ขอเกริ่นก่อนเลยบ้านเรามีหมาอยู่2 ตัวแต่มีตัวนึงแม่เรามักเอามานอนด้วย ซึ่งเราไม่ได้เป็นคนที่เกลียดหมาหรือไม่รักสัตว์เลี้ยง
แต่เมื่อเห็นแม่จุ๊บหรือกอดเจ้าหมามากกว่าตัวเรานานๆ เข้าการพูดดีๆก็พูดกับสัตว์เลี้ยง เรารู้สึกเหมือนสูญเสียพื้นที่จุดยืนของเรา
แอบรู้สึกเล็กๆว่า "เราเทียบหมาตัวนึงไม่ได้ด้วยซ้ำ" บางคนมองเป็นปัญหาตลกขบขัน เราก็ขำตัวเองแต่ เรารู้สึกทุกครั้งเลย น้อยใจ
บางทีเหมือนว่าหมาเป็นลูกแม่จริงๆมากกว่าตัวเราอีก นานวันเราก็รู้สึกแย่ มากขึ้น แม้เราจะเคยพูดกับแม่ว่า ทำไมแม่รักหมามากกว่าเรา
แต่แม่บอกว่ามันน่าสงสาร
แม่รักหมามากกว่าเรา
แต่เมื่อเห็นแม่จุ๊บหรือกอดเจ้าหมามากกว่าตัวเรานานๆ เข้าการพูดดีๆก็พูดกับสัตว์เลี้ยง เรารู้สึกเหมือนสูญเสียพื้นที่จุดยืนของเรา
แอบรู้สึกเล็กๆว่า "เราเทียบหมาตัวนึงไม่ได้ด้วยซ้ำ" บางคนมองเป็นปัญหาตลกขบขัน เราก็ขำตัวเองแต่ เรารู้สึกทุกครั้งเลย น้อยใจ
บางทีเหมือนว่าหมาเป็นลูกแม่จริงๆมากกว่าตัวเราอีก นานวันเราก็รู้สึกแย่ มากขึ้น แม้เราจะเคยพูดกับแม่ว่า ทำไมแม่รักหมามากกว่าเรา
แต่แม่บอกว่ามันน่าสงสาร