เรามาแชร์ประสบการณ์กันเถอะ ว่าทุกคนจัดการความรู้สึกนัยังไงดี

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เราเข้าเรื่องกันดีกว่าคือเราเป็น Tomboy ถ้ากระทู้นี้ขัดใจท่านผู้ชายหรือท่าใดก็ตาม ขอโทษด้วยนะคะ เราชอบพี่คนหนึ่งในที่ทำงาน ปกติเราเป็นคนไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ จะพูดก็ต่อเมื่อมีงาน หรือบางโอกาส ส่วนพี่เขาเป็นข้าราชการ ทำงานเก่งมาก แต่ก็ไม่ค่อยพูดเท่าไหร่เช่นกัน เขากับเรานั่งห่างกัน 5 แถว คือเราไม่รู้ว่าควรทำยังไง มันทรมาณมาก ใจหนึ่งก็คิดว่าเออพี่เขามีเกียรติมียศ เราแค่ชั้นต่ำๆอยู่เลย ไม่มีรถเก๋งให้เขานั่งหรอก เราพยายามหางานส่งในไลน์เพื่อจะได้คุยกับเขา แต่ก็นั่นแหละ แค่งาน55 บางทีได้ออกงานข้างนอกด้วยกัน ก็ได้คุยกันเยอะหน่อย (ใจฟู555) นั้นแหละ ชอบเขามาหลายเดือนละ ได้แต่แอบมองเขาทุกวันๆ ยิ่งเวลาเขายิ้มนี้โอ้โห ตายยย บางทีเขาเดินผ่านเราเขาก็ทัก เราก็ไหว้ มีครั้งหนึ่งไปงานนอกด้วยกัน เขาชวนเราคุยเยอะเลย แนะนำเรื่องานแหละ ไล่ให้คนอื่นไปไกลๆ เพื่อที่เขาจะได้ถามเราตัวต่อตัว แต่เขาก็อาจจะห่วงในฐานะน้องแหละมั้ง ถ้าถามเรื่องอายุนี้ก็ ห่างกัน 11-12 ปีเลยแหละ สำหรับใครหลายๆคนอาจจะเรียกว่าก็แค่รักของเด็กแหละ และอีกอย่างมันไม่น่าจะพัฒนาต่อได้ ง่ายๆเลย ไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่ไม่รู้สิ เรามีความสุขที่ได้เห็นเขายิ้ม ได้เห็นเขามีความสุขกับสิ่งที่เขาทำ เราแอบส่องสตอรี่เขาตลอดเลย แต่บางทีก็ทรมาณกับความคิดถึง บางวันก็ไม่ได้เจอ การแอบรักนี้มันทรมาณอยู่เหมือนกันเนาะ นั้นแหละค่ะ ไม่รู้ว่าใครหลายๆคน กำลังตกอยู่สถานการณ์แบบนี้กันบ้างไหม ลองมาเล่ามาแชร์กันดูนะคะ