สวัสดีค่ะ
ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เราทำงานรัฐวิสาหกิจอยู่ที่หนึ่ง ที่สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่แถวงามวงศ์วานค่ะ แต่เราไม่ได้ทำอยู่ตรงนั้นนะคะ
ตอนนี้กำลังถูกเพื่อนร่วมงาน ที่เป็นชายอายุมากกว่า 10 ปี ตามรังควานอยู่ค่ะ (เขาทำงานอยู่สาขาหนึ่งในจ.นครปฐม ที่อ้อมน้อยค่ะ)
เขาบอกว่าเป็นโรคซึมเศร้า และเคยส่งข้อความมาประมาณว่าถ้าเราไม่ตอบรับเขา เขาอาจต้องแลกด้วยชีวิตค่ะ (ซึ่งเขาลบข้อความนั้นไปนานแล้ว เราเองก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายมาขนาดนี้ เลยไม่ได้แคปไว้ค่ะ) ซึ่งทำให้เรากลัวเขามากจริงๆ
ตอนเริ่มต้น เขาแอดไลน์มาบอกว่าคุยเรื่องงาน ตั้งแต่ในข้อความที่เขาส่งมาช่วงแรกๆ เขาก็เริ่มถามว่าเราเด็ดเหมือน...รึเปล่า เราไม่ได้ตอบไป เขาก็ลบข้อความไปค่ะ หลังจากนั้นเขาก็ถามเรื่องงานบ้าง เราตอบตามมารยาททุกครั้ง เราสุภาพกับเขาในช่วงแรกค่ะ แต่รู้สึกขยะแขยงมาตลอด
บางวันเขาส่งไลน์มาถึง 20-30 ข้อความเชียวนะคะ บางทีก็ส่งมาเป็นพรืด มากสุดก็ 60 กว่าข้อความต่อวันค่ะ ข้อความไลน์คือเบาะๆ ค่ะ เพราะเราเลือกไม่อ่านก็ได้
แต่ที่น่ากลัวคือ ช่วงแรกๆ เขาโทรจิกหาเราแบบถี่ๆ จนน่ากลัวมากๆ ครั้งแรกที่เขาโทรไลน์มา เราไม่รับค่ะ เขาเลยโทรมาซ้ำถึงแปดครั้ง ตลอดเกือบชั่วโมงเสียงโทรเข้ามาตลอด เราปิดทุกอย่างไปเลย
จนเขาเลิกโทรไลน์ แล้วเปลี่ยนเป็นเบอร์มือถือแทน เราเผลอรับไปเพราะไม่รู้ พอเราไม่รับเบอร์นึง เขาก็เปลี่ยนเบอร์โทรมาหาเราค่ะ เราเหนื่อยจริงๆค่ะ
ครั้งแรกที่เราเตือนเขา เราขอให้พี่นิติกรที่ทำงานที่เดียวกับเขา ไปคุยว่ามันผิดกฏหมายยังไงค่ะ พี่นิติกรบอกว่าเขารับปากว่าจะไม่ยุ่งแล้ว เราก็โล่งใจค่ะ แต่แค่พักนึง เขาก็กลับมาอีก
เตือนครั้งที่สองเรารอให้ผ่านไปสักพัก บวกกับเจอปัญหาชีวิตอื่นๆ ที่เข้ามาด้วย เราอยากจบเรื่องไร้สาระให้พ้นๆ ไปค่ะ เราจึงขอให้พี่ที่แผนกไปพูดกับหัวหน้าเขาค่ะ เหมือนเขาจะรับปากนะคะ แต่เหมือนเดิมจริงๆ
เราเหนื่อยจนทนไม่ไหวแล้วค่ะ จนคิดอยากลาออกจากงานแล้ว (เรามีเรื่องอื่นให้เครียดอีกเยอะ ไม่มีเวลามาเหนื่อยกับเรื่องแบบนี้เลย)
ความโรคจิตของเขายังมีอีกนะคะ
- เขาชอบรู้ว่าวันไหนที่เราอยู่แผนกคนเดียว เขาจะเข้ามาค่ะ เขาเป็นคนชอบหัวเราะ หึๆๆ หึๆๆ อยู่คนเดียว เขาลากเก้าอี้มานั่งหลังเรา และหัวเราะให้เราฟัง
