ทำไมสมองไม่ดีอย่างเฮียๆเขานะ

เมื่อเที่ยงไปนั่งกินข้าวในร้านอาหาร
มีเด็กตัวเล็กๆ เดินขายนมเปรี้ยวถุงละร้อย
แวบแรกคือ จะเอามาทำไมวะตั้งเยอะ
แค่นั้นแหละ
แต่ผมติดใจน้ำเสียงเด็ก ว่าแค่ร้อยเดียวเอง
ผมก็เห็นใจนะ แต่แค่จิตใจมัวๆ มึนงง
จนเด็กเสริฟมาไล่เด็กออกไป

ผ่านไปก็นานแล้วเนี่ย เพิ่งจะได้คิด
ทำไมผมไม่แก้ใจขุ่นมัว
โดยให้เด็กไปสัก ยี่สิบ
คือผมติดที่ใจ
มันเป็นขณะเดียวกันกับที่ผมไปกินกับครอบครัว
ถ้าเป็นคนโต คนอะไร ผมคงไม่คิดอะไรมาก

ทำไมผมไม่ฉลาดเท่าเฮียๆ
ที่ไม่ต้องการสินค้าพันห้า
ให้ค่าคิวสองร้อยก็ยังดี