กระทู้นี้ผมจะมาระบายความเครียดด้วย ถ้าใครไม่ชอบที่มันยาวผมก็ขอโทษนะครับ
สวัสดีครับ ผมอายุ15 เพิ่งจบเกรด9มา ตอนนี้ต่อสายอาชีพ แต่มันเรียนหนักมาก ภาษาผมไม่คล่องอีก พูดได้น้อยมาก ผมมาอยู่ตทป.ได้3ปี(ขอไม่ระบุชื่อประเทศ กลัวแม่มาอ่านเจอ) ปีแรกที่ผมเรียนเกรด9เขาเอาประวัติการเรียนของผมตอนป.6มาเทียบเลยให้เลื่อนชั้นไปเป็นเกรด9เลย เพราะเกรดผมดี ได้3แค่วิชาพละ เกรด9นี่ น่าจะเท่ากับจบม.3ไทยนี่แหละ แล้วเขาก็ให้ผมผ่าน ตอนที่ผมเรียนเกรด9 เขาไม่ได้เคร่งอะไรมากเพราะรู้ว่าเป็นต่างชาติ ผมเลยไม่เครียด ถูๆไถๆไปได้ แต่พอต่อสายอาชีพ ผมท้อมากๆเลยครับ ผมไปไม่ไหวจริงๆ ที่บ้านไม่ได้ให้เรียนภาษาแบบเรียนกับครูสอนภาษาด้วย อยู่ๆก็ให้เข้าเลย รอดไม่รอดก็อยู่ที่ตัวผมเอง ผมขอแม่หลายครั้งแม่ก็บอกให้เรียนแต่ในยูทูป เดี๋ยวมันก็เก่งเอง แต่มันไม่เข้าใจอ่ะครับ แล้วประเทศที่ผมอยู่ เขาไม่ได้พูดภาษาอังกฤษไง คลิปสอนภาษาประเทศที่ผมอยู่มันมีน้อยมาก สอนไม่เข้าใจ ถ้าผมพูดผิดขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าผิดตรงไหนอีก แล้วไหนจะที่รร. เขาเรียนเคมี,ฟิสิกส์,คณิต วิชายากๆมาหมด ผมส่งประดาษเปล่าหลายครั้งมาก ไหนจะมีสอบพูด ที่มันยาวแล้วจำยากมาก ผมไประบายให้แม่ฟัง ผมเรียนจนผมเครียดครับ
ไปขอแม่ลาออก แล้วเรียนรร.สำหรับสอนภาษาอย่างเดียวดีกว่า แม่บอกว่าจะออกมาทำไมหล่ะ เหลืออีก5เดือนจะสอบแล้วปิดเทอมละ ก็เรียนให้มันจบๆไปเลย ตอบไม่ได้ก็ไม่ต้องตอบ ได้แค่ไหนก็แค่นั้นไง แต่คือในห้องเรียนมันไม่ใช่ไงครับ แม่ผมไม่เข้าใจ เขาซักถามผมเป็นชม.จะเอาให้ผมเขียนคำตอบให้ได้ ให้ตอบคำถามหรือทำงานที่ครูสั่งให้ได้ แล้วผมไม่เข้าใจ พอผมตอบไม่ได้ครูกับเพื่อนก็นั่งจ้องนั่งรอ แล้วไหนจะทำงานโชว์ในกระดานหน้าห้อง ลองเรียนที่บ้านดู ก็ต้องไปนั่งไล่หาึลิปในยูทูป ผมเคยเรียนในยูทูปพยายามอ่านหนังสือให้เยอะก่อนสอบ แต่จ้อสอบดันออกมาอีกแบบ เพราะผมไม่เข้าใจที่ครูพูด ครูเขาจะพูดว่าข้อสอบมันจะออกบทนู้นบทนี่ ผมก็คิดว่าผมฟังถูก เลยไปอ่านให้เต็มที่ พอผลออกมาคะแนนได้3/10 