แรกรัก 9
คืนนั้น เป็น คืนแรม ๑๕ ค่ำ พระจันทร์ส่องสว่างไปทั่ว ...
สัญญา คือ สัญญา ไม่ใช่ นิติกรรมอำพราง …
และ นี่คือ ประจักษ์พยาน ของ แรกรัก ที่เริ่มต้น ณ แห่งนี้ ...
จวบจนแสงแรกแห่งรุ่งสุริยันต์สาดส่องแทนแสงแห่งจันทรา ...
********************************************
หากนี่คือ เทพนิยาย คืนนั้นก็คือฉากอวสานแห่ง เทพนิยาย นี้แล้ว
แต่กาลกลับไม่ใช่นี่คือชีวิตจริง ชีวิตที่ต้องสานต่อความฝันอันบรรเจิด
ด้วยความมั่นใจว่าจะไม่แพ้ จึงก้าวต่อไปอย่างแน่วแน่แม้ถูกหยัน …
********************************************
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังข้าวเช้า เต้ พาไปรู้จักญาติทุกคนในสงขลา …
เราแวะหาข้าวกลางวันกินกันที่ตลาดหาดใหญ่ จำไม่ได้เหมือนกันว่า … ในวันนั้นกินอะไร เพราะในสายตามีแต่เธอเพียงผู้เดียว ...
เต้ พา ตะนิ่นตาญี เดินเที่ยวตลาดแล้วชี้ให้ ดูนู่น-ดูนี่ ไปตลอด… เห็นขนมแปลกๆก็จะซื้อให้ ตะนิ่นตาญี ลองกินดู …
ตะนิ่นตาญี ถาม เต้ … เราเดินจูงมือกันอย่างนี้ไม่กลัวเหรอว่า … จะมีใครเก็บเอาไปนินทา …
เต้ ส่ายหน้า … แถมยังเขย่งตัวขึ้นมาหอมแก้ม ตะนิ่นตาญี กลางตลาดอีกด้วย ...
เราเป็น สามี-ภริยา กันแล้ว … เต้ ไม่กลัวใครอีกแล้ว … เต้ พูดด้วยใบหน้าเด็ดเดี่ยว ...
ขอบคุณครับ … ตะนิ่นตาญี พึมพำออกมาเบาเบา …
สักพักหนึ่งเราก็ขับรถออกมาจากตัวเมือง …
เต้ ชี้ให้ดูโรงเรียนประจำจังหวัด ที่ เต้ เคยเรียนมา …
ขับรถไปสักพักหนึ่ง เต้ ก็ ถาม … ต้อ เป็นอะไรเห็นเงียบมาสักพักหนึ่งแล้ว …
ตะนิ่นตาญี หัวเราะแล้วบอกไปว่า …
กำลังคิดอยู่ … ถ้าเราไปจดทะเบียนสมรสที่อำเภอเนี่ย เขาจะจดให้เราไหม … นี่ ต้อ พูดจริงๆนะไม่ได้พูดเล่น …
เต้ ยิ้มแล้วบอกว่า … ไม่ใช่แค่จดทะเบียนสมรสนะคะ … แต่ เต้ อยากประกาศให้โลกทั้งโลกรู้ว่า …
ผู้ชายคนนี้คือคนที่ เต้ รักที่สุดในโลก …
งั้นมาลองกันไหม … เต้ นั่งรอ ต้อ ในรถก่อน … ให้ ต้อ เข้าไปถามเขาว่า อายุเท่านี้จดทะเบียนสมรสได้หรือยัง …
ถ้าได้ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เต้ ค่อยลงไป … ตะนิ่นตาญี บอกกับ เต้ ...
เต้ ลังเลนิดหนึ่ง … เอาสิคะ … แล้วบอกทางไปอำเภอ …
********************************************
เมื่อถึงอำเภอแล้ว ตะนิ่นตาญี เดินขึ้นไปถามได้ความว่า …
จดทะเบียนสมรสได้ แต่ต้องมี ผู้ปกครองมาให้ความยินยอม …
หรือ มีหนังสือยินยอมจากผู้ปกครอง … เมื่อนำข้อความไปบอกกับ เต้ …
เต้ กอด ตะนิ่นตาญี แน่น แล้วบอกว่า … ขอบคุณ ต้อ มากค่ะ …
ตะนิ่นตาญี
แรกรัก
คืนนั้น เป็น คืนแรม ๑๕ ค่ำ พระจันทร์ส่องสว่างไปทั่ว ...
