สวัสดีค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาหลายปีแล้วค่ะ แต่ก่อนหน้านี้เราเลือกที่จะคุยกับเพื่อนจนมันเอือมกับเราแล้ว5555
เราเป็นคนที่อารมณ์ร้อนมาตั้งแต่เด็ก และปัจจุบันก็เป็นโรคซึมเศร้าอ่อนๆ(เนื่องจากรักษาตัวมาหลายปีแล้ว) ปัญหาเริ่มแรกมันเกิดจากแม่ของเราก่อนค่ะ ครอบครัวเราตอนแรกอยู่ที่กรุงเทพ แล้วพอเรากำลังจะขึ้นม.1 ที่บ้านก็ตัดสินใจย้ายมาอยู่ต่างจังหวัดซึ่งย่าเราอาศัยอยู่ ตอนแรกมันเกิดขึ้นที่แม่คือแม่กับย่าเราทะเลาะกันจนแม่เลือกที่จะกลับไปอยู่บ้านที่กรุงเทพกับตายายเราเหมือนเดิมค่ะ ในตอนแรกเราคิดว่านั่นคือปัญหาของผู้ใหญ่เราไม่เกี่ยวข้องอะไรเราก็เลยทำตัวปกติค่ะ มีอะไรที่ช่วยเขาได้เราก็ช่วย แต่พอมาถึงจุดๆนึงซึ่งเราจำแบบเต็มไม่ค่อยได้แล้วเนื่องจากผ่านมาหลายปี เราจำได้ว่าเขาพูดแรงๆใส่เรามากๆ แล้วเราก็เอามาคิดค่ะว่านี่คือสิ่งที่คนเป็นญาติผู้ใหญ่พูดกับเราแบบนี้หรอ แล้วในเหตุการณ์นั้นก็ใช่ว่าเขาจะต้องมาพูดแรงๆใส่เราแบบนี้ด้วย หลังจากนั้นมาเราเลยไม่ชอบเขาอีกเลย แล้วมันก็มีเรื่องปัญหาต่อมาอีกเยอะเลยค่ะ ยิ่งช่วงม.3ช่วงหัวเรี้ยวหัวต่อเราทะเลาะกับพ่อเหตุก็มาจากย่าของเรานี่ล่ะค่ะ เราจำคำของพ่อเราได้ดีเลยแหละ กูฆ่าเลยดีมั้ย เกิดมาทำไม เกิดมาก็ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้กู มันคือคำที่ออกมาจากปากพ่อเรา หลังจากนั้นเรากับพ่อก็เงียบใส่กัน 3 เดือน ต่อให้เขาต้องไปส่งเราที่รร.เราก็ยังไม่คุยกันเลยค่ะ หลังจาก 3 เดือนเหมือนต่างคนต่างใจเย็นลงแล้วก็เลยกลับมาคุยกันปกติค่ะ กลับมาเรื่องย่าเราต่อ หลังจากนั้นเราขึ้นม.4 เราพยายามปรับตัวเองเพื่อเข้าสังคมมาโดยตลอด แล้วเราก็มาเจอสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกสงบได้คือการทำขนมค่ะ ทำกินได้บ้างไม่ได้บ้างแต่เราก็ทำเพราะมันทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้คิดอะไรไม่ต้องเครียดกับอะไร โดยปกติก็จะทำขนมตอนเย็นๆกับพ่อค่ะ แล้ววันนึงที่เราดันคึกอยากทำตอนกลางวันด้วยที่ตอนนั้นเรากำลังปิดเทอม เราก็มาทำขนมของเราค่ะ แต่มันก็ดันมีคนมาทำให้จุดสงบๆของเราพังค่ะ นั่นคือย่าเรา เขามาเปิดดูขนมที่เราพักวางเอาไว้ มาเปิดดูมาแกะดูขนมที่เราพักแป้งเอาไว้ เราไม่แน่ใจว่ามันสำคัญมากมั้ยเพราะเราก็ไม่ใช่มืออาชีพ แต่เราแค่รู้สึกว่านั่นคือของที่เราทำเอาไว้เขามายุ่งทำไมมาเปิดดูทำไม เราพยายามทำตามสูตรแต่เอามาแกะมาเปิดดูแป้งมันจะเป็นอะไรมั้ย มันจะยังฟูให้เราอยู่มั้ยถ้าไปเปิดกลางทาง เราคิดแบบนี้เราเลยไม่ชอบมากๆที่เขามายุ่งกับของเราแบบนี้ ตอนแรกเราเป็นคนที่ไม่มีความกล้าค่ะ เราไม่กล้าบอกพ่อเราว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนที่เขาไม่อยู่ แต่หลังจากที่เราย้ายห้องเราก็ค่อยๆมีความกล้าขึ้นมาค่ะ(ม.4เทอม1เราอยู่ห้องวิทย์-คณิต พอรู้สึกไม่ไหวก็เลยย้ายมาห้องภาษาจีนตอนเทอม2 ค่ะ) เราเลยกล้าบอกพ่อเราว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เขาก็เหมือนฟังบ้างไม่ฟังบ้าง มีเรื่องนึงที่เราเคยบอกเขาแต่มันไม่เคยถูกแก้ไขได้เลย นั่นคือการมองค่ะ คือถ้ามันเป็นการมองแบบปกติที่มองแป๊บเดียวแล้วเลิกมองเราก็โอเคอยู่หรอกค่ะ แค่ที่เขามองน่ะเราเรียกว่าการจ้องค่ะ ไม่ว่าเราจะเดินไปทางซ้ายหรือขวาเขาก็จะมองเราตลอด เราเดินไปเล่นกับแมวเขาก็มอง ตอนแรกเขาก็พยายามปลอบตัวเองนะคะว่าเขาแก่แล้ว เขาแค่อยากรู้ว่าลูกหลานทำอะไร แต่พอมันเจอเข้าทุกวันมันก็ทำให้เราอึดอัดค่ะ มันอึดอัดจนเราไม่อยากจะออกจากห้องของตัวเองมาทำอะไรข้างนอกเลย แต่มันก็ไม่เคยเกิดการแก้ไขค่ะ ตอนเรามาบอกพ่ออีกครั้งเขาก็บอกว่าเขาบอกย่าแล้วแต่เขาไม่ทำ เราก็จนปัญญาแก้ปัญหาตรงนี้แล้วค่ะ มาวันนี้เราก็อยากทำขนมเราเริ่มทำตั้งแต่ช่วง 4 โมงเย็น เพราะมันต้องพักแป้งนาน หลังจากที่เรานวดแป้งอะไรเสร็จเราก็ลงไปเดินเล่นหน้าบ้านค่ะ แต่พอเราขึ้นมาตอนที่ใกล้ครบเวลาพักแป้งเราก็เช็คดูค่ะว่ามีอะไรแปลกปลอมมั้ยซึ่งแน่นอนค่ะว่ามันมี เนื่องจากแรปใสเราหมดเราเลยใช้ถ้วยที่ขนานใหญ่หน่อยครอบเอาไว้โดยที่แง้มๆขอบเอาไว้เล็กน้อย แต่ตอนที่เราขึ้นมาถ้วยที่ครอบไว้มันปิดช่องอากาศหมด เรารู้ได้ทันทีเลยว่ามันเป็นเพราะอะไร มันเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาครั้งนึงแล้วค่ะ ตอนนั้นเราจำได้ว่าเราลองทำหมั่นโถว เราก็เอาขนมไปไว้ในซึ้งรอนึ่งตอนนั้นอากาศร้อนเราเลยหนีมานั่งตากพัดลม และด้วยที่ไม่ไว้ใจเราเลยเปิดกล้องวงจรปิดค่ะ และใช่ค่ะเรามานั่งได้แค่แป๊บเดียวกล้องวงจรปิดมันก็ทำให้เราเห็นค่ะว่าสิ่งที่เราคิดมันเป็นจริง เราเลยรีบวิ่งออกจากห้องไปดู รู้มั้ยคะเขาทำท่าเหมือนเขาไม่ได้ทำอะไรผิด เดินกลับไปนั่งที่เขามันหน้าขำดีนะคะ แต่เรารู้สึกไม่ค่อยขำเท่าไหร่ เราเลยยกขนมที่รอนิ่งมาไว้ใกล้ตัวเองเลยค่ะ เราเป็นคนที่เครียดแล้วชอบกัดกระพุ้งแก้มตัวเอง และส่วนใหญ่ถ้าเรากัดกระพุ้งแก้มในหัวสมองเรามันมักจะคิดว่าหยิบมีดแล้วแทงไปเลยดีมั้ย เราคิดแบบนี้ทุกครั้งที่เขามายุ่งกับเราไม่ว่าทางตรงรึทางอ้อม เราพยายามที่จะไม่คิดถึงมันพยายามปล่อยวาง แต่เหมือนย่าของเราจะไม่ค่อยอยากให้เราปล่อยวางสักเท่าไหร่
