การนั่งสมาธิเราจะวัดผลจากอะไรว่าทำถูกต้องหรือได้ผลหรือไม่

อยากจะขอถามเพื่อเป็นความรู้ครับ ผมปฏิบัติสมาธิกำหนดลมหายใจ ตามดูตามรู้จิตที่เคลื่อนไหว ระยะหลังเมื่อมีความคิดแว่บเข้ามาเรื่องเกี่ยวกับตนเองในอดีต ไม่ว่าเป็นการงาน หรือความสัมพันธ์กับคนอื่น เราจะมองเห็

นั่งสมาธิ ไปเรือยๆใจมันไปที่อื่นพอดึงกลับมา มันก็ไปอีก ต้องทำไปนานเท้่าไหร่ครับจึงจะทำให้สติตั้งมั่น เป็นสมาธิแล้วจะรู้ได้ยังไงครับ

อานาปานสติ (รู้ลมหายใจ) จนลึกมาก ๆ จะค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นลำดับ ตอนแรก เราจะรู้ลมหายใจแบบชัด ๆ หายใจยาว ก็รู้ว่ายาว หายใจสั้น ก็รู้ว่าสั้น นี่คือช่วงที่ “ลมหายใจยังหยาบ” พอฝึกไปเรื่อย ๆ

อยากถามผู้รู้ทุกท่านว่าในการภาวนาทั้งสมถะและวิปัสสนาสติและสัมปชัญญะในความเห็นทุกท่านต่างกันอย่างไรแบบไหนถึงเรียกว่าสัมปชัญญะครับสัมปชัญญะช่วยในการละกิเลสขนาดไหนครับ

สงสัยและอยากถามว่าทำไมคนหลายคนถึงคิดว่านั่งสมาธิปฏิบัติธรรมแล้วจะเป็นบ้าคือเน้นปฏิบัติสายฌานหลงเคลิบเคลิ้มไม่มีสติติดนิมิตอย่างเดียว?? ทั้งที่สายพุทธจริงๆคือการเน้นวิปัสสนาตามหลักสติปัฏฐาน4คือเจริญสติ

อยากถามผู้รู้ในการปฏิบัติภาวนาในพระพุทธศาสนาสมาธิที่ถูกต้องที่เป็นฐานในการเจริญปัญญาวิปัสสนาเป็นอย่างไรต้องมีสติสัมปชัญญะรู้เนื้อรู้ตัวเวลาเคลิ้มเวลาเผลอไปคิดด้วยหรือไม่ครับ แล้วอานาปานสติในพระสูตรที่

อยากถามผู้ทุกท่าน่านที่เขาว่ากันนั่งสมาธิแล้วจะเป็นและกลัวกันไม่อยากให้คนป่วยจิตเวชไปนั่งสมาธิเพราะมาจากการปฏิบัติผิดสายเป็นมิจฉาสมาธิหรือเปล่าคือเน้นเพ่งฌานหลงนิมิตออกไปดูผีดูนรกสวรรค์โดยไม่มีสติสัมป

กำลังจิตทำให้จิตหลุดพ้นด้วยจิตเกิดดับอยู่บนฐานพลัง(ยาน) หลุดพ้นคือหลุดพ้นจากตัวตน ไม่หลุดพ้นเพราะ“รู้สึกขึ้นมาเมื่อไร(จิต) มีเราเป็นผู้รู้ผุ้เห็น ผู้เป็น ขณะจิตแรกคือขณะจิตที่เริ่มสังเกตุ ขณะน

ถ้าหาย ทำไมพระอรหันต์ ถึงเห็นต่อเนื่องได้? ถ้าไม่หาย ทำไมมีสติ แล้วไม่หาย?

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