กาลเวลามันน่าจะทำให้เรากลายเป็นคนอื่นไปแล้ว แต่ทำไมผมยังนอนฝันถึงเขา ถึงเรื่องราวที่มันเคยเกิดเคยมีร่วมกัน ย้อนไปตั้งแต่ตอนที่เรายังเรียนมัธยมอยู่ การเข้าสังคมใหม่ตอนนั้น ได้เปิดหูเปิดตาได้ทั้งเพื่อนใหม่ และเธอ ก็คือเพื่อนร่วมห้อง ในความรู้สึกตอนนั้น มันคือเพื่อนร่วมห้องจริงๆ ความรักนะหรือ มันไม่มีในหัวเลยสำหรับคนอย่างผม แต่ระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน เธอ เข้าหาผม ทำดีกับผม จนผมเริ่มมีความรู้สึกดีๆ กับเธอ แต่คนอย่างผมจะดูแลใครได้ ไหนจะฐานะทางบ้าน แค่ใช้ชีวิต ในแต่ละวันก็ลำบากมากแล้ว สุดท้ายก้ไม่ได้บอกความรู้สึกไป....
ผมใช้ชีวิตในช่วงมัธยมอยู่แบบนั้น มีคนเข้ามาในชีวิตผมมากมาย แต่ผมไม่สนใจใครเลย ผมโฟกัสที่การเรียน การยกระดับชีวิตของตัวเอง ออกจากความยากลำบากให้ได้ การเรียนจบในสถาบันที่ผมหวัง นั้นและคือความฝันของผม
จนเธอเริ่มตีตัวออกห่างจากผม เธอเริ่มใช้ชีวิตในแบบของเธอ เริ่มคบเพื่อนที่ไม่เข้ากับนิสัยของเธอ บางวันมาโรงเรียน ก้จะมีรอยแผลกรีดที่แขนเป็นทางยาว หลายๆรอย ผมอยากจะเข้าไปถามเธอว่าเป็นอะไร ทำไม่เป็นแบบนั้น แต่ก้ได้แต่คิด ความกล้าไม่มี จนสุดท้ายผมเรียนจบม.3ก็ไปต่อสายอาชีพในตัวจังหวัด สถานะขอเราจึงจบลงที่เพื่อน แล้วข่าวคราวของเธอก็เงียบหายไป
จนวันหนึ่งเทคโนโลยีล้ำสมัยเข้ามา เริ่มมีเฟสบุ๊ค การได้เจอเพื่อนเก่าๆที่ไม่ได้เจอหลายปีก็ไม่ใช่เรื่องยาก ตอนนั้นผมกำลังวิ่งตามความฝัน เข้ามาอยู่ในกทม.ทำงานไปด้วยเรียนเสริมไปด้วย วันนึงก็มีข้อความแชทเด้งขึ้น "สวัสดี.." "จำเราได้ไหม.." "เป็นอย่างไรบ้าง.." ก็เป็นเธออีกเหมือนเดิม ที่เข้ามาทักทายผมก่อนเสมอ...
เราคุยกันอยู่ซักพักหนึ่ง ถามสารทุกข์สุกดิบ คุยกันถึงเรื่องสมัยก่อน จนถึงปัจจุบัน ช่วงชีวิต การใช้ชีวิต ได้รู้ว่าเธอทำงานอยู่ร้านขายหนังสือในสถานีรถไฟแห่งหนึ่ง บ้างก้รับงานเสริมเป็นพริตตี้งานต่างๆ ชีวิตเธอถือว่าดีมาก แล้วเราก้ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยจากตอนนั้น...
ชีวิตผมก็ดำเนินต่อไปตามทางที่ผมฝัน จนวันหนึ่งเธอก้ทักมาบอกว่า เธอจะแต่งงานแล้วนะ ความรู้สึกตอนนั้น จะว่ามันจี๊ดๆอยู่ในใจก็ได้ เพราะผมตั้งความหวังว่า เอาละถ้าผมประสบความสำเร็จวันไหน ผมจะบอกความรู้สึกที่ผมมีกับเธอให้เธอรู้ สุดท้ายมันก็สายไปหรือนี้ ผมได้แต่ก้มหน้า ยอมรับ แล้วอวยพร ยินดีกับเธอ งานแต่งของเธอ ผมก็ไม่ได้ไป ได้แต่ส่องเฟส และกดถูกใจ
เวลาผ่านไปนานผมปลดประจำการจากกองทัพ หางานทำจนเป็นหลักเป็นฐาน ชีวิตถือว่าดี ไม่ขัดสนแต่งงานมีครอบครัว จนมีลูกหนึ่งคน ใช้ชีวิตมีความสุข แต่มันเหมือนมีบางอย่างค้างอยู่ในใจ ความรู้สึกที่มีให้ผู้คนหนึ่งมันยังค้างอยู่ คือมันยังไม่ได้บอกไป ผมจึงเริ่มพยายามหาข้อมูล กลับมาเล่นโซเชียล ค้นหาเธอทุกช่องทาง โชคดีที่เธอยังใช้ชื่อเก่า ชีวิตเธอดีกว่าแต่ก่อนมาก แต่งงานใหม่ ทำอาชีพค้าขาย เป็นเจ้าของร้านอาหารทะเล ชีวิตเธอโคตรดี เธอมีลูกสาวที่พึ่งคลอด สามีที่น่ารัก จนทำให้ผมไม่กล้าที่จะบอกสิ่งที่ติดค้างในใจให้เธอรู้
ทุกวันนี้ผมก้ใช้ชีวิตให้มีความสุข กับคนที่ผมเลือกครอบครัวที่ผมสร้าง ความรู้สึกที่มีให้เธอคนนั้น คงต้องเก็บไว้ในใจผมต่อไป นานแสนนาน หรือจนกว่าตายจากโลกนี้ไป ถ้าเธอผ่านมาเห็นกระทู้นี้ อยากจะบอกเธอว่า ผมขอบคุณมากนะที่ทำให้ผมหลายๆอย่างในตอนนั้น เธอคือรักแรกของผม.. ขอบคุณนะ...