คือผมกดดันมากครับ ผมปวดหัวมาก ปัญหาหลายอย่างๆเลย ผมเล่าไม่หมด เงินเก็บตอนนี้เราเหลือน้อยแล้ว แม่ผมก็เริ่มแก่50บ่นปวดหลังเป็นโรคอะไรซักอย่างผมจำชื่อไม่ได้ ผมจะหางานทำก็ไม่ได้ เพราะเรียนตลอด กลับมาบ้านก็เริ่มเย็นแล้ว สื่อสารก็ไม่รู้เรื่องอีก ผมทำงานไม่ได้หรอกครับ นอกจากปิดเทอม แล้วต้องมาเรียนภาษาอีกกี่ปีก็ไม่รู้ ไม่รู้จุดหมาย เสียเวลาไปเปล่าๆเลย เพื่อต้องเอาวีซ่าอะไรนั่น ถ้าได้วีซ่าแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะมีงานทำนะครับ ต้องไปหางานทำอีกตอนนี้ผมอยู่กับแม่ แม่ผมก็เอาแต่บอกว่าจะเรียนภาษาของที่นี่ให้เก่งให้ได้แล้วต่อวีซ่าพอได้เป็นพลเมืองที่นี้ แล้วทีนี้ก็บินไปที่ไหนในยุโรปหรืออเมริกาก็ได้โดยไม่ขอวีซ่า
แต่แม่ผมมาอยู่ได้4ปีละครับ ผมอยู่2ปีภาษาผมยังดีกว่าแม่อีก ผมอยากกลับไทยมากครับตอนนี้ อยากกลับไปเรียนมัธยมต่อที่ไทย อยากไปเรียนที่กรุงเทพเหมือนเดิม แต่บ้านเราขายไปแล้ว แม่ผมเอาไปใช้จ่าย ให้น้ายืมมั่งเพราะมีปัญหาเรื่องเงินอีก ให้จนตัวเองจะไม่มีใช้ ค่าครองชีพที่นี่ก็แพงอีก อยู่บ้านเช่ากัน เอ่อ ลืมบอกไปว่าแม่ผมเคยแต่งกับชาวต่างชาติที่นี่นะครับ เลยได้วีซ่ามา5ปี ผมก็ได้ด้วย แต่ตอนนี้เลิกกันแล้วครับ เพราะพ่อเลี้ยงเขาเป็นคนขี้งก นิสัยไม่ตรงกันอีก ตอนนี้ก็อยู่กันสองคน
คือผมไม่ได้เป็นหุ่นยนต์ ที่แบบว่าป้อนคำสั่งแล้วทำตาม ผมเหงา ผมโดดเดี่ยวเป็นครับ ผมเครียด ผมไม่มีเพื่อน วันนึงผมแทบไม่คุยกับใคร จากตั้งแต่ก่อนเป็นคนร่าเริง ตอนนี้ผมซึมมากเปลี่ยนไปเยอะเลย ผมพยายามแล้วที่จะเข้าหาคนอื่นๆ แต่ผมเป็นคนพูดน้อย ภาษาก็ไม่เก่งอีก คนอื่นเขาก็มีเพื่อนหมดแล้ว ตื่นเช้ามาก็ล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำ ไปรร.6ชม.กลับมากินข้าว แม่บังคับให้นั่งเรียนภาษา นั่งเรียนวิชาคณิต,ฟิสิกส์ด้วยตัวเอง4ชม.หลังจากนั้นก็ใช้คอม ดูยูทูป แล้วก็พยายามหางานออนไลน์ทำ พวกงานTech เพราะผมมีพื้นฐานด้านนี้มาบ้าง 3-4ชมก็นอนอยู่แต่รร.