ตามวาระ

คำว่า วาระ ส่วนใหญ่ เราจะนึกถึง เทศกาล วาระปีใหม่ หรือ กฎระเบียบ เช่น เกษียณจากงาน หรือ งานแต่ง อะไรทำนองนั้นกัน เราไม่ค่อยจะนึกถึง วาระ ไม่ดีกันใช่ไหมครับ

วาระ คำว่า เมื่อมาถึงวาระ อ่า คำนี้ หลายคนคงมีเศษเสี้ยวนึกถึงบ้างว่า ในแง่ไม่ดี ก็มี คำว่า วาระ มาให้ได้ใช้กัน

ในโลกของคนทั่วไป วัยยังไม่ชรา โรคภัยไม่ถามหา จะแตกต่างจาก โลกคนสูงวัย ส่วนใหญ่ อย่างมากเลย ช่วงหลายเดือนผ่านมา มีญาตผู้ใหญ่ ป่วย หลอดเลือดหัวใจ อ๊อกซเจนไปไม่พอ ต้องไป โรงพยาบาล รัฐ แห่งนึง ผม ในฐานะ หลานก็อาสาพาไปหาหมอ ณ โรงพยาบาลแห่งนั้น โดย มีเงื่อนไขว่า ออกจากบ้าน ตี 5 โห ตอนแรกนึกในใจ อะไรกัน ไปสัก 10 โมงไม่ได้เหรอ ก็นั่นละครับ ตี 5 ตื่น แล้วไปเลย ผมจึงต้องไป นอนบ้าน ญาต แล้วตื่นมาไม่ต้องเดืนทางจากบ้านไปบ้านญาต

เราเรียก แท็กซี่ไปกันครับ เพราะว่า รพ แห่งนั้น ที่จอดรถน้อย ออกจากบ้านตอนตี 5 ฟ้ามืดๆ ไปถึง รพ ก่อน 6 โมง หน่อยๆ และ พอลงจากแท็กซี่ ภาพที่ผมเจอ เหมือนในหนังไทยบางเรื่องเลย คือ นี่เรายังมาไม่เช้าพอใช่ไหม แบบว่า คนป่วย และ ญาต ตรึม ครับ เต็มพื่นที่ ผมให้ญาตนั่งรอ ส่วนผม ต้องไปกดบัตรคืว พอได้บัตร ต้องถาม จนท ว่า ไงต่อ ก็ปรากฎว่า รอ เข้าไปข้างใน รพ พอเข้าไป ผมก็มี สตัน รอบ 2

โห คนเต็มห้องเลย นี่แค่ รอ กระบวนการลงทะเบียนนะ ผมไปครั้งแรก ด้วยหน้าตาอันอ่อนวัย ทำให้ ผู้ใหญ่หลายคน เห็นแล้วคงจะนึกในใจว่า สงสารญาตผม เพราะท่าทางผม คงไม่ได้เรื่องแน่ๆ ผมยืน มองซ๊าย มองขวา มองหาอะไร สักแพร๊บ มี คนรุ่นเดียวกับผมนี่ละ แต่หน้าตา เขา Advance กว่า เขาบอกว่า นี่ๆ ต้องทำอย่างนี้ งี้งี้งี้ๆๆๆ นะ โห ผมยกมือไหว้ ขอบคุณเขา แล้วไปทำตามเขาบอก ท่าทางเขาจะมาบ่อย

จากนั้นก็ ทั้งวันครับขอบอก ลงทะเบียน ตรวจสุขภาพ แล้ว รอหมอ มาบ่าย เราก็ไปหาอะไรทานกันก่อนตอนเที่ยงๆ โดยมีผมเป็นคนเข็นรถเข็น พาญาตไป ตึกโน้น ตึกนี้ ตึกนั้น คือเวลาทั่วไปเราทำงาน ไปโน่น มานี่ ไม่รู้สึก พอได้เข็นรถเข็น ไปๆ มาๆ บอกตรงๆว่า มันไม่ง่ายนะ มันเหนื่อยนะนี่

