แม่ผมอยากให้ผมเล่นกับเพื่อนที่เรียนเก่งเพื่อหวังผลประโยชน์ที่จะเอาไปอวดกับเพื่อนของแม่?

เข้าเรื่องๆ

ส่วนตัวผมเรียนไม่เก่งไม่ดีเหมือนคนอื่นแต่ก็พอได้อยู่ครับ(บางทีก็ขี้เกียจเรียน...)และผมก็ชอบวาดรูปตั้งแต่อนุบาลจนเถิงปัจจุบัน แม่ผมชอบเอาการเรียนผมกับน้องมาบอกกับผองเพื่อนถ้าผมทำอะไรไม่เป็นดั่งใจแม่ผม,แม่ผมก็เหวี่ยงใส่ผมเปรียบเทียบลูกคนอื่นกับผมว่าผมอ่ะทำไมไม่เรียนดีเรียนเก่งเหมือนคนอื่นแค่นี้มันยากตรงไหนงานที่ให้ผมทำก็ไม่ได้ยากอะไรมีแค่ ตื่นเช้ามาไปร.รตอนเย็นกลับมาจากร.รอาบน้ำกินเข้าแล้วก็นอนแต่เอาแต่เล่น โทรศัพท์เนี่ยนะ

ใดๆคือแม่ผมอ่ะไม่ชอบให้ผมวาดรูปแล้วบอกว่ามันปัญญาอ่อนไม่มีประโยชน์เอาการเรียนจะดีกว่าไหมแล้วก็บอกว่าเอาน้องเป็นแบบอย่างหน่อยสิน้องทั้งเรียนเก่งกว่า,ดีกว่าผม บางทีผมก็รู้สึกแบบนั้นนะครับแล้วคืออย่างเปลี่ยนแปลงตัวเองแต่คือผมไม่รู้จะต้องเปลี่ยนยังไงความขี้เกียจผมมันเกินไปจริงๆครับ

ผมสนิทกับเพื่อน3คนตอนอยู่ประถมแต่แม่ก็จับแยกผมกับเพื่อนโดยการให้ผมย้ายโรงเรียนตอนเรียนจบชั้นป.5แล้วไปต่อโรงเรียนอื่น แม่ผมบอกว่าอยากให้ผมหาเพื่อนที่เรียนเก่งและค่าเรียนแพง

ผมรู้ว่าค่าเรียนแพงจริงแต่แม่จะให้ผมเล่นกับเพื่อนที่เรียนเก่งเนี่ยนะ!?? (ปัจจุบันผมยังเล่นกับเพื่อนสนิทที่ร.รเก่าคนนึงแต่อีก2คนที่เหลือหายเลยครับ)

แต่พออยู่ร.รที่แม่ผมลากผมย้ายมากฏระเบียบโครตแย่ แย่แบบมากๆนะครับ(ขอไม่กล่าวเถิง) วันแรกคือผมเอาแต่วาดรูปไม่ได้หาเพื่อนหรือสิ่งใหม่ๆเลย(อันที่จริงผมไม่ชอบเข้าสังคมชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องแม้แต่ห้องเรียนก็นั่งอยู่ที่เดิม)

ใดๆคือผมมีเพื่อนแค่4คน(ไม่รวมผม) แต่ละคนดีทั้งนั้นเถิงการเรียนไม่ค่อยเก่งเหมือนผมแต่ก็เล่นด้วยกันได้มาเถิงปัจจุบัน

มีครั้งนึงเพื่อนผมคนนึงมาบ้านผมแม่ผมก็ถามว่าการเรียนตัวเองดีป่าวเพื่อนผมก็ตอบว่าพอได้แม่ผมก็ถามว่าเก่งกว่าผมไหมเพื่อนผมก็ตอบว่าไม่ขนาดนั้นหรอกแล้วแม่ผมก็เดินมาหาผมเเล้วลากผมไปคุย แม่ผมบอกว่าทำไมคบแต่เพื่อนโง่ๆทำไมไม่คบก็เพื่อนที่ฉลาดกว่านี้เดี๋ยวสอบจนมัธยมไม่ได้แล้วจะเอาอะไรกิน บางทีผมก็ท้อนะครับที่แม่ผมเป็นแบบนี้แม่ผมพยายามให้ผมเรียนเก่งบางทีผมสอบตกแล้วตอนนั้นอยู่กับเพื่อนๆของแม่ แม่ผมก็บอกว่าเออๆไม่เป็นไรๆพยายามครั้งหน้าก็ได้แต่คือแม่อยู่ข้างๆผมแล้วคือหยิกแขน,ไหล่ผมตอนที่เพื่อนแม่ผมไม่ได้สังเกตุบางครั้งผมก็น้ำตาซึมในใจผมก็แบบแค่นี้เนี่ยนะร้องไห้?และก็เรื่องอื่นๆบลาๆ มีครั้งนึงแม่ผมก็บอกผมตั้งใจเรียนทำนุ้นทำนี่แล้วก็บอกผมว่ารักอยู่ไม่รู้หรอผมก็นิ่งเงียบไม่ตอบอะไรแม่ผมก็ถามช้ำไปช้ำมาจากนั้นแม่ผมก็พูดว่าอ่าวสรุปไม่รู้จริงๆสินะ

แม่ผมก็ชอบพูดปัญหาผมตลอดถ้าผมไม่ทำแม่ผมก็ชอบบอกว่าจะทุบโทรศัพท์ทิ้งหลายรอบมีครั้งนึงแม่ผมยึดโทรศัพท์ผมตอนแรกก็แอบเศร้าครับแต่คือผมมีการวาดรูปอยู่ไงผมก็เอาแต่วาดรูปไม่ออกห้องถ้าผมหิวก็ลงมาหาอะไรกินจากนั้นก็ขึ้นห้องต่อแม่ผมเห็นแบบนั้นก็ส่งโทรศัพท์ผมแต่กลับไม่พูดอะไรบางทีผมก็นั่งนอนคิดนะครับว่าแม่ผมตอนเด็กใจกับผมมากแต่พอโตมาแม่ผมดันเปลี่ยนไป+หลานผมก็ดันเกิดมาอีกทำให้แม่ยิ่งละเอียงผมกับหลานโครตๆ

หรือผมไปทำอะไรให้แม่ผมไม่พอใจ

อันนี้ผมข้อนข้างคิดว่าหน้าจะผมติดโทรศัพท์,วาดรูปไม่สนการเรียนตามที่แม่ผมต้องการ...

ผมอาจจะ(ไม่อาจจะแหละ)พิมพ์สับสนไม่เป็นเรื่อง,พิมพ์นอกหัวข้อมากๆ ผมพิมพ์มานี้มีน้ำตาซึมหลายรอบเลยแหละ