กับในห้องนอนครับ วันหยุดก็ห้องนอน อยู่ในห้องนอนทุกวัน เพราะข้างนอกบ้านไม่มีอะไรให้น่าออกไปเที่ยวเลย มีแต่เสียงหมาเห่าเสียงเด็กร้อง บางวันก็หนาวมาก อากาศติดลบแต่ผมต้องฝืนไปรร.ที่แทบจะไม่ได้อะไรกลับมาเลย ตลอด3ปีนี้ผมอยู่ในห้องเล็กๆตลอด เงินเราก็ไม่ได้มีถึงขนาดไปเที่ยวได้ จะไปร้านอาหารใกล้บ้านก็ไม่มี ถ้ามีก็ราคาเทียบกับไทยจานละ200-400บาท ไม่ได้เหมือนที่ไทยที่ตรงไหนก็มีแต่ของกินอร่อยๆ ราคาไม่แพง ผัดกระเพราที่ผมชอบกินไม่มีแล้ว เพื่อนคุยเล่น นั่งทำการบ้านหลังเลิกเรียน ชีวิตวัยรุ่นผมอยากมีความสุข อย่างน้อยมีเพื่อนที่คุยแล้วเข้าใจกัน ภาษาเดียวกัน ซัก2-3คน ได้กินผัดกระเพราอร่อยๆ ได้ไปเดินกับเพื่อนที่สยามแค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว แต่ที่นี่ทุกอย่างแตกต่างไปหมดเลย เราทำอะไรที่มันปกติบางอย่างก็แปลกที่นี่ ร้านอาหาร ก็น้อย ถ้ามีก็แพง อะไรหลายๆอย่างก็ไม่ทันสมัย บางคนยังดูหนังขาวดำอยู่เลย เหมือนอิตาลี,ฝรั่งเศษอะไรแบบนั้นอ่ะครับ ปัญหาเยอะกว่านี้มากๆครับ ผมไม่รู้ว่ามานี่มันจะลำบากแล้วเครียดได้ขนาดนี้
ผมเคยลองฝืนแล้ว ว่าอย่าเอาอารมณ์มาทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ เบื่อเครียดก็ทนๆหน่อย แต่มันไม่ได้อ่ะครับ ผมไม่อยากฝืนสภาพจิตตัวเองแล้ว คือจิตใจผมไม่ไหวแล้ว ผมปวดหัวด้วย เขาเรียกน่าจะเรียกว่าอาการโฮมซิก ที่ไทยผมไม่มีตายายที่ไหนที่จะไปอยู่ได้ เคยลองขอแม่แล้ว ร้องไห้อธิบายให้แม่ฟังแล้วว่าผมไม่อยากอยู่ที่นี่ แต่แม่ก็ยืนยันคำเดิมว่าจะอยู่ต่อ และจะไม่ให้ผมกลับไทยไปคนเดียวด้วย แต่ยังไงผมก็อยากกลับ ผมเลยลองหาที่พัก หารร.ในกทม.ดู ทั้งรร.วัด,รร.เอกชน,รร.ประจำ หลายรร. แต่ผมสงสัยครับว่าถ้าผมเรียนอยู่ยุโรปแบบนี้ แล้วถ้าไปต่อรร.ที่ไทยต้องต่อแบบไหนครับ เพราะนานาชาติมันก็เป็นภาษาอังกฤษ ผมไม่ได้พูดภาษาอังกฤษครับ หรือจะเป็นรร.ปกติ? แต่หลักสูตรมันคนละอย่างกันอีก ใครรู้ช่วยตอบผมหน่อยนะครับ ถ้าเคสแบบผมไปเรียนที่ไทยมัธยม4 ผมต้องต่อแบบไหน สอบเทียบหรือดูเกรดรร.เก่าหรือเปล่า ผมไม่รู้เรื่องนี้จริงๆครับ อย่าว่าอะไรผมเลยนะครับ ผมเครียดจริงๆ ถ้าใครแนะนำให้ผมอยู่ต่อ ผมคงอยู่ต่อไม่ได้จริงๆ
