(เราเป็นโรคซึมเศร้าอาจจะมีความคิดไม่เหมือนใครนะคะ)
ตอนนี้สับสนไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกหรือการกระทำยังไงดีปัญหาของเราตั้งแต่เริ่มเลยคือพ่อในสายตาเราเขาในฐานะพลเมืองเขาเป็นคนที่ไม่ดีและในฐานะพ่อเขาก็เป็นพ่อที่ไม่ดีไม่ดีในที่นี้มันมาจากแง่ความรู้สึก จิตใจ การกระทำ คำพูด เราไม่รู้การที่เขาให้เงินเราใช้ทุกวันคือเขาเป็นพ่อที่ดีแล้วหรือยังแต่ต่อให้เขาให้เงินเรามากกว่านี้สำหรับเขายังคงจะเป็นพ่อที่แย่เหมือนเดิม พ่อเป็นคนที่ใจร้อน หงุดหงิดง่าย พูดจาไม่ดี ไม่มีเหตุผล เอาตัวเองเป็นใหญ่ ไม่สนใครทั้งนั้นรวมถึงครอบครัวด้วย กินเหล้ามาเป็น20ปีทำให้ตอนนี้เขาเป็นสมองตีบและมีอาการที่ขาดเหล้าไม่ได้ซึ่งมันขัดแย้งกับโรคที่เขาเป็นต่อให้กินยาเขาก็ยังหยุดกินเหล้าไม่ได้นั่นคือการเริ่มปัญหาทั้งหมดที่เรื้อรังมาจนถึงปัจจุบัน ความยับยั้งชั่งใจเขาน้อยลงทุกวัน ไม่มีเหตุผลมากขึ้นกว่าเดิม ด่าคนอื่นไปทั่ว ใครมาก็หาว่าเขาจะมาหาเรื่อง พ่อเราเป็นคนเสียงดังเวลาเขาพูดปกติก็ดังมากได้ยินไปทั่วละแวกบ้านซึ่งแต่ละคำที่เขาพูดจะมีคำไม่ดีเต็มไปหมด
(เราไม่ค่อยชอบคนพูดคำหยาบเป็นทุนเดิมในที่นี้หมายถึงพูดเยอะจนมันกลายเป็นไม่น่าฟัง)เขาทำตัวไม่ดีกับเรามากๆค่ะเราเป็นคนที่รักแม่มากรักน้องมากเวลาเราเห็นเขาด่าแมเราเราทนไม่ได้ค่ะเราเลยเข้าไปห้ามทุกครั้งว่าเขาด้วยสอนเขาไปด้วยว่าทำแบบนี้ไปก็ไม่ดีขึ้นถ้าโมโหมากเขาจะทำร้ายเราค่ะ เราขอไม่บอกนะว่าอะไรบ้าง แต่เลวร้ายสำหรับเรามากค่ะ เริ่มตั้งแต่เรายังไม่ครบ10ขวบค่ะเหตุการณ์นั้นเป็นครั้งแรกค่ะที่เขาทำแบบนั้นแล้วมันยาวมาถึงปัจจุบันแต่ว่าไม่ได้ทุกวันที่เกิดการทำร้ายเราจะเรียกทำร้ายได้รึเปล่าไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะมันจะดูร้ายแรงไปไหมคะแต่ว่าเขาไม่ได้ตีค่ะเลยไม่ได้ใช้คำว่าตีเราไม่แน่ใจว่าควรจะใช้คำไหนดี ตอนแรกแม่ไม่รู้ค่ะว่าเขาทำร้ายถึงขั้นไหนบ้างคงคิดว่าแค่ตีทั่วไปแต่พ่อไม่เคยตีค่ะ มีครั้งหนึ่งแม่เห็นว่าเราทะเลาะกันเขาก็ห้ามปกตินั้นแหละค่ะ และตลอดเวลาเป็น10ปีมานี้เกิดเหตุการณ์แบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนค่ะเราไม่ได้มีเรื่องทะเลาะกับพ่อแต่ทุกครั้งจะเป็นเรื่องที่เขาว่าแม่เราค่ะบางคนอาจจะคิดว่าแม่เราผิดอะไรรึเปล่าเราต้องบอกไว้ก่อนว่าเรารู้ทุกเรื่องค่ะไม่ว่าจะเป็นฝั่งบ้านพ่อหรือฝั่งบ้านแม่แม่เล่าให้ฟังทุกเรื่องค่ะรวมกับที่เรารู้เองเห็นเองด้วยค่ะพ่อเป็นคนที่แค้นแล้วฝังใจค่ะเขาโดนโกงจากฝั่งครอบครัวเขาเรื่องมันนานมากแล้วค่ะมันเสียความรู้สึกและเสียใจมากเราเข้าใจมากๆพ่อเป็นคนที่ทำบุญคนไม่ขึ้นค่ะจะโดนเขาโกงตลอดแต่เราคิดว่านั่นไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะเอามาลงกับครอบครัวหรือเปล่าเขาเมาทุกวันไม่เกรงใจใครคำด่าแต่ละคำที่พูดออกมามันไม่เคยให้เกียรติเลยค่ะเขาสร้างความเดือดร้อนให้ตลอดเราเองก็คอยจะทะเลาะกับเขาเรารู้สึกแย่ทุกครั้งค่ะจะคิดว่าแค้นเขาก็ได้แต่ก่อนเราคิดว่าเขาแรงมาเราจะแรงกลับอีกเท่าตัวแต่ระยะเวลาผ่านไปเป็นเราเองที่เหนื่อยทั้งสภาพแวดล้อม ครอบครัว เพื่อน ที่ทำงาน มหาลัย พี่น้อง เอาจริงๆเลยคือเราเหมือนไม่สมประกอบไปแล้วในความรู้สึกเราเองนะคะเราทนอยู่กับเขาไม่ได้นานแล้วค่ะ เราบอกให้แม่ว่าให้โทรบอกอา(น้องของพ่อเราค่ะ)ว่าให้มารับเขากลับไปอยู่ด้วย
ไม่งั้นมันก็จะทุกข์กันอยู่อย่างนี้ค่ะเอาจริงๆเราไม่รู้ตัวเองจนทนอยู่มองฟ้าได้อีกเท่าไรค่ะ พ่อเขาไม่เคยเป็นเซฟโซน เขาไม่รับฟัง ไม่แก้ปัญหา ไม่ดูแล แถมซ้ำเติมด้วยค่ะ55555 เอาจริงเรากล้ำกลืนนะมาพิมพ์อะไรแบบนี้ แต่เราอยากฟังความคิดของคนอื่นค่ะ ความคิดของเรามันมีแค่ด้านเดียว ที่เราเป็นซึมเศร้าก็มาจากครอบครัวค่ะ แต่มันไม่ได้เริ่มจากพ่อค่ะ มันเริ่มจากยาย(แม่ของแม่เราค่ะ) ถ้าเล่ามันยาวมากค่ะไม่ไหวแล้ว55555 ความรู้สึกตอนนี้เราเกลียดบ้านหลังนี้ค่ะที่จริงเราไม่ได้โดนแค่พ่อ เอาเป็นว่าความรู้สึกเราที่อยู่บ้านนี้ มันทุกข์มากค่ะ หมอเราก็ไปแค่ไม่กี่ครั้งเพราะเรารู้สึกฝืนเวลาไปรพ. เลยยังรักษาไม่หายสักทีปัญหาทั้งเราคิดว่าเราต้องแก้ที่ตัวเองเราก่อนพอเราหายเราอาจจะได้แง่มุมใหม่ที่จะมาแก้ปัญหาถึงตอนนี้เรามีในใจอยู่แล้ว
-----------------เราอาจจะพิมพ์ไม่รู้เรื่องพิมพ์ไปเรื่อยแต่มันจากความรู้สึกค่ะมันพรั่งพรูออกมาเลยค่ะ555555--------------------
เราหวังว่าตัวเราเองจะเงยหน้ามองข้างหน้าแล้วทุกอย่างมันจะเปลี่ยนสีเป็นสีที่สว่างขึ้นมากกว่าวันนี้เราไม่รู้ว่าคนอื่นมองทางข้างหน้าเป็นสีอะไรเราไม่รู้อะไรเลยโลกที่เรามองมันแปลกค่ะ มันมืดมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วตัวเอง มองไม่เห็นใครทั้งนั้น เราหวังจริงๆค่ะว่าสักวันเราจะเห็นใครสักคนตรงนั้นอ้าแขวนออกกว้างยิ้มรับมองหน้าเราเราคิดว่าตอนนั้นคงเป็นตอนที่เราเปิดใจเปิดความรู้สึกที่ปิดจนแงะไม่ออกเราหวังจะเห็นตัวเองเป็นนั้นค่ะ