และแล้ว ผมก็มีหลง พาญาตไปผืดตึก เฮ้ย ทำไงดี ที่นี่ที่ไหน ผมเห็น คนใส่เสื้อขาวคลุมยาว ลักษณะสาวๆ อยู่คนนึงสวนมา ผมไม่ลังเล เรียกเขา

" น้องๆ ตึกนี้ไปทางไหน ใช่ตึกนี้ป่าวครับ " จนท มองๆ แล้วก็ทำหน้า งงๆ หน่อย ก่อนชี้ไปทางโน้น แต่แล้วก็หันไปถามเพื่อนที่ตามมา ก่อนจะบอกได้ว่า อ๋อ ไปทางไหน ( สรุปว่า เขาเป็นหมอ 555 ผมก็เรียก น้องๆ ไป เขาก็ช่วยเต็มที่ )

พอเจอหมอ ก็ มีอีก ต้องไปซื้อยา โดยไปจ่ายที่นึงก่อน แล้วเอาใบนั้น ไปรับยาอีกที่นึง แล้วเอาไปให้ หมอ แหม ถ้าผมอายุ 22 คงจะสนุก แต่ยามนี้ มันไม่สนุกเท่าไหร่แฮะ ไปๆ มาๆ ซื้อยา แล้ว เสร็จแล้ว ต้องไปจ่ายอีกรอบค่ารักษา แล้วค่อยมาพาญาตกลับบ้าน

นี่แหล่ะครับ โลกของสูงวัย และ โรคภัย แค่เห็นนะ คนป่วยเต็มโรงพยาบาล ก็ไม่เหมือนตอนเด็กๆที่เราเห็นแล้ว เฉยๆ นะ แต่ตอนนี้เห็นแล้ว นึกต่อไปว่า ถ้าตรู อายุมากๆ แล้วป่วย แบบ โรคโน่น นี่ นั่น จะไหวไหม ไปๆ มาๆ หาหมอ แบบนี้

มีหลายเรื่องเลย ที่ผมได้ทราบจากหมอว่า พอคนเราแก่แล้วนะ จะต้องเป็น โน่น นี่ นั่น แบบ หมอพูดหน้าตาเฉยว่า เป็นแน่ๆ เราก็มีถามย้ำว่า แน่ๆเหรอครับ หมอ ผงกหัว หงึกๆ

หลายเดือนผ่านไป อาการญาต ก็ทรงๆ ทรุดๆ ตามอายุ และ มีบ่นว่า ไม่อยากอยู่ละ ( คนที่บ่นแบบนี้ เท่าที่ผมเคยเจอนะ ที่ป่วยๆน่ะ ส่วนใหญ่ จะไปตามที่เขาบ่นละครับ เพียงแต่ เมื่อไหร่เท่านั้น )

พอมามองในหมู่บ้าน แถวบ้าน มี อาวุโสหลายคนเลย อยู่ๆก็หายไป เปล่าๆ ไม่ได้ สาบสูญ่ แต่ถ้าไม่สนืทกัน ก็คือ แกเสียไป แบบเราไม่รู้ บางคนก็รู้ และ ล่าสุด มีอีกคน รู้สึกจะน้ำท่วมปอด อายุ 70 กว่ากลางๆ ก็ หายไปละ

สุขภาพนี่ ถ้าอายุน้อย ก็แล้วแต่คน แต่ถ้าอายุมากส่วนใหญ่ต้องดูแลมาก ทานระวัง ออกกำลัง เพราะพอไม่ทำงาน ร่างกายก็ เปลี่ยนไป