อยู่ยุโรป ถ้ากลับไปเรียนมัธยมไทยทำไงครับ
สวัสดีครับ ผมอายุ15 เพิ่งจบเกรด9มา ตอนนี้ต่อสายอาชีพ แต่มันเรียนหนักมาก ภาษาผมไม่คล่องอีก พูดได้น้อยมาก ผมมาอยู่ตทป.ได้3ปี(ขอไม่ระบุชื่อประเทศ กลัวแม่มาอ่านเจอ) ปีแรกที่ผมเรียนเกรด9เขาเอาประวัติการเรียนของผมตอนป.6มาเทียบเลยให้เลื่อนชั้นไปเป็นเกรด9เลย เพราะเกรดผมดี ได้3แค่วิชาพละ เกรด9นี่ น่าจะเท่ากับจบม.3ไทยนี่แหละ แล้วเขาก็ให้ผมผ่าน ตอนที่ผมเรียนเกรด9 เขาไม่ได้เคร่งอะไรมากเพราะรู้ว่าเป็นต่างชาติ ผมเลยไม่เครียด ถูๆไถๆไปได้ แต่พอต่อสายอาชีพ ผมท้อมากๆเลยครับ ผมไปไม่ไหวจริงๆ ที่บ้านไม่ได้ให้เรียนภาษาแบบเรียนกับครูสอนภาษาด้วย อยู่ๆก็ให้เข้าเลย รอดไม่รอดก็อยู่ที่ตัวผมเอง ผมขอแม่หลายครั้งแม่ก็บอกให้เรียนแต่ในยูทูป เดี๋ยวมันก็เก่งเอง แต่มันไม่เข้าใจอ่ะครับ แล้วประเทศที่ผมอยู่ เขาไม่ได้พูดภาษาอังกฤษไง คลิปสอนภาษาประเทศที่ผมอยู่มันมีน้อยมาก สอนไม่เข้าใจ ถ้าผมพูดผิดขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าผิดตรงไหนอีก แล้วไหนจะที่รร. เขาเรียนเคมี,ฟิสิกส์,คณิต วิชายากๆมาหมด ผมส่งประดาษเปล่าหลายครั้งมาก ไหนจะมีสอบพูด ที่มันยาวแล้วจำยากมาก ผมไประบายให้แม่ฟัง ผมเรียนจนผมเครียดครับ
ไปขอแม่ลาออก แล้วเรียนรร.สำหรับสอนภาษาอย่างเดียวดีกว่า แม่บอกว่าจะออกมาทำไมหล่ะ เหลืออีก5เดือนจะสอบแล้วปิดเทอมละ ก็เรียนให้มันจบๆไปเลย ตอบไม่ได้ก็ไม่ต้องตอบ ได้แค่ไหนก็แค่นั้นไง แต่คือในห้องเรียนมันไม่ใช่ไงครับ แม่ผมไม่เข้าใจ เขาซักถามผมเป็นชม.จะเอาให้ผมเขียนคำตอบให้ได้ ให้ตอบคำถามหรือทำงานที่ครูสั่งให้ได้ แล้วผมไม่เข้าใจ พอผมตอบไม่ได้ครูกับเพื่อนก็นั่งจ้องนั่งรอ แล้วไหนจะทำงานโชว์ในกระดานหน้าห้อง ลองเรียนที่บ้านดู ก็ต้องไปนั่งไล่หาึลิปในยูทูป ผมเคยเรียนในยูทูปพยายามอ่านหนังสือให้เยอะก่อนสอบ แต่จ้อสอบดันออกมาอีกแบบ เพราะผมไม่เข้าใจที่ครูพูด ครูเขาจะพูดว่าข้อสอบมันจะออกบทนู้นบทนี่ ผมก็คิดว่าผมฟังถูก เลยไปอ่านให้เต็มที่ พอผลออกมาคะแนนได้3/10 คือผมกดดันมากครับ ผมปวดหัวมาก ปัญหาหลายอย่างๆเลย ผมเล่าไม่หมด เงินเก็บตอนนี้เราเหลือน้อยแล้ว แม่ผมก็เริ่มแก่50บ่นปวดหลังเป็นโรคอะไรซักอย่างผมจำชื่อไม่ได้ ผมจะหางานทำก็ไม่ได้ เพราะเรียนตลอด กลับมาบ้านก็เริ่มเย็นแล้ว สื่อสารก็ไม่รู้เรื่องอีก ผมทำงานไม่ได้หรอกครับ นอกจากปิดเทอม แล้วต้องมาเรียนภาษาอีกกี่ปีก็ไม่รู้ ไม่รู้จุดหมาย เสียเวลาไปเปล่าๆเลย เพื่อต้องเอาวีซ่าอะไรนั่น ถ้าได้วีซ่าแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะมีงานทำนะครับ ต้องไปหางานทำอีกตอนนี้ผมอยู่กับแม่ แม่ผมก็เอาแต่บอกว่าจะเรียนภาษาของที่นี่ให้เก่งให้ได้แล้วต่อวีซ่าพอได้เป็นพลเมืองที่นี้ แล้วทีนี้ก็บินไปที่ไหนในยุโรปหรืออเมริกาก็ได้โดยไม่ขอวีซ่า
แต่แม่ผมมาอยู่ได้4ปีละครับ ผมอยู่2ปีภาษาผมยังดีกว่าแม่อีก ผมอยากกลับไทยมากครับตอนนี้ อยากกลับไปเรียนมัธยมต่อที่ไทย อยากไปเรียนที่กรุงเทพเหมือนเดิม แต่บ้านเราขายไปแล้ว แม่ผมเอาไปใช้จ่าย ให้น้ายืมมั่งเพราะมีปัญหาเรื่องเงินอีก ให้จนตัวเองจะไม่มีใช้ ค่าครองชีพที่นี่ก็แพงอีก อยู่บ้านเช่ากัน เอ่อ ลืมบอกไปว่าแม่ผมเคยแต่งกับชาวต่างชาติที่นี่นะครับ เลยได้วีซ่ามา5ปี ผมก็ได้ด้วย แต่ตอนนี้เลิกกันแล้วครับ เพราะพ่อเลี้ยงเขาเป็นคนขี้งก นิสัยไม่ตรงกันอีก ตอนนี้ก็อยู่กันสองคน
คือผมไม่ได้เป็นหุ่นยนต์ ที่แบบว่าป้อนคำสั่งแล้วทำตาม ผมเหงา ผมโดดเดี่ยวเป็นครับ ผมเครียด ผมไม่มีเพื่อน วันนึงผมแทบไม่คุยกับใคร จากตั้งแต่ก่อนเป็นคนร่าเริง ตอนนี้ผมซึมมากเปลี่ยนไปเยอะเลย ผมพยายามแล้วที่จะเข้าหาคนอื่นๆ แต่ผมเป็นคนพูดน้อย ภาษาก็ไม่เก่งอีก คนอื่นเขาก็มีเพื่อนหมดแล้ว ตื่นเช้ามาก็ล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำ ไปรร.6ชม.กลับมากินข้าว แม่บังคับให้นั่งเรียนภาษา นั่งเรียนวิชาคณิต,ฟิสิกส์ด้วยตัวเอง4ชม.หลังจากนั้นก็ใช้คอม ดูยูทูป แล้วก็พยายามหางานออนไลน์ทำ พวกงานTech เพราะผมมีพื้นฐานด้านนี้มาบ้าง 3-4ชมก็นอนอยู่แต่รร.กับในห้องนอนครับ วันหยุดก็ห้องนอน อยู่ในห้องนอนทุกวัน เพราะข้างนอกบ้านไม่มีอะไรให้น่าออกไปเที่ยวเลย มีแต่เสียงหมาเห่าเสียงเด็กร้อง บางวันก็หนาวมาก อากาศติดลบแต่ผมต้องฝืนไปรร.