ปัญหาครอบครัว😢

สวัสดีค่ะ เราชื่อ บุ๋ม อายุ18 เราเกิดในครอบครัวที่จะบอกว่ายากจนไหมก็ไม่ขนานนั้น  ตอนนี้เราเคว้งมากเราอยากที่จะอยากเรียนมหาลัยแต่เรากลับไม่ได้เรียนต่อ พ่อแม่เราไม่ทำงานเลย ไม่ใช่ว่าไม่มีงานนะท่านเลือกที่จะไม่ทำ พ่อเรามีงานเยอะมาก ท่านกลับมาเกาะปู่ย่ากิน เราต้องได้ด่ายินด่าว่าพ่อเราตลอด เราไม่รู้จะทำไง ได้ก้มหน้าฟังย่าเราด่าตลอด พ่อแม่ท่านพลาดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ท่านไม่เคยที่จะทำดีกะเรา ยิ่งน้องสาวเราเกิดท่าน ท่านยิ่งห่างกะเรามากขึ้น ด่าเราเหมือนไม่ใช่ลูก เราไม่รู้จะทำไง  เราได้แต่ร้องไห้คนเดียว เราทำอะไรไม่เคยดีสักอย่าง โดนด่าโดนว่าอยู่ตลอด เราอาศัยอยู่กะปู่ย่า ถามว่าท่านรักไหม ท่านรักเรามากว่าพ่อแม่แม่เราอีก แต่ท่านกลับสอนเราด้วยแต่คำด่า ใช้แต่คำหยาบ ด่าแต่ละทีจนเราจะร้องไห้ บางคนอาจจะคิดเราอ่อนแอ จริงเราอ่อนแอมากๆ เราไม่รู้จะระบายกะใคร เพราะถ้าใครไม่เจอเหมือนเราเขาคงไม่รู้หรอก เมื่อไม่กี่เดือนที่ มีญาติเจาติดต่อผู้ชายมาให้เราอายุประมาณ40กว่า เราบอกญาติเรา ว่าเราไม่อยากคุย เราอยากทำตามความฝัน เราอยากเรียรต่อมหาลัย ญาติก็ด่า ว่าเราหาผู้ชายดีๆให้ มุงกลับเราเอา ก็คุยหลอกใช้เงินมันก็ได้ แต่เราก็ไม่ทำ ย่าก็เอาไปพูดให้คนแถวไปบ้าน เขาก็ไปพูดให้เสียๆหายๆ ทำเราก็ต้องเจอเรื่องอะไรแบบนี้ แล้วบังคับเราให้ไปทำงานนอก แล้วก็ให้เราไปในทางที่ไม่ดี เราก็ไม่รู้ราไปทำกรรมอะไรกะคนอื่นไว้อะไรหนักหนา ทำไมต้องเตออะไนแบบนี้ ชีวิตต้องอยู่ในกรอบตลอดเวลา ไม่มีใครรับเหตุ เรื่องเรียนมหาลัยพ่อแม่ก็ไม่สนับสนุนมีแต่จะเก็บเงินไว้ให้น้องเรียน แล้วเราไม่ใช่ลูกหรอก ตั้งแต่ปี.6 ถึงตอนนี้ พ่อแม่ก็ไม่ส่งเราเรียนขอตังต้องมี บ่นนั้นบนนี้ หรือเราคิดมากไปเองหรือเปล่า ตอนนี้เราก็นอนไม่หลับ ไม่ค่อยอยากจะกินข้าว มีเรื่องให้คิดอยู่ตลอด บ้างครั้งเราเคยคิดด้วยซ้ำถ้าไม่อยู่เราว่าน่าok มากกว่า เพราะไม่มีเราก็เห็นมีปัญญาอะไร ส่วนคุณอาท่านก็ไม่มีลูกเราขอท่านส่งเรียน แตาเราเข้าใจท่านนะ ขนานนั้นพ่อแม่แท้ๆยังไม่เราเรียนเลย ท่านเป็นแค่อาท่านจะส่งเราเรียนยังไง เราท้อมากเลย ร้องไห้คนเดียวตลอด ชอบทำลายตัวเอง ให้มันรู้สึกดีขึ้นสักนิด เพื่อจะได้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ บางคนอาจจะคิดว่าเราบ้า เราอาจจะบ้าจริงๆก็ได้ 😔