แม่แคร์คนอื่นมากกว่าลูก มีแม่ใครเป็นแบบนี้บ้างไหมและผมดูใจร้ายไปไหม

เบื่อแม่ เบื่อที่แม่เป็นคนหน้าบาง กลัวเสียภาพพจน์ กลัวคนอื่นจะมองว่าตัวเองจน กลัวคนอื่นไม่ยอมรับ ใครดูถูกนิดหน่อย รับไม่ได้ หาทางที่จะทำให้เค้าเห็นว่า กูมี กูทำได้ แต่จริงๆ ก็เป็นหนี้เค้าทั้งนั้น สุดท้ายก็เครียดที่เป็นหนี้ แล้วก็มาลงกับที่บ้าน ทำงานใช้แรงงานเดือน 16000 ใช้หนี้แม่ไปแล้ว 18000 ต้องคอยขอเงินพี่ตลอด 50 บาทบ้าง 100 บ้าง หลายครั้งก็เหนื่อย แค่น้ำหวานแก้วเดียว ถ้าไม่มีใครเลี้ยง ยังไม่มีเงินซื้อเลย ทุกครั้งที่เงินไม่พอใช้หนี้ ก็มาเหวี่ยงใส่ผม หลายครั้งที่ผมตะคอกถามว่า เลิกแคร์คนอื่นบ้างได้ป่ะ แคร์ลูกก่อน ไม่มีจะกินอยู่แล้ว ใครจะมองยังไงช่างมันบ้างเหอะ ให้มันเห็นว่าเราจนก็ดี จะได้ไม่ต้องมายุ่ง ญาติคนไหนจะพูดอะไรก็ช่างมันไปสิ อยากให้กูมีนัก เอาเงินมา เดี๋ยวทำให้ แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบอะไรหรอกครับ ทะเลาะกันต่อ แล้วทุกครั้งก็จะได้ยินประโยคเดิมๆว่า ที่กูทำก็ทำเพื่อพวกนั้นแร่ะ จนตอนนี้ผมดัดนิสัยด้วยการไม่ใช้หนี้อื่นให้แล้วครับ ไม่ให้เงินใช้ด้วย แต่จะเอาอะไร อยากกินอะไรที่ไหน บอกผมแล้วผมพาไปกิน พาไปซื้อให้ได้ครับ ไม่เกี่ยง ทองก็ไม่ซื้อให้ เพราะยังไงก็จบด้วยการเอาไปจำหรือขายอยู่ดี ตอนนี้ใช้คืนให้แค่รถผมที่แม่เอาไปเข้าไฟแนนซ์ บัตรผมที่แม่แอบไปกดเต็มวงเงิน รวมๆเฉพาะที่เป็นชื่อผม 3 แสนกว่า ยังไม่รวมที่เป็นชื่อพี่ชายนะครับ ผมดูใจร้ายไปไหม