คนที่เราเชื่อใจกลับเอาเราเป็นเครื่องมือ

มีพี่ผู้ใหญ่คนนึ่งคือเราปรึกษาได้หลายปี แต่เราคิดว่าเค้าเข้าใจเรา รับฟังเราทุกอย่าง ด้วยความที่เค้าฟังเรา เราจึงไว้ใจเค้า แล้วเราเป็นคนที่ไม่เปิดใจกับใครง่ายๆเลยแต่มีเค้าที่เราคุยได้คนเดียว
   ด้วยความที่สนิทแต่ไม่ได้ใกล้ชิดกันในงาน คือคนละที่คนละตำแหน่ง นานๆทีจะได้คุยกัน นานๆไปเราก็มีความอึดอัดกับที่ๆเราอยู่เราก็ปรึกษาเค้า แต่เราคิดว่าปรึกษาเค้าแล้วก็จบตรงนั้นเลย รู้กันอยู่แค่สองคนแค่นั้น เราคิดแบบนั้นนะ เพราะเราคิดว่าเค้าเหมือเดิมเหมือนแต่ก่อนที่ฟังและให้คำตอบคือจบ แต่หลังๆเค้าเอาคำที่เราพูดไปพูดให้คนอื่นฟัง เพราะเค้าก็ไม่ชอบคนที่เราพูดถึง เหมือนเอาเราเป็นเครื่องมือ เหมือนมีคนบอกว่าไม่ชอบคนที่เราพูดถึง แต่บอกว่าเราก็พูดแบบนี้นะ เหมือนเอาเราเป็นเคื่องมือ แต่เราไม่ได้ต้องการแบบนั้นเลย เหมือนรู้กันเกือบหมดเลยว่าเราพูดยังไงทางนั้น …. แต่เค้าบอกฟังเราทุกเรื่องจะไม่พูดให้ใครฟังT-T
    หลังๆมาเราไม่อยากสนิทกับใครอยู่คนเดียว ใครตลกก็หัวเราะใครบ่นก็ไม่ฟัง ไม่อยากรู้จักใครแล้ว