ต่อจาก ep.1 นะคะ  เราเป็นเด็กชนบทจังหวัดที่โตมาคือจังหวัดร้อยเอ็ด เราอาศัยอยู่ที่บ้านวังใหญ่  ตอนนี้คงจะเป็นวังใหญ่วังไหม่สามัคคี ชื่อหมู่บ้านเรา ซึ่งห่างจางตัวจังหวัดน่าจะมากกว่า 60 กว่าโล เเล้วอยู่ใจกลางล่ะหว่าง อ.เภอ ที่มีระยะห่าง 10 กว่าโล เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีประมาณ 100 ครัวเรือน ครอบครัวเรามี 4 คนนะ มีพ่อมีเเม่มีน้องชาย ที่ห่าง 2ปี  บ้านก็อยู่ขอบๆหมู่บ้านเลย จะไปเรียน ไปหาเพื่อนก็เดินไกลมากก  เราโตจนจบ ป.6  เเล้วเราต้องต่อ ม.1  ด้วยการบวชเณร   เป็นวันที่เเย่ที่สุดในชีวิตเรา ในวัย น่าจะ 12 ปี   เราซึ้งเป็นคนที่หน้างออยู่เเล้ว  คือ ดูไม่ได้เลย หน้างอร้องให้   เเต่ก็ทำไรไม่ได้ อาจเป็นเพราะ พ่อหาเงินคนเดียวเหนื่อย ตอนนั้นยังเด็กไม่รู้เรื่องอ่ะไร  เเต่ก็บวชได้น่าจะประมาณนึง ซักพรรษางี้ เเต่มีเรื่องก่อน  ก็เป็นเรื่องที่เเย่มากเหมือนกันเลยได้กลับมาบ้าน  มาต่อ ม. 1 ครึ่งที่ โรงเรียนไกล้บ้าน   เเล้วในระยะเวลาช่วงนั้น  พ่อกับเเม่เราเลิกรากัน  จึงทำให้เด็ก 2 คนอยู่บ้านกัน 2 คน เเบ่งหน้าที่ การงานคนล่ะครึ่ง  ส่วนพ่อเป็นคน รับผิดชอบ  พ่อไปหาตังที่ พัทยา   เรากับน้องก็อยู่กัน 2 คน    เราก็เรียนจบ กันม.3  ด้วยความที่ไม่ได้ตัวใจเรียนตัวเราก็ไม่ได้เรียนต่อ    เเถววุฒิ ม.3 ไม่ได้ด้วยนะ  เหมือนจะติด  ร ตัวนึง  เเล้ว ก็อยู่ บ้านตามประสาเด็กบ้านนอก  จอรอน้อง จบ ม.3  เเล้วเรา2 คนได้ ตาม พ่อมาที่ พัทยา
เราจำได้ว่าเริ่มงานเเรกที่  ร้านอาหาร ริมทะเล อยู่กินกับเขา ได้วันล่ะ 100   ประมาณอายุ 16-17ทำได้เเปปเดียว ก็กลับร้อยเอ็ด เพราะยังเด็กเกินน  😁