ผมเคยนึกๆนะ ว่า เรายังอยู่ในวัยทำงาน เรายังอยู่ในแวดวง สังคม มีคนรู้จัก ไปมาหาสู่ ต้องประชุม ต้องไปพบ ต้องต้อนรับ ต้องเจอปัญหา ต้องบ้าบอกันไป น่าเบื่อ แต่พอผมมาเห็น โลกของคนเกษียณแล้ว คนป่วย คือ ปัญหาของเรานี่ มันเล็กน้อยเลยนะ ของเรานะ ปัญหาแก้ได้ แก้ไม่ได้ก็ไม่ถึงกับหนักหนา แต่คนป่วยนี่ อยู่แบบโน่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้  ได้แค่คุยกับคนอื่น มีคนไปเยี่ยมบ้าง เขาก็สุขใจแล้ว เพราะ งานก็ทำไม่ไหวแล้ว ร่างกายก็ย่ำแย่

แล้วเราที่ต้องทำงาน โน่น เจอคนงี่เง่า นั่นนี่ จะอีกสักกี่ปีกัน ถ้า early รีไทร์ ก็จะเร็วกว่ากำหนดเกษียณ ที่จะมาเจอ ชีวต ที่เรานึกว่าจะได้ พักผ่อน สบายๆ แต่ที่แท้ การได้ทำงาน ต่อ ถ้าไม่ตรากตรำ ลำบากยากเข็ญมากไป ผมว่า ทำงานดีกว่า อย่ารีบเกษียณเลย แต่บางคนก็ โดนปลด โดนจ้างออก ก่อนกำหนด แถมไม่มีอะไรรองรับด้วย ช่วงโควีด นี่เจอหลายคน ออกแล้ว กลับไปยากด้วยซี

จากคนทำงาน มีงานทำ มีเพื่อนร่วมงาน ลูกค้า คู่ค้า ฯลฯ อยู่ใน จักรวาลแห่งงาน พอหลุด วงโคจร ก็ไม่มีใครไปตามหาแล้วครับ ช่วงแรกๆ อาจมี แต่พอนานๆ ไป คนใหม่ก็มาแทน หลุดวงโคจรแล้ว ก็ลอยในอวกาศไปเลยก็มี ไปอยุ่ใน อีก จักรวาลนึง จักรวาลของคนไม่มีงาน คนเกษียณ คนป่วย คนชรา

เหม่อมองฟ้าคืนนนี้ แสงดาวเรียงรายสวยเด่น  เพลง ที่ ดอน สอนระเบียบ เคยร้องไว้ ในทำนอง ซูบารุ ว่า ดาวที่เคยเห็น ทำไม วันนี้ไม่เห็นแล้ว

ก็คงเป็นเพราะว่า ทุกอย่าง มันมี วาระ ตามกาลเวลา ทั้งช่วงที่ กำเนดแสง ช่วงที่เปล่งประกาย สุกสกาว แล้วก็ แสงน้อยลง แสงหม่น จน ดับแสง ตามวาระ

ถ้า เราไม่คำนึงถึงเรื่องพวกนี้ อยู่ๆกันไป จนถึงวาระ มันก็ไม่มีอะไรต้องนึกถึง แต่เมื่อเราเห็นแล้ว นึกได้ ก็เหมือนกับว่า เราได้ทำความเข้าใจ วงจรชีพ ของคนเรา ว่า มันต้องเป็นแบบนี้ละนะ อย่างน้อย ความเข้าใจ ณ ตอนนี้ ก็ทำให้เรา ตัดเรื่อง กังวล ภายในใจไปได้

เพราะว่า คนหลายคนพยายามหลีกเลี่ยงโชคชะตา แต่สุดท้าย ก็หนีไม่พ้น สุดท้ายก็มีจุดหมายเหมือนกัน บุญคุณ ความแค้น แยกออกจากกันก็ไม่ได้ ที่ได้พบเจอกัน ล้วนเป็นวาสนา รักษาเวลาที่เหลือให้มันดีงาม ตามวาระก็พอ ผมมองแบบนั้นครับ