อันนี้เหมือนเป็นการที่เรามาระบายความรู้สึกตัวเองสะมากกว่าเลยแหะ😅😅
เราควรทำยังไงดีคะ
เราเป็นคนที่อารมณ์ร้อนมาตั้งแต่เด็ก และปัจจุบันก็เป็นโรคซึมเศร้าอ่อนๆ(เนื่องจากรักษาตัวมาหลายปีแล้ว) ปัญหาเริ่มแรกมันเกิดจากแม่ของเราก่อนค่ะ ครอบครัวเราตอนแรกอยู่ที่กรุงเทพ แล้วพอเรากำลังจะขึ้นม.1 ที่บ้านก็ตัดสินใจย้ายมาอยู่ต่างจังหวัดซึ่งย่าเราอาศัยอยู่ ตอนแรกมันเกิดขึ้นที่แม่คือแม่กับย่าเราทะเลาะกันจนแม่เลือกที่จะกลับไปอยู่บ้านที่กรุงเทพกับตายายเราเหมือนเดิมค่ะ ในตอนแรกเราคิดว่านั่นคือปัญหาของผู้ใหญ่เราไม่เกี่ยวข้องอะไรเราก็เลยทำตัวปกติค่ะ มีอะไรที่ช่วยเขาได้เราก็ช่วย แต่พอมาถึงจุดๆนึงซึ่งเราจำแบบเต็มไม่ค่อยได้แล้วเนื่องจากผ่านมาหลายปี เราจำได้ว่าเขาพูดแรงๆใส่เรามากๆ แล้วเราก็เอามาคิดค่ะว่านี่คือสิ่งที่คนเป็นญาติผู้ใหญ่พูดกับเราแบบนี้หรอ แล้วในเหตุการณ์นั้นก็ใช่ว่าเขาจะต้องมาพูดแรงๆใส่เราแบบนี้ด้วย หลังจากนั้นมาเราเลยไม่ชอบเขาอีกเลย แล้วมันก็มีเรื่องปัญหาต่อมาอีกเยอะเลยค่ะ ยิ่งช่วงม.3ช่วงหัวเรี้ยวหัวต่อเราทะเลาะกับพ่อเหตุก็มาจากย่าของเรานี่ล่ะค่ะ เราจำคำของพ่อเราได้ดีเลยแหละ กูฆ่าเลยดีมั้ย เกิดมาทำไม เกิดมาก็ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้กู มันคือคำที่ออกมาจากปากพ่อเรา หลังจากนั้นเรากับพ่อก็เงียบใส่กัน 3 เดือน ต่อให้เขาต้องไปส่งเราที่รร.เราก็ยังไม่คุยกันเลยค่ะ หลังจาก 3 เดือนเหมือนต่างคนต่างใจเย็นลงแล้วก็เลยกลับมาคุยกันปกติค่ะ กลับมาเรื่องย่าเราต่อ หลังจากนั้นเราขึ้นม.4 เราพยายามปรับตัวเองเพื่อเข้าสังคมมาโดยตลอด แล้วเราก็มาเจอสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกสงบได้คือการทำขนมค่ะ ทำกินได้บ้างไม่ได้บ้างแต่เราก็ทำเพราะมันทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้คิดอะไรไม่ต้องเครียดกับอะไร โดยปกติก็จะทำขนมตอนเย็นๆกับพ่อค่ะ แล้ววันนึงที่เราดันคึกอยากทำตอนกลางวันด้วยที่ตอนนั้นเรากำลังปิดเทอม เราก็มาทำขนมของเราค่ะ แต่มันก็ดันมีคนมาทำให้จุดสงบๆของเราพังค่ะ นั่นคือย่าเรา เขามาเปิดดูขนมที่เราพักวางเอาไว้ มาเปิดดูมาแกะดูขนมที่เราพักแป้งเอาไว้ เราไม่แน่ใจว่ามันสำคัญมากมั้ยเพราะเราก็ไม่ใช่มืออาชีพ แต่เราแค่รู้สึกว่านั่นคือของที่เราทำเอาไว้เขามายุ่งทำไมมาเปิดดูทำไม เราพยายามทำตามสูตรแต่เอามาแกะมาเปิดดูแป้งมันจะเป็นอะไรมั้ย มันจะยังฟูให้เราอยู่มั้ยถ้าไปเปิดกลางทาง เราคิดแบบนี้เราเลยไม่ชอบมากๆที่เขามายุ่งกับของเราแบบนี้ ตอนแรกเราเป็นคนที่ไม่มีความกล้าค่ะ เราไม่กล้าบอกพ่อเราว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนที่เขาไม่อยู่ แต่หลังจากที่เราย้ายห้องเราก็ค่อยๆมีความกล้าขึ้นมาค่ะ(ม.4เทอม1เราอยู่ห้องวิทย์-คณิต พอรู้สึกไม่ไหวก็เลยย้ายมาห้องภาษาจีนตอนเทอม2 ค่ะ) เราเลยกล้าบอกพ่อเราว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เขาก็เหมือนฟังบ้างไม่ฟังบ้าง มีเรื่องนึงที่เราเคยบอกเขาแต่มันไม่เคยถูกแก้ไขได้เลย นั่นคือการมองค่ะ คือถ้ามันเป็นการมองแบบปกติที่มองแป๊บเดียวแล้วเลิกมองเราก็โอเคอยู่หรอกค่ะ แค่ที่เขามองน่ะเราเรียกว่าการจ้องค่ะ ไม่ว่าเราจะเดินไปทางซ้ายหรือขวาเขาก็จะมองเราตลอด เราเดินไปเล่นกับแมวเขาก็มอง ตอนแรกเขาก็พยายามปลอบตัวเองนะคะว่าเขาแก่แล้ว เขาแค่อยากรู้ว่าลูกหลานทำอะไร แต่พอมันเจอเข้าทุกวันมันก็ทำให้เราอึดอัดค่ะ มันอึดอัดจนเราไม่อยากจะออกจากห้องของตัวเองมาทำอะไรข้างนอกเลย แต่มันก็ไม่เคยเกิดการแก้ไขค่ะ ตอนเรามาบอกพ่ออีกครั้งเขาก็บอกว่าเขาบอกย่าแล้วแต่เขาไม่ทำ เราก็จนปัญญาแก้ปัญหาตรงนี้แล้วค่ะ มาวันนี้เราก็อยากทำขนมเราเริ่มทำตั้งแต่ช่วง 4 โมงเย็น เพราะมันต้องพักแป้งนาน หลังจากที่เรานวดแป้งอะไรเสร็จเราก็ลงไปเดินเล่นหน้าบ้านค่ะ แต่พอเราขึ้นมาตอนที่ใกล้ครบเวลาพักแป้งเราก็เช็คดูค่ะว่ามีอะไรแปลกปลอมมั้ยซึ่งแน่นอนค่ะว่ามันมี เนื่องจากแรปใสเราหมดเราเลยใช้ถ้วยที่ขนานใหญ่หน่อยครอบเอาไว้โดยที่แง้มๆขอบเอาไว้เล็กน้อย แต่ตอนที่เราขึ้นมาถ้วยที่ครอบไว้มันปิดช่องอากาศหมด เรารู้ได้ทันทีเลยว่ามันเป็นเพราะอะไร มันเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาครั้งนึงแล้วค่ะ ตอนนั้นเราจำได้ว่าเราลองทำหมั่นโถว เราก็เอาขนมไปไว้ในซึ้งรอนึ่งตอนนั้นอากาศร้อนเราเลยหนีมานั่งตากพัดลม และด้วยที่ไม่ไว้ใจเราเลยเปิดกล้องวงจรปิดค่ะ และใช่ค่ะเรามานั่งได้แค่แป๊บเดียวกล้องวงจรปิดมันก็ทำให้เราเห็นค่ะว่าสิ่งที่เราคิดมันเป็นจริง เราเลยรีบวิ่งออกจากห้องไปดู รู้มั้ยคะเขาทำท่าเหมือนเขาไม่ได้ทำอะไรผิด เดินกลับไปนั่งที่เขามันหน้าขำดีนะคะ แต่เรารู้สึกไม่ค่อยขำเท่าไหร่ เราเลยยกขนมที่รอนิ่งมาไว้ใกล้ตัวเองเลยค่ะ เราเป็นคนที่เครียดแล้วชอบกัดกระพุ้งแก้มตัวเอง และส่วนใหญ่ถ้าเรากัดกระพุ้งแก้มในหัวสมองเรามันมักจะคิดว่าหยิบมีดแล้วแทงไปเลยดีมั้ย เราคิดแบบนี้ทุกครั้งที่เขามายุ่งกับเราไม่ว่าทางตรงรึทางอ้อม เราพยายามที่จะไม่คิดถึงมันพยายามปล่อยวาง แต่เหมือนย่าของเราจะไม่ค่อยอยากให้เราปล่อยวางสักเท่าไหร่
อันนี้เหมือนเป็นการที่เรามาระบายความรู้สึกตัวเองสะมากกว่าเลยแหะ😅😅