ทำไมยังฝันถึงคนคนนึงที่ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว
ผมใช้ชีวิตในช่วงมัธยมอยู่แบบนั้น มีคนเข้ามาในชีวิตผมมากมาย แต่ผมไม่สนใจใครเลย ผมโฟกัสที่การเรียน การยกระดับชีวิตของตัวเอง ออกจากความยากลำบากให้ได้ การเรียนจบในสถาบันที่ผมหวัง นั้นและคือความฝันของผม
จนเธอเริ่มตีตัวออกห่างจากผม เธอเริ่มใช้ชีวิตในแบบของเธอ เริ่มคบเพื่อนที่ไม่เข้ากับนิสัยของเธอ บางวันมาโรงเรียน ก้จะมีรอยแผลกรีดที่แขนเป็นทางยาว หลายๆรอย ผมอยากจะเข้าไปถามเธอว่าเป็นอะไร ทำไม่เป็นแบบนั้น แต่ก้ได้แต่คิด ความกล้าไม่มี จนสุดท้ายผมเรียนจบม.3ก็ไปต่อสายอาชีพในตัวจังหวัด สถานะขอเราจึงจบลงที่เพื่อน แล้วข่าวคราวของเธอก็เงียบหายไป
จนวันหนึ่งเทคโนโลยีล้ำสมัยเข้ามา เริ่มมีเฟสบุ๊ค การได้เจอเพื่อนเก่าๆที่ไม่ได้เจอหลายปีก็ไม่ใช่เรื่องยาก ตอนนั้นผมกำลังวิ่งตามความฝัน เข้ามาอยู่ในกทม.ทำงานไปด้วยเรียนเสริมไปด้วย วันนึงก็มีข้อความแชทเด้งขึ้น "สวัสดี.." "จำเราได้ไหม.." "เป็นอย่างไรบ้าง.." ก็เป็นเธออีกเหมือนเดิม ที่เข้ามาทักทายผมก่อนเสมอ...
เราคุยกันอยู่ซักพักหนึ่ง ถามสารทุกข์สุกดิบ คุยกันถึงเรื่องสมัยก่อน จนถึงปัจจุบัน ช่วงชีวิต การใช้ชีวิต ได้รู้ว่าเธอทำงานอยู่ร้านขายหนังสือในสถานีรถไฟแห่งหนึ่ง บ้างก้รับงานเสริมเป็นพริตตี้งานต่างๆ ชีวิตเธอถือว่าดีมาก แล้วเราก้ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยจากตอนนั้น...
ชีวิตผมก็ดำเนินต่อไปตามทางที่ผมฝัน จนวันหนึ่งเธอก้ทักมาบอกว่า เธอจะแต่งงานแล้วนะ ความรู้สึกตอนนั้น จะว่ามันจี๊ดๆอยู่ในใจก็ได้ เพราะผมตั้งความหวังว่า เอาละถ้าผมประสบความสำเร็จวันไหน ผมจะบอกความรู้สึกที่ผมมีกับเธอให้เธอรู้ สุดท้ายมันก็สายไปหรือนี้ ผมได้แต่ก้มหน้า ยอมรับ แล้วอวยพร ยินดีกับเธอ งานแต่งของเธอ ผมก็ไม่ได้ไป ได้แต่ส่องเฟส และกดถูกใจ
เวลาผ่านไปนานผมปลดประจำการจากกองทัพ หางานทำจนเป็นหลักเป็นฐาน ชีวิตถือว่าดี ไม่ขัดสนแต่งงานมีครอบครัว จนมีลูกหนึ่งคน ใช้ชีวิตมีความสุข แต่มันเหมือนมีบางอย่างค้างอยู่ในใจ ความรู้สึกที่มีให้ผู้คนหนึ่งมันยังค้างอยู่ คือมันยังไม่ได้บอกไป ผมจึงเริ่มพยายามหาข้อมูล กลับมาเล่นโซเชียล ค้นหาเธอทุกช่องทาง โชคดีที่เธอยังใช้ชื่อเก่า ชีวิตเธอดีกว่าแต่ก่อนมาก แต่งงานใหม่ ทำอาชีพค้าขาย เป็นเจ้าของร้านอาหารทะเล ชีวิตเธอโคตรดี เธอมีลูกสาวที่พึ่งคลอด สามีที่น่ารัก จนทำให้ผมไม่กล้าที่จะบอกสิ่งที่ติดค้างในใจให้เธอรู้
ทุกวันนี้ผมก้ใช้ชีวิตให้มีความสุข กับคนที่ผมเลือกครอบครัวที่ผมสร้าง ความรู้สึกที่มีให้เธอคนนั้น คงต้องเก็บไว้ในใจผมต่อไป นานแสนนาน หรือจนกว่าตายจากโลกนี้ไป ถ้าเธอผ่านมาเห็นกระทู้นี้ อยากจะบอกเธอว่า ผมขอบคุณมากนะที่ทำให้ผมหลายๆอย่างในตอนนั้น เธอคือรักแรกของผม.. ขอบคุณนะ...