เรียกผมพีบีนะครับ เรียกสั้นได้ว่า พี หรือบี ไม่อยากบอกชื่อจริงขอโทษด้วยนะครับ
ผมเป็นคนที่เกิดในจังหวัดเชียงใหม่ครับโตในจังหวัดอุดร ตอนนี้อายุ 19 แล้วครับ
มีงานอดิเรกก็คือการอ่านหนังสือ ปรัญญา
วิทย์ ชีววิทยา พวกเกี่ยวกับเรื่องวิทย์ๆนี่ชอบหมดครับ วิชาที่ชอบก็คือ วิทยาศาสตร์ ประวัติศาสตร์(เรื่องเกี่ยวกับสงครามโลกและการล่าอาณานิคมจะชอบเป็นพิเศษ) ศิลปะ ภาษาอังกฤษและถนัดด้านภูมิศาสตร์ ผมค่อนข้างเป็นเด็กที่ฉลาดมากๆเลยครับ ไม่ได้อวยนะแต่ผมแค่ตั้งใจเรียนแล้วอยากทำให้อนาคตดีกว่าอดีตผมเลยพัฒนาตัวผมเองให้ดีกว่าตอนนั้น ตอนที่ผมเคยผ่านมาตอนที่ผมเคยเจอ ผมไม่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ แต่เรื่องเบียร์ก็มีเข้ามานิดๆหน่อยๆ ผมจะดื่มเบียร์จริงๆก็ต่อเมื่อ มีงานเลี้ยงงานฉลองผมไม่ติดงอมแงม ผมเริ่มหางานเล็กๆน้อยๆทำก็ตอนผมอายุ 13-14 ผมจำได้เลยว่าตอนนั้นผมหนีเที่ยวแล้วช่วงนั้นเกเรมาก ตอนนั้นผมกำลังกลับบ้านแล้วตอนนั้นน่าจะช่วง 4 ทุ่มแม่ผมทำกับข้าวให้กินผมนั่งกินข้าวกับแม่ 2 คนจู่ๆแม่ผมก็พูดขึ้นมาว่า “ลูก ถ้าลูกจะเป็นอย่างงี้แม่ก็ดูลูกไม่ไหวหรอกนะ ในวันวันหนึ่งแม่อาจจะไม่ได้อยู่กับลูกตลอดชีวิตแม่อยากให้ลูกยืนด้วยลำแข้งของตัวเอง และเรื่องเกรดแม่ไม่ว่าหรอกแต่แม่อยากให้ลูกเห็นค่ากับเงินที่แม่หามาให้ลูกเพื่อที่จะให้ลูกมีงานที่ดีในอนาคต” ตอนที่แม่ของผมพูดจบท่านน้ำตาไหลแต่ผมก็เข้าไปกอดแม่แล้วพูดขอโทษซ้ำๆ ตอนนั้นผมเข้าใจชีวิตผมเข้าใจทุกๆอย่าง ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็เริ่มหาเงินด้วยตัวเองผมไม่ใช้เงินแม่ผม นอกจากจะกินข้าวกับท่าน อาชีพของผมช่วงนั้นคือไปช่วยล้างจานในร้านอาหารผมหาอาชีพเสริมที่พอทำได้ผมเก็บเงินขึ้นเรื่อยๆ และที่ผ่านมามันมีความสุขมากๆที่ได้ใช้เงินตัวเอง มันภูมิใจแบบบอกไม่ถูก ทุกวันนี้ผมมีรถมอเตอร์ไซค์เป็นของตัวเองและถ้าคุณจะไม่จริงจังกับชีวิตหรือติดเล่น แต่ถ้าอยู่ในขอบเขตมันจะดีมากคุณเด็กผมไม่ว่าแต่ถ้าคุณเริ่มโตขึ้น ชีวิตมันอาจจะไม่ได้สนุกเหมือนกันกับที่คุณคิด ชีวิตมันก็ไม่ต่างจากเกมนั่นแหละครับขอแค่คุณเลือกเส้นทางของชีวิตตัวเอง และอย่าหลงผิดในเส้นทางที่คุณจะเลือกเดิน อดีตเราย้อนกลับไปไม่ได้ขอแค่เราทำปัจจุบันให้ดีที่สุดก็พอ
