ขอความคิดเห็นกันหน่อยค่ะ กลัวว่าคิดมากแล้วจะป่วยจิตเอา

ทุกคนคะ คือเราเป็นแบบนี้มาซักพักแล้ว แต่ก็จัดการความรู้สึกตัวเองได้มาตลอด...ตอนนี้เราทำงานค่ะ เกี่ยวกับอาหารของแบรนด์หนึ่งในห้าง เราอยู่ที่บ้านอีกหลังใกล้ที่ทำงาน พ่อแม่อยู่อีกหลังที่บ้านเกิด(นอกตัวเมือง)ตอนนี้เราทำงาน เป็นงานแรกของชีวิตหลังเรียนจบ อยู่แล้วคือการทำงานมันก็ย่อมมีเรื่องให้เล่าเล็กๆน้อยๆ ช่วงแรกๆของการทำงานเราจะโทรหาที่บ้านเกือบๆทุกวัน ถ้าวันไหนเราไม่โทร ที่บ้านก็จะโทรมาหา มันมีความสุขมากเวลาเราเจอปัญหาต่างๆแล้วได้เล่าให้ครอบครัวฟัง แต่พักหลังๆเราไม่มีความคิดขึ้นมาว่า ยิ่งเราโทรเล่าเรื่องต่างๆมันรู้สึกเหมือนเขายิ่งให้ความเห็นไปทางที่ลบๆ คือไม่ให้กำลังใจ ไม่ออกความคิดเห็น พอเราสอบอะไรต่างๆในที่ทำงานได้ก็ไม่มีสักคำที่จะชม ทุกๆครั้งที่เราโทรหาเราเล่าปัญหาต่างๆแค่อยากจะได้ความคิดเห็น ก็คืออยากปรึกษาคนที่เราคิดว่าเขาคือผู้ที่มีประสบการณ์มากกว่า แต่กลับเป็นว่าไม่เลย และยังเอาเรื่องที่เราปรึกษาไปเล่าให้คนอื่นๆฟังไปเรื่อยเป็นเรื่องตลก เราจนกลายเป็นคนที่ไม่อยากเล่าอะไรให้กับที่บ้านฟัง พักหลังๆเลยไม่ติดต่อที่บ้านไป แล้วเราก็รู้สึกว่าเราควรมีเราแคร์แค่ตัวเองไม่ต้องเล่าอะไรให้ใครฟัง เซฟโซนที่ดีไม่ใช่ครอบครัว เราเป็นเซฟโซนตัวเองดีกว่า 10วันเราจะกลับบ้าน1ครั้ง ทุกๆครั้งที่เสียความรู้สึกเราจะมองข้ามไป แต่พอวันหนึ่งเรากลับไปบ้านหลังจากไม่กลับ1เดือน ที่บ้านทำอาชีพเกษตร ทำสวนต่างๆวันนั้นเราไปสวนแต่เช้ากับที่บ้านเพื่อทำกับข้าวให้คนงาน พ่อบอกให้ไปล้างผัก เราก็ถือผักไปล้าง เดินไปตรงน้ำที่เป็นที่โยกน้ำ(ไม่รู้จะอธิบายยังไง) ก็คือน้ำที่เราโยกแล้วจะขึ้นมาจากบาดาลข้างล้าง เราถือผักไปแล้วโยกน้ำ แต่มันไม่ขึ้น ก็เลยถามแม่ว่าน้ำโยกไม่ขึ้น แม่บอกว่าโยกไว้แล้วไงไม่เห็นหรอ คือเราเห็นแต่น้ำมันดำเหมือนมีคนจุ่มอะไรลงไปแล้วเลยไม่ใช้ ก็เลบถือผักไปหาแม่แล้วถามว่าน้ำที่อยู่ในถังใช้ได้ไหม แล้วมีถาดใส่ไหม(เราถามเพราะไม่ได้กลับบ้านนาน) พอก็เลยตะโกนมาว่า เทน้ำให้ลูกหน่อย แม่ก็เลยว่าปัญญาแค่นี้ทำไม่ได้บอกว่ามีน้ำอยู่ในตรงนั้นถือมาทำไมและก็มองเราแบบไม่พอใจ เราเลยตอบว่า ก็น้ำมันไม่สะอาดจะให้ล้างให้คนกินหรอ (จะว่าเรายังไงก็ได้ เราทำงานเกี่ยวกับอาหาร ผ่านการอบรมเกี่ยวกับอนามัยต่างๆมันเลยซึมซับเรื่องละเอียดอ่อนพวกนี้มากๆ) แม่เลยตอบว่ามันก็ล้างได้... และก็บอกให้ไปเอาน้ำที่ถังมาล้าง....คนสวนเลยพูดขึ้นว่าทำะไรไม่เป็นเลยหรอเนี่ย แม่เราเลยตอบว่ามันทำอะไรไม่เป็นหรอกเรื่องอาหารอ่ะเด็กเดี๋ยวนี้มีแต่ปัญหา...คนสวนเลยบอกว่าก็สอนลูกหน่อย แม่ตอบว่าสอนไปก็เปลือง มันไม่จำ.... เราต้องเคลียร์ความรู้สึกยังไงดีคะ คือไม่มีเซฟโซนที่ปลอดภัยกับเราเลย