สัญญา คือ สัญญา ไม่ใช่ นิติกรรมอำพราง …
และ นี่คือ ประจักษ์พยาน ของ แรกรัก ที่เริ่มต้น ณ แห่งนี้ ...
จวบจนแสงแรกแห่งรุ่งสุริยันต์สาดส่องแทนแสงแห่งจันทรา ...
********************************************
หากนี่คือ เทพนิยาย คืนนั้นก็คือฉากอวสานแห่ง เทพนิยาย นี้แล้ว
แต่กาลกลับไม่ใช่นี่คือชีวิตจริง ชีวิตที่ต้องสานต่อความฝันอันบรรเจิด
ด้วยความมั่นใจว่าจะไม่แพ้ จึงก้าวต่อไปอย่างแน่วแน่แม้ถูกหยัน …
********************************************
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังข้าวเช้า เต้ พาไปรู้จักญาติทุกคนในสงขลา …
เราแวะหาข้าวกลางวันกินกันที่ตลาดหาดใหญ่ จำไม่ได้เหมือนกันว่า … ในวันนั้นกินอะไร เพราะในสายตามีแต่เธอเพียงผู้เดียว ...
เต้ พา ตะนิ่นตาญี เดินเที่ยวตลาดแล้วชี้ให้ ดูนู่น-ดูนี่ ไปตลอด… เห็นขนมแปลกๆก็จะซื้อให้ ตะนิ่นตาญี ลองกินดู …
ตะนิ่นตาญี ถาม เต้ … เราเดินจูงมือกันอย่างนี้ไม่กลัวเหรอว่า … จะมีใครเก็บเอาไปนินทา …
เต้ ส่ายหน้า … แถมยังเขย่งตัวขึ้นมาหอมแก้ม ตะนิ่นตาญี กลางตลาดอีกด้วย ...
เราเป็น สามี-ภริยา กันแล้ว … เต้ ไม่กลัวใครอีกแล้ว … เต้ พูดด้วยใบหน้าเด็ดเดี่ยว ...
ขอบคุณครับ … ตะนิ่นตาญี พึมพำออกมาเบาเบา …
สักพักหนึ่งเราก็ขับรถออกมาจากตัวเมือง …
เต้ ชี้ให้ดูโรงเรียนประจำจังหวัด ที่ เต้ เคยเรียนมา …
ขับรถไปสักพักหนึ่ง เต้ ก็ ถาม … ต้อ เป็นอะไรเห็นเงียบมาสักพักหนึ่งแล้ว …
ตะนิ่นตาญี หัวเราะแล้วบอกไปว่า …
กำลังคิดอยู่ … ถ้าเราไปจดทะเบียนสมรสที่อำเภอเนี่ย เขาจะจดให้เราไหม … นี่ ต้อ พูดจริงๆนะไม่ได้พูดเล่น …
เต้ ยิ้มแล้วบอกว่า … ไม่ใช่แค่จดทะเบียนสมรสนะคะ … แต่ เต้ อยากประกาศให้โลกทั้งโลกรู้ว่า …
ผู้ชายคนนี้คือคนที่ เต้ รักที่สุดในโลก …
งั้นมาลองกันไหม … เต้ นั่งรอ ต้อ ในรถก่อน … ให้ ต้อ เข้าไปถามเขาว่า อายุเท่านี้จดทะเบียนสมรสได้หรือยัง …
ถ้าได้ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เต้ ค่อยลงไป … ตะนิ่นตาญี บอกกับ เต้ ...
เต้ ลังเลนิดหนึ่ง … เอาสิคะ … แล้วบอกทางไปอำเภอ …
********************************************
เมื่อถึงอำเภอแล้ว ตะนิ่นตาญี เดินขึ้นไปถามได้ความว่า …
จดทะเบียนสมรสได้ แต่ต้องมี ผู้ปกครองมาให้ความยินยอม …
หรือ มีหนังสือยินยอมจากผู้ปกครอง … เมื่อนำข้อความไปบอกกับ เต้ …
เต้ กอด ตะนิ่นตาญี แน่น แล้วบอกว่า … ขอบคุณ ต้อ มากค่ะ …
ตะนิ่นตาญี