มาแนะนำตัวกันครับ (และให้กำลังใจ)
ผมเป็นคนที่เกิดในจังหวัดเชียงใหม่ครับโตในจังหวัดอุดร ตอนนี้อายุ 19 แล้วครับ
มีงานอดิเรกก็คือการอ่านหนังสือ ปรัญญา
วิทย์ ชีววิทยา พวกเกี่ยวกับเรื่องวิทย์ๆนี่ชอบหมดครับ วิชาที่ชอบก็คือ วิทยาศาสตร์ ประวัติศาสตร์(เรื่องเกี่ยวกับสงครามโลกและการล่าอาณานิคมจะชอบเป็นพิเศษ) ศิลปะ ภาษาอังกฤษและถนัดด้านภูมิศาสตร์ ผมค่อนข้างเป็นเด็กที่ฉลาดมากๆเลยครับ ไม่ได้อวยนะแต่ผมแค่ตั้งใจเรียนแล้วอยากทำให้อนาคตดีกว่าอดีตผมเลยพัฒนาตัวผมเองให้ดีกว่าตอนนั้น ตอนที่ผมเคยผ่านมาตอนที่ผมเคยเจอ ผมไม่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ แต่เรื่องเบียร์ก็มีเข้ามานิดๆหน่อยๆ ผมจะดื่มเบียร์จริงๆก็ต่อเมื่อ มีงานเลี้ยงงานฉลองผมไม่ติดงอมแงม ผมเริ่มหางานเล็กๆน้อยๆทำก็ตอนผมอายุ 13-14 ผมจำได้เลยว่าตอนนั้นผมหนีเที่ยวแล้วช่วงนั้นเกเรมาก ตอนนั้นผมกำลังกลับบ้านแล้วตอนนั้นน่าจะช่วง 4 ทุ่มแม่ผมทำกับข้าวให้กินผมนั่งกินข้าวกับแม่ 2 คนจู่ๆแม่ผมก็พูดขึ้นมาว่า “ลูก ถ้าลูกจะเป็นอย่างงี้แม่ก็ดูลูกไม่ไหวหรอกนะ ในวันวันหนึ่งแม่อาจจะไม่ได้อยู่กับลูกตลอดชีวิตแม่อยากให้ลูกยืนด้วยลำแข้งของตัวเอง และเรื่องเกรดแม่ไม่ว่าหรอกแต่แม่อยากให้ลูกเห็นค่ากับเงินที่แม่หามาให้ลูกเพื่อที่จะให้ลูกมีงานที่ดีในอนาคต” ตอนที่แม่ของผมพูดจบท่านน้ำตาไหลแต่ผมก็เข้าไปกอดแม่แล้วพูดขอโทษซ้ำๆ ตอนนั้นผมเข้าใจชีวิตผมเข้าใจทุกๆอย่าง ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็เริ่มหาเงินด้วยตัวเองผมไม่ใช้เงินแม่ผม นอกจากจะกินข้าวกับท่าน อาชีพของผมช่วงนั้นคือไปช่วยล้างจานในร้านอาหารผมหาอาชีพเสริมที่พอทำได้ผมเก็บเงินขึ้นเรื่อยๆ และที่ผ่านมามันมีความสุขมากๆที่ได้ใช้เงินตัวเอง มันภูมิใจแบบบอกไม่ถูก ทุกวันนี้ผมมีรถมอเตอร์ไซค์เป็นของตัวเองและถ้าคุณจะไม่จริงจังกับชีวิตหรือติดเล่น แต่ถ้าอยู่ในขอบเขตมันจะดีมากคุณเด็กผมไม่ว่าแต่ถ้าคุณเริ่มโตขึ้น ชีวิตมันอาจจะไม่ได้สนุกเหมือนกันกับที่คุณคิด ชีวิตมันก็ไม่ต่างจากเกมนั่นแหละครับขอแค่คุณเลือกเส้นทางของชีวิตตัวเอง และอย่าหลงผิดในเส้นทางที่คุณจะเลือกเดิน อดีตเราย้อนกลับไปไม่ได้ขอแค่เราทำปัจจุบันให้ดีที่สุดก็พอ