ขอเกริ่นก่อนวันนี้ไปงานตรียัมปวาย-ตรีปวาย พิธี ช้าหงษ์ ของทาง พราหมณ์ มาร่วมงานในนามผู้โชคดีได้รับเลือกจากทางมิวเซี่ยมสยามเพื่อมาเข้าร่วมกิจกรรม จัดที่ เทวสถานใกล้ๆ แถวๆ เสาชิงช้า วัดสุทัศน์ฯ มีอาหารเจให้ผู้เข้าร่วมงาน ประกอบพิธี...
คนเนืองแน่นไม่มีเก้าอี้/โต้ะ เราก็เลยวางของไว้นั่งขอบฟุตบาทตรงใกล้ต้นไม้ต้นมะตูมในเทวสถานแล้วเดินไปรับอาหารเจมาทาน กลับมาโดนเบียด โดยมีคนไทยอยู่ตรงโคนต้นไม้ นะงสูงกว่าเรา1ขยัก คุยกับต่างชาตินั่งที่เก้าอี้อยู่ถัดไป ซึ่งก็คือใกล้ๆ ติดๆกัน ซึ่งผู้หญิงต่างชาติ(อายุน่าจะราวๆ หกสืบกว่า มีไม้พยุงเดิน) ผู้หญิง ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าคนประเทศอะไรเพราะไม่ได้สนใจฟัง(อายุราวสี่สิบปลาย) และเรา (ซึ่งอายุมากกว่าแน่นอน 555)
เราก็นั่งตรงจุดที่เราวางของไว้
ดอกแรกคือ เราเดินกลับมาที่ของไม่มีการหลบเท้าตรงบริเวณที่เราวางของ เค้าวางขาตรงฟุตบาท ใกล้กับของเรา ...แต่เราก็เออ ช่างเถอะ เราขยับถัดไปอีกหน่อย แต่คนเยอะ นั่งฟุตบาทกันทั้งแถบ ก็แบ่งๆกันนั่งไป มุมการนั่งคือตรงข้ามกันเรานั่งหันเข้าทางด้านใน...ส่วน 2คนนั้นหันออกด้านนอก
เราก็นั่งทานอาหารเจไป ... คือด้วยความนั่งติดๆ กัน แต่เราไม่ได้สนใจ เลนไม่ได้ยินอะไรชัดเจน เพราะผู้หญิงที่เรายีงไม่รู้ว่าคุยประเทศอะไรพูดแค่ google translate จิ้มๆ ยื่นมือถือ เราก็ ยังไม่รู้ สักพัก google มันแปลไม่ได้รึแปลไม่ถูกคนไทยสื่อสารไม่ได้
พอดีเราทานอะไรเสร็จ หันหน้ามาดูอาหารที่มีคนมาแจกพอดี เลยได้ยิน และเห็นว่ายังมีปัญหาถามไป มา แต่ยังไม่ได้คำตอบ...ด้วยหวังดีเผื่อเราช่วยอะไรได้ เลยลองถามภาษาอังกฤษดูมีอะไรให้ช่วยไหม?...ผู้หญิงต่างชาติพูดกับเรากลับมาดี ว่าคุยไม่เข้าใจนั่นนี่ว่าไป เค้าอยากรู้ว่าผู้หญิงคนไทยที่เสียสละเก้าอี้ให้คนนี้ชื่ออะไร google แปลไม่ใช่...เค้าก็พูดไม่ได้
เราเลยหันไปถามผู้หญิงคนไทย ว่าชื่ออะไรเหรอคะ...ผู้หญิงคนไทยยิ้มๆ แล้วหันมามองเราแล้วหัวเราะ...ไม่ตอบไม่พูด........ DeadAir ไปแป้ป ....
เราก็งงว่าทำไมไม่ตอบ...เลยแก้ไขสถาณการณ์... เราเลยหันไปคุยกับต่างชาติเรื่องอื่น ถามว่าเป็นคนที่ไหนยังไง...แล้วก็บอกไปว่าฉันไม่รู้ว่าผู้หญืงไทยคนนี้ชื่ออะไร ...
