เป็นแค่ที่ระบายของคนอื่น แต่พอเราอยากระบายบ้างกลับไม่มีใครอยากรับฟัง

ใครเคยมีประสบการณ์แบบผมบ้าง เป็นทั้งที่ปรึกษา เป็นที่ระบายให้กับคนอื่นไม่ว่าจะเป็นเพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้อง สามารถคุยระบายกับผมได้อย่างเต็มที่ และผมก็ตั้งใจรับฟังปัญหาของพวกเขา แถมยังพยายามหาวิธีแก้ที่ดีที่สุดเพื่อนำเสนอให้เขา จนบางคนก็นำไปใช้แล้วได้ผล บางคนก็รู้สึกดีที่ได้ระบายปัญหาออกมา
.
แต่กลับกัน เมื่อเวลาที่ผมไม่สบายใจอยากที่จะระบาย เหมือนไม่มีใครอยากจะใส่ใจกับเรื่องของผม ไปคุยด้วยไประบายด้วยก็เหมือนจะรับฟังแต่ไม่ได้ใส่ใจ แรก ๆ ผมก็คิดว่าเขาคงอาจจะกำลังคิดหาทางช่วยเรา แต่ไม่เลย เขาแค่รับฟังให้มันผ่าน ๆ ไป จนกระทั่งผมเริ่มรู้ตัวละว่าเขาไม่ได้สนใจ จึงหยุดที่จะระบายด้วย แล้วไม่คุยด้วยอีกเลย
.
พอเริ่มรู้ตัวละว่าไม่มีใครที่จะสามารถคุยได้ด้วยแบบจริงจัง ไม่มีใครที่อยากจะรับฟังปัญหาของเราจริง ๆ ก็เริ่มตัดผู้คนเหล่านั้นออกจากชีวิตไป จนกระทั่งไม่เหลือใครเลยที่จะจริงใจยอมรับฟังปัญหาของเรา
.
ผมถึงได้เข้าใจว่า คนเรามักจะสนใจแต่เรื่องของตัวเองมากกว่าเรื่องของคนอื่น
.
และคนอื่นๆรอบตัวเราคงจะแคร์เรา หรือ นึกถึงเราแค่วันที่เราตายไปแล้วเท่านั้น ตอนที่มีชีวิตอยู่ไม่เคยจะรับฟัง ไม่เคยจะใส่ใจ แต่พอตายไปกลับใส่ใจขึ้นมาทันที