เว็บไซต์ในเครือ
bloggang.com Bloggang pantown.com Pantown pantipmarket.com PantipMarket
maggang.com Maggang
ติดตามพันทิป
ดาวน์โหลดได้แล้ววันนี้
Pantip Application Pantip iOS Pantip Android Pantip Android
เกี่ยวกับเรา

FINAL THRESHOLD ผู้พิทักษ์ตนสุดท้าย (ตอนที่ 1)

สวัสดีค่ะ
เรื่องนี้เป็นภาคต่อจากเรื่อง POSTHUMOUS
แต่สามารถอ่านได้ หากยังไม่ได้อ่าน POSTHUMOUS ค่ะ

"FINAL THRESHOLD ผู้พิทักษ์ตนสุดท้าย"
เป็นนิยายไซไฟ เข้ารอบ 9 เล่มสุดท้าย การประกวดรางวัลชมนาด ครั้งที่ 11 ปี 2565 ค่ะ
การประกวดจบไปแล้ว ก็เลยเอามาทำ EBOOK และลงถนนนักเขียนค่ะ ยิ้ม

หากอยากอุดหนุน EBOOK
สามารถจิ้มลิ้งนี้ได้เลยค่ะ จิ้ม
หรือจะแวะไปเม้นให้กำลังใจก็ได้ค้า
ขอบคุณมากค่ะ
--------------------------------------------------------
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537
ห้ามทำการคัดลอก เลียนแบบ หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของงานนี้ รวมทั้งการจัดเก็บ ถ่ายทอด สแกน บันทึก ถ่ายภาพ
ไม่ว่าในรูปแบบหรือวิธีการใดๆ ในกระบวนการอิเล็คทรอนิกส์
เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ
หากฝ่าฝืนมีโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ 2537
---------------------------------------------------------

1
ผมไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น

เป็นครั้งแรกที่ผมไม่รู้เลยจริงๆ

นั่นไม่ใช่เพราะผมคำนวณไม่ได้ -- แต่มันเป็นเพราะผมอาจจะอยู่ไม่ถึงวันที่ได้เห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนี้

แต่ถึงอย่างนั้นแล้ว ผมก็แอบหวังไม่ได้ว่าผมจะทำสำเร็จ -- ผมคิดแบบนั้น ต่อให้โอกาสเป็นไปได้แทบจะไม่มีเลยก็ตาม

“คุณแน่ใจนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลังผม

ผมพยักหน้า ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก -- หลับตาลงแน่น -- พยายามควบคุมปลายนิ้วของตนเองให้หยุดสั่น

มันใช้เวลาเสี้ยววินาทีหนึ่ง มือของผมจึงกลับมานิ่งอีกครั้ง

ผมจะไม่พลาด --

“คุณอาจจะทนได้อีกไม่นานนัก คุณอาจจะหมดสติ -- และตายได้ทุกเมื่อ” ร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น “สภาพคุณในตอนนี้ อ่อนแอเกินไป --”

ผมรู้

แต่ผมพร้อมที่จะเสี่ยงเพื่อเธอ

“ถ้าหากฉันทำสำเร็จ” ผมกระซิบ “ฉันอยากให้นายทำอะไรให้ฉันอย่างหนึ่ง”

ร่างนั้นนิ่งไปเล็กน้อย “นี่คือการเจรจาหรือ” เขาถามเสียงเรียบ

ผมส่ายหน้า “นี่คือการขอร้อง” ผมตอบ “เป็นการตัดสินใจของนาย --”

คลิ้ก -- เสียงไฟแช็กดังขึ้น ก่อนที่ควันสีเทาจะลอยผ่านหน้าผมไป

“ผมฟังอยู่”

ผมนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่จะพูดขึ้นช้าๆว่า “ฉันอยากให้เธอจดจำฉันได้” ผมกระซิบ “ฉันอยากให้เธอจดจำช่วงเวลาหนึ่งได้ -- ช่วงเวลาที่เงียบสงบครั้งแรก และครั้งเดียวนั่นในชีวิตของฉันและเธอ --”

เกิดความเงียบขึ้นภายในห้อง ร่างนั้นนิ่งไปนาน ก่อนจะขานรับกลับมาว่า “ผมและคนของผมจะลองดู” เขาบอก

แค่นั้นก็มากเกินพอสำหรับผมแล้ว

“หยุด” ผมพูดขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าบุหรี่ออกมาจากริมฝีปากของเขา ดับมันด้วยฝ่ามือของตนเอง ไม่สนใจว่ามันจะร้อนฝ่ามือผมมากแค่ไหน

“ฉันเกลียดกลิ่นบุหรี่” ผมบอก “มันทำให้ฉันไม่มีสมาธิทำการผ่าตัด”
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่