ระบายหน่อยครับ

คนที่กล้าตัดสินใจเป็นนักเขียนเต็มเวลา ทำไมจึงกล้า ทำไมจึงตั้งใจจะเป็น และรายได้อาจจะน้อย แต่ถ้ารุ่งรายได้ก็มหาศาลเลยครับ ทำไมจึงกล้ากับเส้นทางในงานนี้ บางคนมีประวัติโชกโชนว่าขยันสู้ไปให้สุด ล้มแล

อยากระบายความไม่เอาไหนของตัวเอง รู้สึกว่าถ้าไม่ทำตัวแบบทุกวันนี้ ชีวิตคงก้าวหน้ามากกว่านี้ แก้นิสัยผัดวันประกันพรุ่งของตัวเองไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่มีความตั้งใจมากพอ ไม่มีแรงใจขับเคลื่อนไปในทางที่ดี ตั้งแต

อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ทำไมมันถึงพังและตันมากๆ กระทู้ก่อนหน้า เพิ่งเสียแม่ไป แต่ทำไมชีวิตมันเหมือนตายจากไปพร้อมกับแม่ เราเคยเป็นคนที่เก่ง เลี้ยงทั้งครอบครัว แต่พอไม่มีแม่แล้ว ชีวิตมันเหมือนไม่เหลืออ

หัวข้ออาจจะประหลาดไปหน่อย แต่คิดได้แค่นี้จริงๆค่ะ5566 ตามหัวข้อเลยค่ะ ในวัยเด็กเรามีชีวิตที่พอมีพอกินจริงๆ ไม่ได้รู้สึกว่าหาเช้ากินค่ำขนาดนั้น บ้านก็ธรรมดา ไม่ได้หรู มีเงินเก็บแสนสองแสน มีพี่น้อง3คน

ตอนนี้ไม่ไหวกับชีวิตรักตอนนี้เลย พยายามแก้ปัญหามาตลอดก็ยังไม่ดี เลยอยากตัดสินใจจบทุกอย่าง แต่...... ยอมรับเลย ใจเปาะบางมาก ไม่เข้มแข็งเลย สู้ไม่ไหวเลย ท้อ หมดหวัง ตัน คิดอะไรไม่ออกเลย *เราใช้เงินเ

ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยกับชีวิตแบบอธิบายไม่ถูก เหมือนไม่ได้มีเรื่องร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกอย่างมันสะสมไปหมด ทั้งเรื่องงาน เรื่องเงิน เรื่องความคาดหวังของตัวเอง และความคาดหวังจากคนรอบข้าง บางวันตื่นมาก

ยามมีเรื่องไม่สบายใจ...นึกถึงใครเป็นคนแรก คนเราต่อให้เข้มแข็งและแข็งแกร่งแค่ไหน ย่อมต้องมีบ้าง ที่สักครั้ง จะต้องพบเจอกับเรื่องราวที่ไม่สบายใจ ทำให้เป็นทุกข์ หม่นหมอง ไร้รอยยิ้ม จนอยากมีใครสักคนมารับฟ