ค่าใช้จ่ายไม่พอสำหรับการเรียนต่อเลยทำยังไงดีครับ อยากช่วยแม่มากๆ

ขอบอกก่อนว่าแม่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เงินเดือน 9,000฿ เองครับ ตอนนี้ผมอยู่ ม.4 ห้องเรียนพิเศษวิทย์คณิต บ้านเราอยู่ไกลด้วยครับจะมีค่าใช้จ่ายเรื่องการเดินทาง ที่เข้ามาเพราะต้องการทำตามความฝันครับ ตอนนั้นแม่ตัดสินใจยอมให้ผมเรียนด้วย ค่าเทอมก็แตะหมื่นครับ ตอนนี้เคลียร์บัญชีคำนวณแล้วค่าใช้จ่ายไม่พอเลยครับ แม่ลำบากคนอื่นเยอะแล้วด้วย แม่ทำทุกวิถีทางเลยครับกู้ยืม ขายทอง ขายที่ รับจ้างเพิ่ม เอาเงินเก็บมาใช้เยอะมาก ฝั่งตายายก็ช่วยตลอดครับ ส่วนตัวอยากเรียนแพทย์ครับ ความคิดนี้มันมาช่วงไม่กี่เดือนนี้เอง ลองคำนวณทุกอย่างแล้วค่าเทอมสำหรับจ่ายคณะแพทย์ 6 ปีไม่พอสักปีเลยด้วยซ้ำครับ (ผมกู้กยศ.ด้วยนะครับ) ผมต้องการช่วยแม่มากๆครับตอนนี้ เวลาที่จะเอาไปทำงานพิเศษน้อยมากครับ คงต้องเป็นออนไลน์อย่างเดียวเลย เราเลิกเรียนก็หกโมงเย็นกว่าจะกลับถึงบ้านก็ทุ่มแล้วครับ การแข่งขันที่นู่นสำหรับผมผมว่ามันสูงมากๆ ผมต้องหาเวลาให้ตัวเองอ่านหนังสือเยอะๆด้วยเพราะแม่บอกให้ตั้งใจเรียนไปก่อน ทุกวันนี้เราคิดเรื่องนี้ทุกนาทีเลยครับว่าจะช่วยแม่ยังไงได้บ้าง ส่วนตัวเราอยากทำยูทูปนะครับเชิง vlog ทั่วไปเพราะมันเพลินดี ได้ตัดต่อด้วย อาจจะหารายได้เล็กน้อยเข้ากระเป๋าได้ แต่มันคงไม่พออยู่ดี ความกดดันกับความฝันมันเยอะมากครับแต่สิ่งที่ลำบากที่สุดคือ "เงิน" นี่แหละครับ ที่ทำให้ผมไปไหนต่อได้ลำบากเหลือเกิน ตอนนี้พยายามลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นออกให้ได้มากที่สุดอยู่ครับ เรารู้สึกแย่ทุกครั้งเวลาที่เห็นหน้าแม่เพราะเรารู้สึกว่าเราช่วยอะไรแม่ไม่ได้เลย แม่เราก็เลิกงานค่ำครับเป็นธุรการรร.แถมต้องควบงานสอนเด็กอนุบาลไปด้วย เลิกงานกลับบ้านก็ค่ำเหมือนกันครับ เราไปหาอ่านหลายๆกระทู้มาเค้าบอกกันว่าสอบติดแพทย์ให้ได้ก่อนเรื่องเงินไม่ต้องเครียดนี่มันจริงไหมครับ เห็นบอกว่ามีกองทุนคณะ ทุนจากศิษย์เก่าเยอะมาก (ส่วนตัวอยากเข้ามช.ครับ) เราเลยตั้งไว้เป็นเป้าหมายก่อนครับว่าจะขอแน่ๆถ้าขอได้จริง เพราะเราก็ไม่รู้จะไปทางไหนหรือพึ่งใครแล้วครับ ทั้งหมดที่เล่ามาเราไม่รู้ว่าคนที่มาอ่านจะเคยเจออะไรแบบเราไหม ในสภาวะที่รู้สึกตันจนหมดหนทาง ทุกอย่างลุมเร้าจนไม่รู้จะไปทางไหน ใครพอมีแนวทางแก้ปัญหาเรื่องแบบนี้หรือมีประสบการณ์แบบนี้ช่วยมาแชร์กันหน่อยนะครับ 

อยากมาบอกถึงความรู้สึกของเราด้วย ว่ามันสวิงมากครับช่วงเดือนที่ผ่านมา อารมณ์เราแปรปรวนทุกอย่างเลย ช่วงหลายอาทิตย์ก่อนก็มีความคิดที่อยากหายไปจากโลกนี้ครับ แค่อยากหายไปเฉยๆนะครับ แต่ก็มีแว๊บหนึ่งแหละครับที่อยากจะแบบนั้น แต่ก็หยุดความคิดนั้นได้ เป็นครั้งแรกเลยครับที่รู้สึกแบบนั้นเป็นความรู้สึกที่แปลกดีครับ เพราะพอแตะถึงมันมันเหมือนกับทุกอย่างในหัวโล่งหมดเลย ให้อารมณ์เหมือนเราเจอทางแก้แล้ว แต่นั่นแหละครับมันไม่คุ้มกัน ช่วงนั้นเราทะเลาะกับแม่เรื่องความคิดของเราด้วยเลยมีเรื่องให้คิดเยอะไปหมดเลยครับ เราอยากให้ทุกคนในบ้านไม่ลำบากครับ อยากเห็นพวกเค้ายิ้มกันโดยไม่มีอะไรต้องกังวล อยากเห็นพวกเค้ามีความสุข การได้เห็นคนอื่นมีความสุขมันดีจริงๆนะครับ นั่นคือเหตุผลที่เราอยากเข้าแทพย์ อยากเจอผู้คนที่หลากหลายและช่วยเหลือเค้า ส่วนตัวอยากเป็นจิตแพทย์ด้วยครับ อยากส่งต่อความสุขให้คนอื่น เพราะผมก็จะได้มีความสุขกับชีวิตไปด้วย พูดถึงเรื่องที่อยากทำยูทูปผมรู้สึกตลอดแหละครับว่าถ้าเรามานั่งบ่นอยู่แลบนี้ เอาแต่นั่งคิด ไม่ลงมือทำแล้วมันจะมีอะไรเกิดขึ้นมา แต่ผมอยากได้อุปกรณที่ดีกว่านี้ในการทำยูทูปจริงๆครับ หลายๆครั้งพูดกันตรงๆว่าผมอิจฉาที่เห็นคนอื่นมีเงินทำอะไรหลายๆอย่างที่ผมอยากจะทำ มีอุปกรณ์ถ่ายทำดีๆใช้ผมรู้สึกอยากมีชีวิตแบบนั้นบ้างครับ พารากราฟที่ 2 นี้ไม่มีคำถามครับแค่พูดถึงในมุมของผมว่าผมรู้สึกอย่างไรบ้าง 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ และขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคนที่เข้ามาตอบเด็กอายุ 15 คนนี้นะครับ ตอนนี้ผมคงได้แต่ภาวนาและคาดหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์อะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับผม ส่วนผมมีหน้าที่ทำตามเป้าหมายและตั้งใจในสิ่งที่อยากทำและพัฒนาตัวเองเสมอครับ เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้อยู่แล้ว แต่หวังถึงสิ่งเติมเต็มที่จะเข้ามาช่วยในส่วนที่ทำให้ชีวิตของครอบครัวและผมดีขึ้น ขอบคุณมากครับ 🙏🏻💖