เราควรสอนลูกตามโลกแห่งความจริง หรือ สอนลูกแบบแง่ดี ให้เขาเจอแต่สิ่งดีๆตลอด

วันก่อนไปรับลูกชายอายุ 12 เรียน ม.1

เจอเพื่อนลูกชาย  มีพี่สาวที่อายุมากกว่าเกิน 10 ปี (น่าจะอายุ 25 ปี)  มารับกลับบ้าน
ได้เห็นการสั่งสอนน้องชาย   สอนแบบวิธีการเอาตัวรอดแบบเทาๆ  ไม่ได้สอนวิธีถูกต้องให้ ทุกอย่างให้
คือ   เน้นความถูกต้องเป็นหลักนั่นเหละ   แต่สอนให้รู้จักพลิกแพลง  ซิกแซก ต้องแอบเทาๆบ้าง    เพื่อปรับให้เหมาะสมกับตัวเองที่สุด
สอนให้เห็นแก่ตัวในบางเรื่องบ้าง    สอนวิธีลัดที่ทำให้ประสบความสำเร็จที่ไม่ใช่วิธีที่คนทั่วไปเขาสอนบ้าง  (ซิกแซก)
เราไม่จำเป็นต้องทำตามกฎทุกอย่าง  แต่เราต้องทำทุกอย่างที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองต่างหาก

ผมได้ฟังแล้วอึ้งเลย  นี่เด็กอายุแค่ 12 ปีนะ  ยังไม่ใช่ผู้ใหญ่เลย  กลับสอนแบบนี้ให้เด็กตั้งแต่อายุยังน้อย
คือ  สอนให้โตเป็นผู้ใหญ่อันนี้ไม่ขัด  แต่สอนให้โตเป็นผู้ใหญ่แบบมีเล่ห์เหลี่ยม   เพื่อให้ตัวเองประสบความสำเร็จ ผมไม่โอเค

เลยสอบถามพวกท่านว่าคิดยังไงกับการสอนเด็กแบบนี้ครับ
แก้ไขข้อความเมื่อ

สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 4
สอนลูกตามโลกแห่งความจริง แต่ไม่สอนให้เป็นคนเลวไม่ได้เหรอ?
สอนให้รักษาสิทธิ์ตัวเอง แต่อย่าไปหาทางเอาเปรียบคนอื่นได้มั้ย?

อย่างเช่นเรื่องเข้าคิว ก็อย่าให้ใครมาแซงคิวตัวเอง แต่ก็ไม่ให้หาทางลักไก่แซงคิวชาวบ้านด้วย หรือสอนว่าอย่าใช้วิธีสกปรกเพื่อเอาเปรียบคนอื่น
แบบนั้นมันน่าจะดีกว่านะ ดีกว่าโตไปแบบโกง ๆ ซักวันอาจจะโดนคนที่ไปโกงเขากระทืบเอา
ความคิดเห็นที่ 7
"สอนให้คิดเองเป็น" น่าจะดีทื่สุดครับ

เราปฏิเสธไม่ได้ครับ ว่าในโลกนี้สังคมมันไม่ได้ขาวไปเลย หรือดำไปเลยเพียงอย่างเดียว มันมีพื้นที่ที่บางทีก็มีหลายเฉดสีอยู่ปนกันเสียด้วยซ้ำ ดังนั้น การที่คนๆนึงจะตัดสินใจส่วนตัวอย่างไรนั้น ผมว่าเขาควรต้องคิดในมุมมของตัวเองครับจึงจะดีที่สุด เพราะต่อให้คิดได้ดีเลิศอย่างไรก็ตาม แต่หากเป็นการเอาความคิดของคนอื่นมาใช้ทั้งดุ้นแล้ว นอกจากจะทำให้ได้ผลลัพธ์ที่ไม่สอดคล้องกับความต้องการของเจ้าตัวแล้ว ก็อาจจะทำให้เจ้าตัวเองเกิดการปฏิเสธการยอมรับความคิดนั้นในภายหลังได้อีกด้วย การคิดและตัดสินใจด้วยมุมมองของตนเอง ไม่ว่าจะขาว เทา หรือดำ จึงไม่ใช่เรื่องที่ผิด เพราะแต่ละคนย่อมคิดตามบริบททางสังคมที่ตนเองได้รับ ณ ตอนนั้นครับ

ดังนั้น การสอนให้เด็กคิดเองเป็นตั้งแต่ยังเล็กๆ จึงเป็นเรื่องที่สมควรทำเป็นอย่างยิ่งครับ เพียงแต่ว่าการ "คิดเองเป็น" ในที่นี้นั้น ไม่ได้หมายถึงทำให้เด็กมีความคิดความอ่านเหมือนผู้ใหญ่อายุ 30 หรือ 40 ปี แต่หมายถึง การที่เด็กสามารถคิดวิเคราะห์ได้อย่างเป็นเหตุเป็นผลตามบริบทของตัวเขาในสถานการณ์นั้นๆ ในระดับความคิดตามช่วงอายุของเขาอย่างสมวัย (อันนี้ผมขออ้างอิง "ความสมวัย" ตามหลักวิชาจิตวิทยาพัฒนาการมนุษย์ เป็นหลักนะครับ) เรื่องใดที่เด็กอายุ 12 ปีควรเข้าใจอย่ากระจ่างแล้วว่าถ้าทำอย่างงี้คือขาว และอย่างงั้นคือดำ ที่เหลือคือเทาๆ เขาก็ควรจะทำความเข้าใจและตัดสินใจได้เองตามบริบทและความรู้สึกที่เขามีขณะนั้น เมื่อประกอบกันมันจึงเรียกว่า "เหตุผลของการกระทำ" ไงครับ แต่ถ้าเรื่องใดที่ยังมีความซับซ้อนและลึกซึ้งเกินกว่าที่เด็กอายุ 12 ปีจะเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งได้ ผู้ใหญ่ก็มีหน้าที่แนะนำ ชี้แนะ ให้ข้อมูลกับเด็กอย่างเหมาะสม เพื่อให้เขาสามารถทำความเข้าใจด้วยตนเองได้โดยง่าย (แต่ไม่ใช้ไปป้อนข้อมูลสำเร็จรูปใส่หัว หรือ จูงใจให้คิดตามนะครับ) เพื่อวันข้างหน้าเมื่อถึงเวลาที่เข้าต้องดีลกับเรื่องนี้ในเวลาที่ถูกที่ควร จะได้ไม่เป็นการยากเกินไปที่จะทำมันครับ

เพราะฉะนั้น เรื่องนี้จึงไม่ใช่ง่ายๆแค่ว่าต้องสอนเด็กแบบขาว เทา หรือดำ เพียงอย่างเดียว แต่ควรจะลงลึกถึงการเทคแคร์กระบวนการคิดของเด็กให้เหมาะสมมากว่าครับ แล้วให้เขาฝึกคิดให้เป็นจะดีกว่า เพราะเราคงอยู่บอกอยู่สอนเขาไปตลอดไม่ได้ จริงมั๊ยครับ ?
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่