ศาสนา สอนให้เดินสายกลาง แต่พระทำไมกฎเกณฑ์เยอะมาก สายกลางยังไง

ลองนึกถึงคนติดยา การไม่ได้เสพยาคือความลำบาก
การได้เสพยาคือความสบาย แต่โดยรวมการติดยามีผลเป็นทุกข์

เช่นกัน สัตว์โลกจมอยู่ในกาม มีความสบายเพราะติดใจในกาม
มีความลำบากเมื่อพยายามออกจากกาม แต่โดยรวมกามนั้นให้ผลเป็นทุกข์

เมื่อรู้จักทางสายกลางที่แท้จริงที่พระอริยเจ้ารู้จักแล้ว
จึงจะเข้าใจว่า กามคือสุดโต่งสายหนึ่ง การทรมานตนก็สุดโต่งสายหนึ่ง
การฝึกตนแม้จะลำบาก แต่เพื่อไม่ให้ติดในกามที่มีผลเป็นทุกข์
แสวงหาที่พึ่งที่แท้จริง ไม่เกาะเกี่ยวความสุดโต่งทั้งสองด้าน
ย่อมค้นพบทางสายกลางที่พ้นจากทุกข์โดยสิ้นเชิง

หรือเหมือนเราจมน้ำ การดิ้นทุรนทุรายมันเหนื่อยแต่ไม่มีประโยชน์
ส่วนการปล่อยตัวให้จมมันสบาย แต่ก็ไม่ได้มีประโยชน์เช่นกัน
เราต้องใช้ปัญญา สงวนแรงไว้ ประคองตัวเอง มันยาก มันลำบาก
แต่มันเป็นความพอดีที่จะทำให้เราพ้นจากทุกข์ได้

หรือเหมือนเรากินยา เรากินยาเยอะ นี่ไม่กลาง
เราไม่กินเลย นี่ก็ไม่กลาง แต่เรากินยาตามเวลา
มันลำบากเหมือนกัน ไม่ใช่ไม่ลำบากเลย
แต่ลำบากอย่างถูกหลัก ถูกวิธี แม้บางคนจะเกลียดการกินยา
แต่การรักษาอย่างถูกหลักเท่านั้นที่จะทำให้หายได้
ไม่ใช่รักษาเกินเหตุหรือไม่รักษาเพราะกลัวลำบาก

ทางสายกลาง คือ ทางเดียวที่พาเราให้พ้นทุกข์ไปโดยถาวร
ไม่ใช่กลางตามความรู้สึก แต่กลางตามมาตรฐานของความหลุดพ้น
เพราะกามมันไม่กลาง และการลำบากไปเปล่า ๆ ก็ไม่กลาง เช่นกัน