- ชอบพูดอะไรสวยหรูจนขยะแขยง มีครั้งหนึ่งยุงมันดูดเลือดเราอยู่ที่แขน เราทำท่าจะตียุง เขาก็เอามือเราไปกุม บอกว่าฆ่าสัตว์มันไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ ชอบบอกว่าตัวเองเป็นคนเคารพศาสนา แต่ไม่เคารพเราเลย
- เขาเอาภาพที่แอบถ่ายเรามาตั้งเป็นหน้าจอ และเอามาให้เราดู
- เรากินข้าวของเราอยู่ เขาก็มานั่งเกาะขาเก้าอี้เรา เราอายคนมาก เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ทำงานเราอยู่เต็มไปหมด ขอให้ลุก เขาไม่ไปเลย มาพูดแต่เรื่องตัวเองให้เราฟัง
- เอาเรื่องของเราไปพูดไปทั่ว เราเป็นคนชอบอยู่เงียบๆ ไม่อยากให้ใครมายุ่งเลยค่ะ
- ล่าสุดไม่กี่วันที่แล้ว เราทำงานของเราอยู่ เขาก็มาเรียกชื่อเราซ้ำๆ เรารีบเดินหนี เขาก็เดินเรียกเรื่อยๆ จนเราหนีไปไกลค่ะ
เราปฏิเสธเขาตลอด แทบจะกราบให้เขาเลิกทำ แต่เขาไม่ฟังเราเลย เหมือนเราไม่มีสิทธ์ปฏิเสธเขาด้วยซ้ำ บางครั้งเขาก็ขอให้หัวหน้าแผนกเขาช่วยมาขอถ่ายรูปเราค่ะ เขาเที่ยวขอให้คนนั้นคนนี้ช่วยเขาไปหมด ไม่ยอมเข้าใจเลยว่าผู้หญิงมีสิทธิ์ไม่ชอบได้
รวมเวลาที่เราต้องทนมาก็เกือบปีแล้วค่ะ เรายังย้ายไม่ได้ เพราะต้องรอถึง 4 ปี อยากจะขอความช่วยเหลือจากคนในพันทิป ว่าพอจะมีทางหนีบ้างมั้ยคะ
ฟางเส้นสุดท้ายคือต้องออกจากงาน แต่เราไม่อยากเลยค่ะ
ถูกเพื่อนร่วมงานคุกคามมาเป็นเวลาเกือบปี ต้องการความช่วยเหลืออย่างมากค่ะ
ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เราทำงานรัฐวิสาหกิจอยู่ที่หนึ่ง ที่สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่แถวงามวงศ์วานค่ะ แต่เราไม่ได้ทำอยู่ตรงนั้นนะคะ
ตอนนี้กำลังถูกเพื่อนร่วมงาน ที่เป็นชายอายุมากกว่า 10 ปี ตามรังควานอยู่ค่ะ (เขาทำงานอยู่สาขาหนึ่งในจ.นครปฐม ที่อ้อมน้อยค่ะ)
เขาบอกว่าเป็นโรคซึมเศร้า และเคยส่งข้อความมาประมาณว่าถ้าเราไม่ตอบรับเขา เขาอาจต้องแลกด้วยชีวิตค่ะ (ซึ่งเขาลบข้อความนั้นไปนานแล้ว เราเองก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายมาขนาดนี้ เลยไม่ได้แคปไว้ค่ะ) ซึ่งทำให้เรากลัวเขามากจริงๆ
ตอนเริ่มต้น เขาแอดไลน์มาบอกว่าคุยเรื่องงาน ตั้งแต่ในข้อความที่เขาส่งมาช่วงแรกๆ เขาก็เริ่มถามว่าเราเด็ดเหมือน...รึเปล่า เราไม่ได้ตอบไป เขาก็ลบข้อความไปค่ะ หลังจากนั้นเขาก็ถามเรื่องงานบ้าง เราตอบตามมารยาททุกครั้ง เราสุภาพกับเขาในช่วงแรกค่ะ แต่รู้สึกขยะแขยงมาตลอด
บางวันเขาส่งไลน์มาถึง 20-30 ข้อความเชียวนะคะ บางทีก็ส่งมาเป็นพรืด มากสุดก็ 60 กว่าข้อความต่อวันค่ะ ข้อความไลน์คือเบาะๆ ค่ะ เพราะเราเลือกไม่อ่านก็ได้