สักพักผู้หญิงไทยลุกขึ้นละไปเดินวนหาอะไรทานต่อ ... เราก็ไม่ได้คุยอะไร นั่งทานขนมคบเคี้ยวที่มีคนเดินมาแจก สักพักผู้หญิงคนนั้นก็เดินมา มานั่งพยายามคุยกับต่างชาติต่อ ... เราก็ไม่ยุ่งละ ...หันหลังเข้าด้านในตามท่านั่งแรกของเรา หันไปทานอาหารที่มาแจกต่อ ...
สักพักผู้หญิงต่างชาติก็มีแขกขาว(พูดไทยชัดเลย)แขกโพกผ้าอะค่ะ ที่เราเห็นเปิดร้านตัดสูททำนองนั้นแถวๆ ย่านนั้น เป็นเพื่อนของผู้หญิงต่างชาติมาพอดี ... ผู้หญิงไทยก็เอ่ยพูดภาษาไทยถามนั่นนี่กับแขกขาวคนนั้น...เราก็เฉยๆ หันคนละด้านแต่แรกอยู่แล้ว แล้วตอนนี้ก็เตลยรฺแล้วว่า ผู้หญิงคนนี้คือคนไทย เลยนั่งทานอะไรไป ในใจรู้สึกไม่อะเครกับการกระทำของผู้หญิงไทยคนนี้เลย... เรารู้สึกว่าเรามานั่งตรงนี้ก่อนและเราก็มีความรู้สึกหวังดี อยากช่วยเหลือ เจอแบบนี้ไป สตั้นไปนิดนึงและช่างมั_ไปให้ไวเลย
งง..ว่าทำไมไม่คุยกับคนไทยด้วยกัน อายุน้อยกว่า เรา และเท่าที่ฟังลักษณะการพูดคำถามที่ถามแขกขาว น้ำเสียงแลดู เสียงห้วนๆ ไม่มีคำลงท้าย... ถามก็ไม่ตอบ มองเราแบบ ยิ้ม หัวเราะคือ...
บางทีเจอคนแบบนี้ก็ทำให้เราไม่อยากทำดี รึเสนอตัวช่วยอะไรใครเลย...นอยแพร้บ
แต่ตอนนี้ก็พอเข้าใจว่าคนบางคนเราก็ไม่รู้คิดอะไรอยู่ แต่เรามีแต่ความจริงใจ หวังดีเท่านั้นเอง
แถมก็มานั่ง งง ว่าเราทำผิดอะไรเหรอ???
หวังดี แต่เจอคนไม่มีมารยาทใส่ รับมือกันยังไงบ้างเหรอค่ะ จัดการกับความรู้สึกยังไง!!!
* กระทู้นี้สามารถใช้งานได้เฉพาะผู้ที่มี Link นี้เท่านั้นค่ะคนเนืองแน่นไม่มีเก้าอี้/โต้ะ เราก็เลยวางของไว้นั่งขอบฟุตบาทตรงใกล้ต้นไม้ต้นมะตูมในเทวสถานแล้วเดินไปรับอาหารเจมาทาน กลับมาโดนเบียด โดยมีคนไทยอยู่ตรงโคนต้นไม้ นะงสูงกว่าเรา1ขยัก คุยกับต่างชาตินั่งที่เก้าอี้อยู่ถัดไป ซึ่งก็คือใกล้ๆ ติดๆกัน ซึ่งผู้หญิงต่างชาติ(อายุน่าจะราวๆ หกสืบกว่า มีไม้พยุงเดิน) ผู้หญิง ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าคนประเทศอะไรเพราะไม่ได้สนใจฟัง(อายุราวสี่สิบปลาย) และเรา (ซึ่งอายุมากกว่าแน่นอน 555)
เราก็นั่งตรงจุดที่เราวางของไว้
ดอกแรกคือ เราเดินกลับมาที่ของไม่มีการหลบเท้าตรงบริเวณที่เราวางของ เค้าวางขาตรงฟุตบาท ใกล้กับของเรา ...แต่เราก็เออ ช่างเถอะ เราขยับถัดไปอีกหน่อย แต่คนเยอะ นั่งฟุตบาทกันทั้งแถบ ก็แบ่งๆกันนั่งไป มุมการนั่งคือตรงข้ามกันเรานั่งหันเข้าทางด้านใน...ส่วน 2คนนั้นหันออกด้านนอก
