เขาไปประจำ พาไปรู้จักเพื่อนที่ทำงานบ้าง มันก็เป็นช่วงเวลาที่ดีนะ แต่ทุกครั้งที่เราห่างกันเราจะเหมือนคนที่ไม่ได้รู้จักกัน ทุกวันนี้โทรหากันวันละครั้ง คุยกันไม่ถึง 5 นาที ไม่รู้ทุกข์ ไม่รู้สุขของกันและกันเลย จนเราได้พูดคำนี้กับเขา "คนรู้จักกันยังคุยกันมากกว่าที่เราเป็นแฟนกันเลยเนาะ" คนเราคบกันยิ่งอยู่ห่างกันมันก็น่าจะมีอะไรให้เล่าสู่กันฟังไม่ใช่หรอ บางคู่ก็จะโทรหากันถามไถ่กัน นี่เหมือนเราตัวคนเดียวเลย ไม่เคยถามกินข้าวยัง คำว่า "คิดถึงเธอจัง" ไม่เคยได้อ่านไม่เคยได้ยิน ทำงานเป็นไงบ้างเหนื่อยไหม ไม่เคยถาม 




#มีอะไรก็ต้องเก็บไว้ในใจ #พูดไปก็จะทะเลาะ ช่วงเวลาที่ดีมันก็มีและมันดีมากด้วย  แต่ช่วงเวลาที่เรานอย เราอึดอัด มันก็แย่พอๆกัน