แต่ที่น่ากลัวคือ ช่วงแรกๆ เขาโทรจิกหาเราแบบถี่ๆ จนน่ากลัวมากๆ ครั้งแรกที่เขาโทรไลน์มา เราไม่รับค่ะ เขาเลยโทรมาซ้ำถึงแปดครั้ง ตลอดเกือบชั่วโมงเสียงโทรเข้ามาตลอด เราปิดทุกอย่างไปเลย
จนเขาเลิกโทรไลน์ แล้วเปลี่ยนเป็นเบอร์มือถือแทน เราเผลอรับไปเพราะไม่รู้ พอเราไม่รับเบอร์นึง เขาก็เปลี่ยนเบอร์โทรมาหาเราค่ะ เราเหนื่อยจริงๆค่ะ
ครั้งแรกที่เราเตือนเขา เราขอให้พี่นิติกรที่ทำงานที่เดียวกับเขา ไปคุยว่ามันผิดกฏหมายยังไงค่ะ พี่นิติกรบอกว่าเขารับปากว่าจะไม่ยุ่งแล้ว เราก็โล่งใจค่ะ แต่แค่พักนึง เขาก็กลับมาอีก
เตือนครั้งที่สองเรารอให้ผ่านไปสักพัก บวกกับเจอปัญหาชีวิตอื่นๆ ที่เข้ามาด้วย เราอยากจบเรื่องไร้สาระให้พ้นๆ ไปค่ะ เราจึงขอให้พี่ที่แผนกไปพูดกับหัวหน้าเขาค่ะ เหมือนเขาจะรับปากนะคะ แต่เหมือนเดิมจริงๆ
เราเหนื่อยจนทนไม่ไหวแล้วค่ะ จนคิดอยากลาออกจากงานแล้ว (เรามีเรื่องอื่นให้เครียดอีกเยอะ ไม่มีเวลามาเหนื่อยกับเรื่องแบบนี้เลย)
ความโรคจิตของเขายังมีอีกนะคะ
- เขาชอบรู้ว่าวันไหนที่เราอยู่แผนกคนเดียว เขาจะเข้ามาค่ะ เขาเป็นคนชอบหัวเราะ หึๆๆ หึๆๆ อยู่คนเดียว เขาลากเก้าอี้มานั่งหลังเรา และหัวเราะให้เราฟัง
- ชอบพูดอะไรสวยหรูจนขยะแขยง มีครั้งหนึ่งยุงมันดูดเลือดเราอยู่ที่แขน เราทำท่าจะตียุง เขาก็เอามือเราไปกุม บอกว่าฆ่าสัตว์มันไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ ชอบบอกว่าตัวเองเป็นคนเคารพศาสนา แต่ไม่เคารพเราเลย
- เขาเอาภาพที่แอบถ่ายเรามาตั้งเป็นหน้าจอ และเอามาให้เราดู
- เรากินข้าวของเราอยู่ เขาก็มานั่งเกาะขาเก้าอี้เรา เราอายคนมาก เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ทำงานเราอยู่เต็มไปหมด ขอให้ลุก เขาไม่ไปเลย มาพูดแต่เรื่องตัวเองให้เราฟัง
- เอาเรื่องของเราไปพูดไปทั่ว เราเป็นคนชอบอยู่เงียบๆ ไม่อยากให้ใครมายุ่งเลยค่ะ
- ล่าสุดไม่กี่วันที่แล้ว เราทำงานของเราอยู่ เขาก็มาเรียกชื่อเราซ้ำๆ เรารีบเดินหนี เขาก็เดินเรียกเรื่อยๆ จนเราหนีไปไกลค่ะ
เราปฏิเสธเขาตลอด แทบจะกราบให้เขาเลิกทำ แต่เขาไม่ฟังเราเลย เหมือนเราไม่มีสิทธ์ปฏิเสธเขาด้วยซ้ำ บางครั้งเขาก็ขอให้หัวหน้าแผนกเขาช่วยมาขอถ่ายรูปเราค่ะ เขาเที่ยวขอให้คนนั้นคนนี้ช่วยเขาไปหมด ไม่ยอมเข้าใจเลยว่าผู้หญิงมีสิทธิ์ไม่ชอบได้
รวมเวลาที่เราต้องทนมาก็เกือบปีแล้วค่ะ เรายังย้ายไม่ได้ เพราะต้องรอถึง 4 ปี อยากจะขอความช่วยเหลือจากคนในพันทิป ว่าพอจะมีทางหนีบ้างมั้ยคะ
ฟางเส้นสุดท้ายคือต้องออกจากงาน แต่เราไม่อยากเลยค่ะ