เรามีความรู้สึกอย่างนึ่งค่ะมันจะเกิดขึ้นเมื่อเราหน้าเเตกถูกหัวเราะถูกว่าหรือทำผิดพลาดเราจะรู้สึกว่า ถ้าเราไม่มีตัวตนไปเลยมันคงจะดีเพราะไม่มีใครมาว่าร้ายเราอยู่ในห้องธรรมดาๆนั่งอยู่ในโลกของตัวเองไม่รบกวนใครไม่มีใครรบกวน    เราเมื่อก่อนจะชอบเข้าสังคมมากเเต่พอโตขึ้นมากลับอยากอยู่คนเดียวเบื่อการอยู่กับสังคมเราอยากเดินไปไหนคนเดียวเเล้ว  พอเราอยากจะพูดอะไรรู้ตัวอีกทีก็พูดมากจนคนอื่นเขารำคาญจนคิดได้ว่า เอ่อถ้ารู้งี้เราอยู่คนเดียวจะดีกว่าจะได้ไม่ต้องมาเป็นเเบบนี้เวลาเราอยู่คนเดียว

เรื่องสอง เราจะรู้สึกว่ามีตัวตนอีกคนที่ค่อยเอาเเต่พูดจาร้ายๆทำให้ใจอ่อนเเอทำให้เราคิดมากมันเหมือนปรสิตใจมากค้ะซึ่งมันก็คือมันจะค่อยทำให้หนักหัวในสมองเราเหมือนมีช่องทีวีสลับไปมาเรื่อยๆมันตีกันไปหมดจนมันจะระเบิด
 
เรื่องต่อมาคือเวลาจะทำอะไรเหมือนก่อนหน้านี้เราก็พูดคนเดียวค่ะพูดเหมือนที่เราพิมพ์ในนี้เลยอย่างกะมาเล่าให้ใครฟังเเต่เราพูดอยู่คนเดียวละก็พึมพำค่ะละก็กัดเล็บกัดหนังนิ้วมือเราชอบทำมากเเละห้ามไม่ได้ด้วย

คือคำถามคือยากทราบว่าทำไงเราถึงจะดีขึ้นจากสิ่งเหล่านี้ของเราด้วยคะ