ไม่รู้ว่าจะตั้งคำถามว่าอะไรดีเราแค่อยากพิมพ์ค่ะ
ตอนนี้สับสนไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกหรือการกระทำยังไงดีปัญหาของเราตั้งแต่เริ่มเลยคือพ่อในสายตาเราเขาในฐานะพลเมืองเขาเป็นคนที่ไม่ดีและในฐานะพ่อเขาก็เป็นพ่อที่ไม่ดีไม่ดีในที่นี้มันมาจากแง่ความรู้สึก จิตใจ การกระทำ คำพูด เราไม่รู้การที่เขาให้เงินเราใช้ทุกวันคือเขาเป็นพ่อที่ดีแล้วหรือยังแต่ต่อให้เขาให้เงินเรามากกว่านี้สำหรับเขายังคงจะเป็นพ่อที่แย่เหมือนเดิม พ่อเป็นคนที่ใจร้อน หงุดหงิดง่าย พูดจาไม่ดี ไม่มีเหตุผล เอาตัวเองเป็นใหญ่ ไม่สนใครทั้งนั้นรวมถึงครอบครัวด้วย กินเหล้ามาเป็น20ปีทำให้ตอนนี้เขาเป็นสมองตีบและมีอาการที่ขาดเหล้าไม่ได้ซึ่งมันขัดแย้งกับโรคที่เขาเป็นต่อให้กินยาเขาก็ยังหยุดกินเหล้าไม่ได้นั่นคือการเริ่มปัญหาทั้งหมดที่เรื้อรังมาจนถึงปัจจุบัน ความยับยั้งชั่งใจเขาน้อยลงทุกวัน ไม่มีเหตุผลมากขึ้นกว่าเดิม ด่าคนอื่นไปทั่ว ใครมาก็หาว่าเขาจะมาหาเรื่อง พ่อเราเป็นคนเสียงดังเวลาเขาพูดปกติก็ดังมากได้ยินไปทั่วละแวกบ้านซึ่งแต่ละคำที่เขาพูดจะมีคำไม่ดีเต็มไปหมด
(เราไม่ค่อยชอบคนพูดคำหยาบเป็นทุนเดิมในที่นี้หมายถึงพูดเยอะจนมันกลายเป็นไม่น่าฟัง)เขาทำตัวไม่ดีกับเรามากๆค่ะเราเป็นคนที่รักแม่มากรักน้องมากเวลาเราเห็นเขาด่าแมเราเราทนไม่ได้ค่ะเราเลยเข้าไปห้ามทุกครั้งว่าเขาด้วยสอนเขาไปด้วยว่าทำแบบนี้ไปก็ไม่ดีขึ้นถ้าโมโหมากเขาจะทำร้ายเราค่ะ เราขอไม่บอกนะว่าอะไรบ้าง แต่เลวร้ายสำหรับเรามากค่ะ เริ่มตั้งแต่เรายังไม่ครบ10ขวบค่ะเหตุการณ์นั้นเป็นครั้งแรกค่ะที่เขาทำแบบนั้นแล้วมันยาวมาถึงปัจจุบันแต่ว่าไม่ได้ทุกวันที่เกิดการทำร้ายเราจะเรียกทำร้ายได้รึเปล่าไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะมันจะดูร้ายแรงไปไหมคะแต่ว่าเขาไม่ได้ตีค่ะเลยไม่ได้ใช้คำว่าตีเราไม่แน่ใจว่าควรจะใช้คำไหนดี ตอนแรกแม่ไม่รู้ค่ะว่าเขาทำร้ายถึงขั้นไหนบ้างคงคิดว่าแค่ตีทั่วไปแต่พ่อไม่เคยตีค่ะ มีครั้งหนึ่งแม่เห็นว่าเราทะเลาะกันเขาก็ห้ามปกตินั้นแหละค่ะ และตลอดเวลาเป็น10ปีมานี้เกิดเหตุการณ์แบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนค่ะเราไม่ได้มีเรื่องทะเลาะกับพ่อแต่ทุกครั้งจะเป็นเรื่องที่เขาว่าแม่เราค่ะบางคนอาจจะคิดว่าแม่เราผิดอะไรรึเปล่าเราต้องบอกไว้ก่อนว่าเรารู้ทุกเรื่องค่ะไม่ว่าจะเป็นฝั่งบ้านพ่อหรือฝั่งบ้านแม่แม่เล่าให้ฟังทุกเรื่องค่ะรวมกับที่เรารู้เองเห็นเองด้วยค่ะพ่อเป็นคนที่แค้นแล้วฝังใจค่ะเขาโดนโกงจากฝั่งครอบครัวเขาเรื่องมันนานมากแล้วค่ะมันเสียความรู้สึกและเสียใจมากเราเข้าใจมากๆพ่อเป็นคนที่ทำบุญคนไม่ขึ้นค่ะจะโดนเขาโกงตลอดแต่เราคิดว่านั่นไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะเอามาลงกับครอบครัวหรือเปล่าเขาเมาทุกวันไม่เกรงใจใครคำด่าแต่ละคำที่พูดออกมามันไม่เคยให้เกียรติเลยค่ะเขาสร้างความเดือดร้อนให้ตลอดเราเองก็คอยจะทะเลาะกับเขาเรารู้สึกแย่ทุกครั้งค่ะจะคิดว่าแค้นเขาก็ได้แต่ก่อนเราคิดว่าเขาแรงมาเราจะแรงกลับอีกเท่าตัวแต่ระยะเวลาผ่านไปเป็นเราเองที่เหนื่อยทั้งสภาพแวดล้อม ครอบครัว เพื่อน ที่ทำงาน มหาลัย พี่น้อง เอาจริงๆเลยคือเราเหมือนไม่สมประกอบไปแล้วในความรู้สึกเราเองนะคะเราทนอยู่กับเขาไม่ได้นานแล้วค่ะ เราบอกให้แม่ว่าให้โทรบอกอา(น้องของพ่อเราค่ะ)ว่าให้มารับเขากลับไปอยู่ด้วย
ไม่งั้นมันก็จะทุกข์กันอยู่อย่างนี้ค่ะเอาจริงๆเราไม่รู้ตัวเองจนทนอยู่มองฟ้าได้อีกเท่าไรค่ะ พ่อเขาไม่เคยเป็นเซฟโซน เขาไม่รับฟัง ไม่แก้ปัญหา ไม่ดูแล แถมซ้ำเติมด้วยค่ะ55555 เอาจริงเรากล้ำกลืนนะมาพิมพ์อะไรแบบนี้ แต่เราอยากฟังความคิดของคนอื่นค่ะ ความคิดของเรามันมีแค่ด้านเดียว ที่เราเป็นซึมเศร้าก็มาจากครอบครัวค่ะ แต่มันไม่ได้เริ่มจากพ่อค่ะ มันเริ่มจากยาย(แม่ของแม่เราค่ะ) ถ้าเล่ามันยาวมากค่ะไม่ไหวแล้ว55555 ความรู้สึกตอนนี้เราเกลียดบ้านหลังนี้ค่ะที่จริงเราไม่ได้โดนแค่พ่อ เอาเป็นว่าความรู้สึกเราที่อยู่บ้านนี้ มันทุกข์มากค่ะ หมอเราก็ไปแค่ไม่กี่ครั้งเพราะเรารู้สึกฝืนเวลาไปรพ. เลยยังรักษาไม่หายสักทีปัญหาทั้งเราคิดว่าเราต้องแก้ที่ตัวเองเราก่อนพอเราหายเราอาจจะได้แง่มุมใหม่ที่จะมาแก้ปัญหาถึงตอนนี้เรามีในใจอยู่แล้ว
-----------------เราอาจจะพิมพ์ไม่รู้เรื่องพิมพ์ไปเรื่อยแต่มันจากความรู้สึกค่ะมันพรั่งพรูออกมาเลยค่ะ555555--------------------
เราหวังว่าตัวเราเองจะเงยหน้ามองข้างหน้าแล้วทุกอย่างมันจะเปลี่ยนสีเป็นสีที่สว่างขึ้นมากกว่าวันนี้เราไม่รู้ว่าคนอื่นมองทางข้างหน้าเป็นสีอะไรเราไม่รู้อะไรเลยโลกที่เรามองมันแปลกค่ะ มันมืดมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วตัวเอง มองไม่เห็นใครทั้งนั้น เราหวังจริงๆค่ะว่าสักวันเราจะเห็นใครสักคนตรงนั้นอ้าแขวนออกกว้างยิ้มรับมองหน้าเราเราคิดว่าตอนนั้นคงเป็นตอนที่เราเปิดใจเปิดความรู้สึกที่ปิดจนแงะไม่ออกเราหวังจะเห็นตัวเองเป็นนั้นค่ะ