ที่แทบจะไม่ได้อะไรกลับมาเลย ตลอด3ปีนี้ผมอยู่ในห้องเล็กๆตลอด เงินเราก็ไม่ได้มีถึงขนาดไปเที่ยวได้ จะไปร้านอาหารใกล้บ้านก็ไม่มี ถ้ามีก็ราคาเทียบกับไทยจานละ200-400บาท ไม่ได้เหมือนที่ไทยที่ตรงไหนก็มีแต่ของกินอร่อยๆ ราคาไม่แพง ผัดกระเพราที่ผมชอบกินไม่มีแล้ว เพื่อนคุยเล่น นั่งทำการบ้านหลังเลิกเรียน ชีวิตวัยรุ่นผมอยากมีความสุข อย่างน้อยมีเพื่อนที่คุยแล้วเข้าใจกัน ภาษาเดียวกัน ซัก2-3คน ได้กินผัดกระเพราอร่อยๆ ได้ไปเดินกับเพื่อนที่สยามแค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว แต่ที่นี่ทุกอย่างแตกต่างไปหมดเลย เราทำอะไรที่มันปกติบางอย่างก็แปลกที่นี่ ร้านอาหาร ก็น้อย ถ้ามีก็แพง อะไรหลายๆอย่างก็ไม่ทันสมัย บางคนยังดูหนังขาวดำอยู่เลย เหมือนอิตาลี,ฝรั่งเศษอะไรแบบนั้นอ่ะครับ ปัญหาเยอะกว่านี้มากๆครับ ผมไม่รู้ว่ามานี่มันจะลำบากแล้วเครียดได้ขนาดนี้
ผมเคยลองฝืนแล้ว ว่าอย่าเอาอารมณ์มาทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ เบื่อเครียดก็ทนๆหน่อย แต่มันไม่ได้อ่ะครับ ผมไม่อยากฝืนสภาพจิตตัวเองแล้ว คือจิตใจผมไม่ไหวแล้ว ผมปวดหัวด้วย เขาเรียกน่าจะเรียกว่าอาการโฮมซิก ที่ไทยผมไม่มีตายายที่ไหนที่จะไปอยู่ได้ เคยลองขอแม่แล้ว ร้องไห้อธิบายให้แม่ฟังแล้วว่าผมไม่อยากอยู่ที่นี่ แต่แม่ก็ยืนยันคำเดิมว่าจะอยู่ต่อ และจะไม่ให้ผมกลับไทยไปคนเดียวด้วย แต่ยังไงผมก็อยากกลับ ผมเลยลองหาที่พัก หารร.ในกทม.ดู ทั้งรร.วัด,รร.เอกชน,รร.ประจำ หลายรร. แต่ผมสงสัยครับว่าถ้าผมเรียนอยู่ยุโรปแบบนี้ แล้วถ้าไปต่อรร.ที่ไทยต้องต่อแบบไหนครับ เพราะนานาชาติมันก็เป็นภาษาอังกฤษ ผมไม่ได้พูดภาษาอังกฤษครับ หรือจะเป็นรร.ปกติ? แต่หลักสูตรมันคนละอย่างกันอีก ใครรู้ช่วยตอบผมหน่อยนะครับ ถ้าเคสแบบผมไปเรียนที่ไทยมัธยม4 ผมต้องต่อแบบไหน สอบเทียบหรือดูเกรดรร.เก่าหรือเปล่า ผมไม่รู้เรื่องนี้จริงๆครับ อย่าว่าอะไรผมเลยนะครับ ผมเครียดจริงๆ ถ้าใครแนะนำให้ผมอยู่ต่อ ผมคงอยู่ต่อไม่ได้จริงๆ