ทำยังไงให้ตัวเองดีขึ้นและไม่ให้คนอื่นดูถูกเราคะ

ตอนเราทำงานมีมีเงื่อนไขว่าป่วย จะออกก็ต่อเมื่ออาการกำเริบ ส่วนใหญ่จะประมาณ6เดือน แต่ก็เคยทนไปแบบป่วยๆได้2ปี วนลูป ไม่ชอบ สังคมฮ่วยเรามองว่ามันมีทุกที่แต่มันใช้วัดความอดทนและการดิ้นรนปรับตัวของเราด้วย

ตอนเรียนเราดิ้นรนอยู่4ปี ดิ้นรนจริงๆเพราะอาการป่วยเราเเย่จนคนรอบตัวสังเกตุเห็น อจ.แนะนำให้ดรอป พี่ๆถึงขั้นพูดว่าดรอปก่อนไหม เอาตัวเองให้รอดก่อน หายแล้วค่อยกลับมาเรียนก็ไม่สาย... แต่พ่อแม่เราไม่เข้าใจถ้าไม่จบตามเกณฑ์ก็ไปหาเงินเรียนเอง(ในเงื่อนไข้ว่าเเต่ละเทอมห้ามต่ำกว่า3)​.... เราก็ดิ้นรนจนจบ

*พ่อเราไล่เราไปตาย ถูกด่าว่าไร้ค่าขยะสังคม คนบ้าไม่สมควรใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนปกติ แกมันไร้สมถรรภาพความเป็นคน พ่อไม่ให้เราคิด ตัดสินใจ กระทำอะไรเลย.... ยิ่งเค้าพูดแบบนี้ กดดันเราแบบนี้ โทรจิกโทรด่าตอนอยู่นอกบ้าน อยู่บ้านโดนไซโคทุกวินาที... เรายิ่งรู้สึกอยากทำให้เค้าเห็นว่า เราปกติ เราแค่ป่วยแต่ไม่ได้บ้า เรายังใช้ชีวิตกับสังคมได้ปกติ เรามีความคิด มีหัวใจ เราจะไม่ล้มให้พ่อเหยียบ

พี่ๆเราบอกว่า.... เพราะเรากระกระสนดิ้นรนจนจบมาได้ เราพิสุจน์ให้ใครๆเห็นแล้วว่าเรามีค.อดทนรึเปล่า ถึงแม้เงื่อนไขจะโหดแต่ก็ผ่านมาได้ คนในบ้านไม่มีใครกล้าพูดแล้วว่า ไม่ทนงาน ไม่ทนอุปสรรค

ถ้าเราจะออกจากงานจริงๆ แสดว่าว่าเราทนจนสุดทางแล้ว ไม่สามารถไปต่อได้แล้ว