ผมเรียนปวชมา2ปีกับอีก1เทอพอขึ้นเทอม2ปี3มารู้สึกมันแย่ไปหมดเลยครับอีกแค่นิดเดียวแต่มีเรื่องมากมายในชีวิตปัญหาเยอะเเยะไปหมดหันไปทางไหนก็เจแต่ทางตันหลักๆก็เรื่องของเงินนี้แหละครับผมก็เลยก็มาทำงานส่งตัวเองเรียนหาเลี้ยงปากท้องตัวเองแรกๆก็ทำได้ครับแต่หลังๆผมไปเรียนไม่ไหวจริงๆอาจจะไปวันเว้นวันเพราะผมทำงานกลางคินเข้างานก็4โมงเย็นเลิกงานประมาณตี1-2ครับพอทำไปเรื่อยๆนอนวันละไม่กี่ชั่วโมงไปเรียนกลับมาทำงานอีกทีประมาณ1เดือนได้ครับเเล้วผมก็เห็นความผิดปกติของตัวเองนอนไม่หลับบางวันนอนตื่น6โมงเย็นกินข้าวไม่ลงหน้ามืดร่างกายมันอ่อนแอลงมากมันเหนื่อยก็ใช่แหละผมอาจจะพยยามไม่พอก็ได้ผมอายุ18แล้วครับมันเหนื่อยกับการชีวิตแบบนี้แล้ววันนี้เป็นวันเรียนจบของเพื่อนๆที่เรียนด้วยกันผมผิดหวังกับตัวเองมากๆทำไมเราถึงไม่ได้ไปอยู่ตรงนั้นมันเหมือนกับตัวเองพยยามไม่พอผมไม่กล้าไปหาเพื่อนๆเลยมันน่าฉิจฉานะครับที่เขาได้เรียนได้ใข้ชีวิตวัยรุ่นเต็มที่มากๆตัดมาที่ตัวเอง😿

คนอื่นคิดว่าไงครับอายุ18เรียนยังไม่จบเหมือนๆกับวุฒม.3นั้นแหละ

อายุ18มันสายเกินไปมั้ยครับ