สวัสดีค่ะ เราเป็นคนคนนึงที่มีความอ่อนไหวด้านอารมณ์สูงซึ่งสาเหตุก็มาจากครอบครัวเรานี้แหละค่ะ ทางด้านทวดของเราเขาก็รักพี่ชายเรามากกว่า เขาชอบแซะเราตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามภาษาผู้ใหญ่อะแหละ เรื่องสิวบ้าง มันทำให้เราไม่มั่นใจในตัวเองเลยค่ะ เราอาศัยอยู่กับยาย เวลาเราปรึกษาอะไรเขาก็จะเอาไปเล่าต่อให้คนอื่นฟัง ทั้งๆที่เราเคยบอกเขาแล้วว่าเราไม่โอเค เมื่อก่อนเขาจะพูดอะไรเราก็พยายามที่จะไม่สนใจพยายามไม่เก็บมาคิด แต่เดี๋ยวนี้อาการมันแย่ลง เราแค่รู้สึกว่าเราเป็นคนดีมาตลอด การเรียนเราก็ไม่เคยได้เกรดต่ำกว่า3.8 เราอยู่ห้องคิงมาโดยตลอดตั้งแต่ประถม แต่พอเราทำอะไรผิด เขาก็จะเอาไปเล่าให้คนอื่นฟัง ทุกครั้งที่เขาดุเรา เราก็จะเก็บมาร้องไหคนเดียวตลอด และทุกครั้งมันก็ทำให้เรารู้สึกอยากทำร้ายตัวเอง รู้สึกว่าถ้าเราหายไปทุกอย่างมันจะดีกว่านี้ ทั้งความเครียดเรื่องการเรียนรวมกับที่บ้าน มันทำให้เราทำร้ายตัวเองบ้างในบางครั้ง เราไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เวลาเราร้องไห้เราก็ร้องคนเดียวตลอด ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีใครให้ปรึกษา เราไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลยค่ะ มันทำให้เรารู้สึกว่าเราอ่อนแอ ทำไมเราถึงต้องร้องไห้ตลอด ทุกครั้งเราก็พยายามกลั้นไม่ร้องไห้เวลาอยู่กับคนอื่นเราแค่ไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าเราอ่อนแอ เราพยายามเข้มแข็งมาโดยตลอด พยายามฝืนยิ้ม ตอนนี้ที่พึ่งทางเดียวของเราก็คือคัดเตอร์ เวลาเราร้อง ในหัวมันชอบทำให้เรารู้สึกอยากทำร้ายตัวเองมากขึ้นไปอีก เราเคยทำร้ายตัวเองจนตอนนี้มีรอยเลือดที่แขนผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ยังเหลือรอยแผลไว้อยู่ แม่เรากับพ่อเราก็หย่ากันตั้งแต่เรา2ขวบและให้เราอาศัยอยู่กับยาย แล้วก็ไปมีครอบครัวใหม่กัน พ่อเราก็สนใจแต่น้องชาย(คนละแม่)ตามภาษาครอบครัวคนจีนน้องอยากได้อะไรเขาก็ให้ต่างจากเราที่เราขอเสื้อกันหนาวเนื่องจากเราเรียนในห้องแอร์จากเขาตัวเดียวเขายังไม่ให้เลย ต่างจากน้องที่แค่ร้องอยากได้ของเล่น300บ้าง400บ้างน้องก็ได้ตลอด แม่เราก็อยู่นครปฐมกับพ่อไม่แท้ แล้วก็มีน้องสาวเรา(คนละพ่อ)นานๆทีถึงจะกลับมาหาเราที เขาชอบไปเที่ยวกันตามภาษาครอบครัวอะเนอะ มันทำให้บางครั้งเราคิดว่าเราไม่ใช่ลูกของเขาเลยด้วยซ้ำ