มีความคิดที่ว่าการที่ไม่มีครอบครัว อาจจะมีชีวิตดีกว่านี้ก็ได้ค่ะ

ทั้งตอนเด็กปล่อยปะละเลยทั้งพวกสิ่งที่เรียกว่าคนให้กำเนิดต่างแยกไปอยู่ที่อื่น ก็สลับอยู่กับคนเหล่านั้นย้ายที่อยู่ไปเรื่อยๆ มีแต่นรกพวกเขาคิดว่าเราจำช่วงประมาณ3-4ขวบไม่ได้ มีพี่น้องรวมเรา3คนเราโดนก็แกล้งจากครอบครัวตัวเองทั้งๆทีควรจะเป็นรักกันช่วยเหลือกันมากกว่าแต่ไม่ค่ะ โลกสวยไม่ได้กับเราขนาดนั้นแบบคนอื่นเห็นในโซเชียลตอนนี้ทั้งๆควรจะเป็นแบบนั้น พอจะ5ขวบการอยู่เป็นที่เหมือนซึ่งจะปลอดภัย ซึ่งทำให้เริ่มพูดเหมือนกับคนปกติได้ใช้เวลา1ปีก็คือตอน6ขวบนิดๆ แต่แล้วอยู่จนถึงตอนนี้ซึ่งรู้ว่าโดนเอาเปรียบมาตลอด ครอบครัวนี้มีความคิดแค่ใช้งานทั้งโง่สุดหยั่งถึงเห็นแก่ตัวไม่รู้สึกเห็นใจอนาคตเราจะเป็นยังไงก็ถึงจะสายไปก็ตาม ตอนนี้รู้สึกว่าถ้าสิ่งที่จะให้อยู่ผูกมัดนี้เกิดตายจริงๆ คงจะไม่สามารถใช้ชีวิตร่วมกับคนในสังคมได้ค่ะอายุเราตอนนี้ควรแยกไปใช้ชีวิตแบบคนอื่นๆที่มีชีวิตเป็นของตัวเอง จนตอนนี้ความคิดเราและตัวเราเริ่มจะเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ใช้ชีวิตเลียนแบบคนอื่น เหมือนว่าจะอ้างไม่ถูกสอนจากครอบครัวตัวเอง เราเรียนรู้ได้ตัวเองอยากการุตยฆาตให้หลับแบบสบาย เคยถามครอบครัวเรื่องนี้แต่แล้วก็ไม่ให้เงินสักหน่วยเดียว บอกว่าแค่ว่าออกไปได้ก็หาเองทำเองฮ่าๆ แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง จบด้วยความคิดที่ว่าถ้ามีครอบครัวอบอุ่นที่แท้จริงไม่ปนความเจ็บปวดนิดเดียว จะอยากใช้ชีวิตให้ดีๆเลยค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ ถึงตรรกะจะไร้เหตุผล แต่เราไม่เคยมีจุดประสงค์จะใช้ชีวิตตอนนี้ต่อเลยค่ะ