ทำไมแม่ไม่ได้ภูมิใจในตัวเราเลย ผิดเสมอในสายตาแม่

แม่แต่งงานมีครอบครัวใหม่ มีน้องสาว แล้วก็เราที่มาอาศัยอยู่ที่บ้านของเค้าทั้งสองคน
ทำไมในสายตาของแม่ เหมือนเราไม่ดีสำหรับแม่เลย เหมือนเป็นภาระของแม่ตลอด  ทำอะไรก็ผิดในสายตาแม่ตลอด บ้างครั้งก็ว่าเราไม่มีสมองคิด คิดตืนๆ โง่บ้างละ  เราผิดอะไรหนักหนาในสายตาของแม่ เรามันลูกนอกคอกหรอ ส่วนเกินของบ้านหรอ พอเรียนจบให้มาทำงานอยู่บ้าน เป็นแค่ลูกจ้าง นายจ้างจะเลิกจ้างตอนไหนก็ไม่รู้  ของในบ้านเราก็ช่วยเท่าที่เราทำได้ เงินเดือนเราก็ไม่ได้มาก จนเราอยากไปทำงานที่อื่นที่จะได้มีเงินเยอะขึ้น ก็บอกเราว่าให้ทำอยู่นี้แหละ เงินเดือนแค่นี้ก็พอใช้แล้ว ให้เราถามหน่อยเถอะ ทำกี่ปีเงินเดือนก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย เท่าเดิม ไม่มีสิทธิได้เพิ่มเลย เพราะเรามันแค่พนักงานจ้างเหมาของรัฐ มีสิทธิออกจากงานได้ทุกเมื่อ เราแค่อยากออกไปอยู่ในที่ของเรา มีแค่เราคนเดียว เพราะถูกสอนให้พึ่งตัวเอง ช่วยเหลือตัวเอง เพราะตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ทะเลาะกันตั้งแต่เด็ก แยกทางกันบ่อย จนสุดท้ายได้หย่ากัน เราเลยเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง ที่พึ่งให้ตัวเอง เราพยายามเข้มแข็ง ไม่คิดอะไรเยอะ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ บ้างครั้งทำไมเราต้องทำงานบ้านตั้งแต่เด็กเพื่ออะไร แต่กลับน้องสาวเรา ที่เราเคยอายุเท่าเค้า เราทำทุกอย่างเอง รีดผ้า ล้างจาน เราทำงานบ้าน อาหาร เป็นตอนอายุเท่าน้องสาวเรา แต่กับน้องสาวเรา ไม่อยากทำก็ไม่ได้ว่า แค่บอกแต่กับเราว่าน้องยังเล็กอยู่ ทำไม่ได้ ทั้งๆที่แต่ก่อนนั้นทำไมให้แต่เราทำ พอลูกสาวคนเล็กไม่ให้ทำ เป็นเพราะอะไร🥲🥲🥲🥲🥲😭😭😭😭😭😭