เราก็นั่งทานอาหารเจไป ... คือด้วยความนั่งติดๆ กัน แต่เราไม่ได้สนใจ เลนไม่ได้ยินอะไรชัดเจน เพราะผู้หญิงที่เรายีงไม่รู้ว่าคุยประเทศอะไรพูดแค่ google translate จิ้มๆ ยื่นมือถือ เราก็ ยังไม่รู้ สักพัก google มันแปลไม่ได้รึแปลไม่ถูกคนไทยสื่อสารไม่ได้
พอดีเราทานอะไรเสร็จ หันหน้ามาดูอาหารที่มีคนมาแจกพอดี เลยได้ยิน และเห็นว่ายังมีปัญหาถามไป มา แต่ยังไม่ได้คำตอบ...ด้วยหวังดีเผื่อเราช่วยอะไรได้ เลยลองถามภาษาอังกฤษดูมีอะไรให้ช่วยไหม?...ผู้หญิงต่างชาติพูดกับเรากลับมาดี ว่าคุยไม่เข้าใจนั่นนี่ว่าไป เค้าอยากรู้ว่าผู้หญิงคนไทยที่เสียสละเก้าอี้ให้คนนี้ชื่ออะไร google แปลไม่ใช่...เค้าก็พูดไม่ได้
เราเลยหันไปถามผู้หญิงคนไทย ว่าชื่ออะไรเหรอคะ...ผู้หญิงคนไทยยิ้มๆ แล้วหันมามองเราแล้วหัวเราะ...ไม่ตอบไม่พูด........ DeadAir ไปแป้ป ....
เราก็งงว่าทำไมไม่ตอบ...เลยแก้ไขสถาณการณ์... เราเลยหันไปคุยกับต่างชาติเรื่องอื่น ถามว่าเป็นคนที่ไหนยังไง...แล้วก็บอกไปว่าฉันไม่รู้ว่าผู้หญืงไทยคนนี้ชื่ออะไร ...
สักพักผู้หญิงไทยลุกขึ้นละไปเดินวนหาอะไรทานต่อ ... เราก็ไม่ได้คุยอะไร นั่งทานขนมคบเคี้ยวที่มีคนเดินมาแจก สักพักผู้หญิงคนนั้นก็เดินมา มานั่งพยายามคุยกับต่างชาติต่อ ... เราก็ไม่ยุ่งละ ...หันหลังเข้าด้านในตามท่านั่งแรกของเรา หันไปทานอาหารที่มาแจกต่อ ...
สักพักผู้หญิงต่างชาติก็มีแขกขาว(พูดไทยชัดเลย)แขกโพกผ้าอะค่ะ ที่เราเห็นเปิดร้านตัดสูททำนองนั้นแถวๆ ย่านนั้น เป็นเพื่อนของผู้หญิงต่างชาติมาพอดี ... ผู้หญิงไทยก็เอ่ยพูดภาษาไทยถามนั่นนี่กับแขกขาวคนนั้น...เราก็เฉยๆ หันคนละด้านแต่แรกอยู่แล้ว แล้วตอนนี้ก็เตลยรฺแล้วว่า ผู้หญิงคนนี้คือคนไทย เลยนั่งทานอะไรไป ในใจรู้สึกไม่อะเครกับการกระทำของผู้หญิงไทยคนนี้เลย... เรารู้สึกว่าเรามานั่งตรงนี้ก่อนและเราก็มีความรู้สึกหวังดี อยากช่วยเหลือ เจอแบบนี้ไป สตั้นไปนิดนึงและช่างมั_ไปให้ไวเลย
งง..ว่าทำไมไม่คุยกับคนไทยด้วยกัน อายุน้อยกว่า เรา และเท่าที่ฟังลักษณะการพูดคำถามที่ถามแขกขาว น้ำเสียงแลดู เสียงห้วนๆ ไม่มีคำลงท้าย... ถามก็ไม่ตอบ มองเราแบบ ยิ้ม หัวเราะคือ...
บางทีเจอคนแบบนี้ก็ทำให้เราไม่อยากทำดี รึเสนอตัวช่วยอะไรใครเลย...นอยแพร้บ
แต่ตอนนี้ก็พอเข้าใจว่าคนบางคนเราก็ไม่รู้คิดอะไรอยู่ แต่เรามีแต่ความจริงใจ หวังดีเท่านั้นเอง
แถมก็มานั่ง งง ว่าเราทำผิดอะไรเหรอ???