จิ๋วแจ๋วเป็นหมาเพศเมียพันธุ์บางแก้วผสมอะไรซักอย่างเท่าที่จำความได้มันเป็นลูกหมาตัวเล็กที่สุดแต่ก็น่ารักมากเช่นกันด้วยความที่ว่าตอนมันยังเล็กมันข่อนข้างที่จะไม่อยู่นิ่งและซุกซน ผมจึงเรียกมันว่าจิ๋วแต่แจ๋วตอนหลังมาเลยย่อให้มันชื่อจิ๋วแจ๋ว โดยนิสัยของมันเป็นหมาที่นิ่งมากเป็นหมาที่นิ่งที่สุดที่เคยเจอแต่ก็ขี้อ้อนมาเช่นกัน
มันเป็นหมาของคุณตาผมที่อยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านโดยที่แม่ผมชอบให้อาหารหมาทุกเช้าและมันก็ชอบมากินข้าวกับหมาผม มันชอบมาเล่นกับหมาผม มันเคยโดนหมาใหญ่กัดจนมันขาหักแม่กับผมก็พามันไปรักษาจนหายดี ผมชอบที่ผลักมันเบาๆ เวลามันโดนผลักมันก็จะนอนลงแล้วก็จะอ้อนผม มันน่ารักมากจริงๆ และในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ.2565 ก่อนผมไป รร.ผมยังพูดกับมันอยู่เลยว่าไว้เจอกะนตอนเย็น ผมกลับมาจาก รร. พี่ชายก็มาบอกว่ามันถูกรถชนอยู่หน้าบ้านช่วงเจ็ดโมงครึ่ง ผมทำอะไรไม่ถูกผมช็อกมาก ไม่ได้ถามอะไรพี่ต่อเพราะไม่อยากรู้ว่ามันทรมารมากไหมพอเก็บของเสร็จ ผมก็มานั่งตรงบรรไดนั่งร้องไห้คิดถึงมัน ผ้าที่มันเคยนอน หลุมที่มันเคยขุด ตอนที่ผลักมันเบาๆ ตอนที่มันอ้อน มันอุส่าผ่านตอนที่ขาหักมาแล้วแท้ๆ นอนก็ไม่หลับตอนไปโรงเรียนก็มีน้ำตาทุกครั้งที่คิดถึงมัน แม่ผมก็เศร้า หมาผมที่มันไม่มีเพื่อนเล่นมันจ้องอยู่หาจิ๋วอยู่ตลอด วันศุกที่โรงเรียนมัทำบุญแม่ผมก็บอกให้ไปทำบุญให้มัน มันเสียตอนที่มันอายุได้เพียงสี่เดือนครึ่ง ถ้าผมแค่ไล่มันเข้าบ้าน ถ้าไม่ไปเล่นกับมันตั้งแต่แรกมันก็อาจมีชีวิตอยู่ เราไม่ได้อยู่แม้เพียงช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตเค้า ทำได้แต่คิดถ้าเค้ายังอยู่จะเป็นยังไงนะ ถ้าเค้าโตจะเป็นไงนะ ตอนนี้จะอยู่สบายไหมนะ จะไปเกิดรึยังนะ
รูปจิ๋วแจ๋วตอนอายุ 1-2 เดือน
อยากได้วิธียอมรับความจริงให้ได้ครับว่าเค้าจากเราไปแล้วทุกๆ อย่างจะไม่เหมือนเดิม ไม่อยากได้วิธีลืมครับ แต่อยากได้วิธีที่เราจำเค้าได้ทุกความทรงจำและยอมรับการจากไปของเค้าได้ครับ
จิ๋วแจ๋ว(ระบาย,ขอคำแนะนำ)
มันเป็นหมาของคุณตาผมที่อยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านโดยที่แม่ผมชอบให้อาหารหมาทุกเช้าและมันก็ชอบมากินข้าวกับหมาผม มันชอบมาเล่นกับหมาผม มันเคยโดนหมาใหญ่กัดจนมันขาหักแม่กับผมก็พามันไปรักษาจนหายดี ผมชอบที่ผลักมันเบาๆ เวลามันโดนผลักมันก็จะนอนลงแล้วก็จะอ้อนผม มันน่ารักมากจริงๆ และในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ.2565 ก่อนผมไป รร.ผมยังพูดกับมันอยู่เลยว่าไว้เจอกะนตอนเย็น ผมกลับมาจาก รร. พี่ชายก็มาบอกว่ามันถูกรถชนอยู่หน้าบ้านช่วงเจ็ดโมงครึ่ง ผมทำอะไรไม่ถูกผมช็อกมาก ไม่ได้ถามอะไรพี่ต่อเพราะไม่อยากรู้ว่ามันทรมารมากไหมพอเก็บของเสร็จ ผมก็มานั่งตรงบรรไดนั่งร้องไห้คิดถึงมัน ผ้าที่มันเคยนอน หลุมที่มันเคยขุด ตอนที่ผลักมันเบาๆ ตอนที่มันอ้อน มันอุส่าผ่านตอนที่ขาหักมาแล้วแท้ๆ นอนก็ไม่หลับตอนไปโรงเรียนก็มีน้ำตาทุกครั้งที่คิดถึงมัน แม่ผมก็เศร้า หมาผมที่มันไม่มีเพื่อนเล่นมันจ้องอยู่หาจิ๋วอยู่ตลอด วันศุกที่โรงเรียนมัทำบุญแม่ผมก็บอกให้ไปทำบุญให้มัน มันเสียตอนที่มันอายุได้เพียงสี่เดือนครึ่ง ถ้าผมแค่ไล่มันเข้าบ้าน ถ้าไม่ไปเล่นกับมันตั้งแต่แรกมันก็อาจมีชีวิตอยู่ เราไม่ได้อยู่แม้เพียงช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตเค้า ทำได้แต่คิดถ้าเค้ายังอยู่จะเป็นยังไงนะ ถ้าเค้าโตจะเป็นไงนะ ตอนนี้จะอยู่สบายไหมนะ จะไปเกิดรึยังนะ
รูปจิ๋วแจ๋วตอนอายุ 1-2 เดือน
อยากได้วิธียอมรับความจริงให้ได้ครับว่าเค้าจากเราไปแล้วทุกๆ อย่างจะไม่เหมือนเดิม ไม่อยากได้วิธีลืมครับ แต่อยากได้วิธีที่เราจำเค้าได้ทุกความทรงจำและยอมรับการจากไปของเค้าได้ครับ