ย้ายที่ทำงาน จากที่เดิมที่อยู่มา 13 ปี มาอยู่ที่ทำงานแห่งใหม่ห่างออกมา 350 กิโลเมตร

เราเป็นแม่หม้ายที่อายุเข้าช่วงปลายของชีวิตแล้ว  อายุ ย่าง 52 ปี  เราสอบเป็นหัวหน้าฝ่ายในหน่วยงานท้องถิ่น และเราต้องมาบรรจุในที่ทำงานแห่งใหม่
อาการเราเหมือนเด็กย้ายโรงเรียน  ระแวงไปหมดว่าใครจะรู้สึกกับเราอย่างไร  ที่อยู่ๆมาเป็นหัวหน้าพวกเค้า  ทั้งที่ตำแหน่งที่เราบรรจุ ไม่ได้ตรงกับสายงานเก่าของเราเลย  เราไม่ได้มีความรู้อะไรในตำแหน่งที่เราครอง  นั่งผ่านงาน ที่ลูกน้องนำเสนอ  งานก็น้อยมาก  มาอยู่ได้เดือนเศษๆ  ยังไม่มีเพื่อนเลยสักคน
วันๆนั่งเงียบๆคนเดียว มีคอมพิวเตอร์กับโทรสับมือถือ  ใช้สลับกันไป รอเวลาเลิกงาน  ข้าวเที่ยงทานในห้องคนเดียว กลับบ้านอยู่ห้องเช่าคนเดียว  ทำไมมันเหงาแบบนี้  ยังดีที่ห้องเช่ายังมี netflix  มีฟิตเนตฟรี  ให้ไปออกกำลังช่วงเย็นๆ  เสาร์ อาทิตย์จะกลับบ้าน  ก็สู้ค่าเดินทางไม่ไหว  เวลาแค่เดือนกว่าที่มาอยู่ไกลบ้าน  มันนานเหมือนเป็นปี  แล้วเราจะต้องอยู่ต่อไปอีกอย่างน้อย 6 เดือน  เขาถึงจะยอมให้เราโอนย้าย  ที่สำคัญถึงจะผ่าน 6 เดือนไปแล้ว  ก็ใช่ว่าเราจะมีที่ไป  วัย 52 ปีของเรา  มันช่วยให้เราทนเก่งมากในทุกๆเรื่อง  แต่ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาทนเรื่องนี้ ผู้คนก็ มีแต่พวกผู้ชายที่เข้ามาตีสนิท  เพราะรู้ว่าเราโสด  แต่เราก็คุยกับพวกเขาไม่ได้นาน  เราไม่ชอบชีวิตคู่เลย  ไม่ชอบการมีคู่  ไม่ชอบการครอบครอง
            บรรยากาศในที่ทำงาน  นี่คงเป็นอีกเรื่องที่เราต้องทนสินะ  ในโลกนี้มีอะไรที่เรายังไม่เคยเจออีกนะ เข้ามาสิ  เรียมจะทน ศรีจะทน  คนอื่นๆมีวิธีจัดการกับความรู้สึกแบบนี้อย่างไรบ้างคะ