ตามหัวข้อนั่นแหละค่ะแต่เอาตรงๆคือมาระบายอารมณ์และความคิดเฉยๆ เก็บไว้เป็นที่ระลึก (เราเป็นแค่เด็กนะคะ)
เข้าเรื่องเลยคือ เราเป็นคนภูเก็ตซึ่งถูกเลี้ยงมาในสไตล์อินเตอร์จนเราอยู่ชั้นประถม ป.5 เราย้ายไปเรียนที่ จห. มหาสารคาม ด้วยความที่เราไม่ค่อยชอบกินอาหารไทยมาตั้งแต่เด็กน้อยแล้วเลยไม่ชินที่จะกินผัดไทยหรืออาหารอื่นๆ ทำให้เรารู้สึกอึดอัดใจที่พอเราบอกเพื่อนว่าไม่ชินกับอาหารไทยเพื่อนก็จะชอบพูดเล่นๆว่า
" จ้าๆ แม่ลูกคุณหนู " " ทำทรงคุณหนูจังเนาะ " " จ้าคุณเจ้าหญิง "
เราพยายามเปิดใจกินอาหารไทยที่เราไม่ชอบแต่มันก็ไม่ถูกปากเราอยู่ดี(แต่อาหารไทยบางอย่างเราก็โครตชอบเลย😺👍🏻)
และด้วยอีกหลายๆ อย่างการแต่งตัวของเราก็ไปขัดตาเพื่อนๆในห้องเรียนเช่น เราเป็นคนที่ชอบใส่ถุงเท้ายาวๆและเรามักจะติดโบว์สีขาวที่เหมือนกับนักเรียนทั่วไปแต่แค่ใหญ่กว่าโบว์อันอื่นไปนิดหน่อย ... เลยทำให้เพื่อนชอบแซะชอบแซวว่า เป็นลูกคุณหนู เอาจริงๆเราควรดีใจด้วยซ้ำที่เพื่อนแซวเราแบบนี้แต่.คือมันรู้สึกแปลกๆ.ทุกคนมองว่าเราแต่งตัวแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจ จนเราไม่กล้าจะใส่ถุงเท้ายาวๆเลย เพื่อนสนิทของเราพยายาม บอกว่าเราไม่จำเป็นต้องแคร์สิ่งที่ทำให้เราไม่สบายใจ แต่มันก็รู้สึกแย่อยู่ดี...
คนในห้องชอบแซะ🙁
เข้าเรื่องเลยคือ เราเป็นคนภูเก็ตซึ่งถูกเลี้ยงมาในสไตล์อินเตอร์จนเราอยู่ชั้นประถม ป.5 เราย้ายไปเรียนที่ จห. มหาสารคาม ด้วยความที่เราไม่ค่อยชอบกินอาหารไทยมาตั้งแต่เด็กน้อยแล้วเลยไม่ชินที่จะกินผัดไทยหรืออาหารอื่นๆ ทำให้เรารู้สึกอึดอัดใจที่พอเราบอกเพื่อนว่าไม่ชินกับอาหารไทยเพื่อนก็จะชอบพูดเล่นๆว่า
" จ้าๆ แม่ลูกคุณหนู " " ทำทรงคุณหนูจังเนาะ " " จ้าคุณเจ้าหญิง "
เราพยายามเปิดใจกินอาหารไทยที่เราไม่ชอบแต่มันก็ไม่ถูกปากเราอยู่ดี(แต่อาหารไทยบางอย่างเราก็โครตชอบเลย😺👍🏻)
และด้วยอีกหลายๆ อย่างการแต่งตัวของเราก็ไปขัดตาเพื่อนๆในห้องเรียนเช่น เราเป็นคนที่ชอบใส่ถุงเท้ายาวๆและเรามักจะติดโบว์สีขาวที่เหมือนกับนักเรียนทั่วไปแต่แค่ใหญ่กว่าโบว์อันอื่นไปนิดหน่อย ... เลยทำให้เพื่อนชอบแซะชอบแซวว่า เป็นลูกคุณหนู เอาจริงๆเราควรดีใจด้วยซ้ำที่เพื่อนแซวเราแบบนี้แต่.คือมันรู้สึกแปลกๆ.ทุกคนมองว่าเราแต่งตัวแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจ จนเราไม่กล้าจะใส่ถุงเท้ายาวๆเลย เพื่อนสนิทของเราพยายาม บอกว่าเราไม่จำเป็นต้องแคร์สิ่งที่ทำให้เราไม่สบายใจ แต่มันก็รู้สึกแย่อยู่ดี...