อย่าหลงทาง
1. เราไม่ได้ปฏิบัติธรรมเพราะเราเป็นคนดี...
⭐ >>> แต่ปฏิบัติธรรมเพราะเรารู้ว่าเรายังมีความเลวอยู่ เมื่อปฏิบัติธรรมแล้ว เราจะยิ่งเห็นความเลวของตัวเองมากขึ้น ถ้าปฏิบัติธรรมแล้วเห็นแต่ความดีของตนเอง ให้สันนิฐานเอาไว้เลยว่าเรากำลังปฏิบัติธรรมแบบผิดๆอยู่
2. ความดีของครูบาอาจารย์ไม่ใช่ความดีของเรา...
⭐ >>> แม้เราจะเป็นลูกศิษย์ของพระอรหันต์ก็ใช่ว่าเราจะมีคุณธรรมเหมือนท่าน อย่านำครูบาอาจารย์มาโอ้อวดกัน เราอาจมีครูบาอาจารย์ที่ประเสริฐที่สุด แต่เราอาจจะเป็นคนที่เลวที่สุดก็ได้
3. สุขและทุกข์เป็นสิ่งที่ควรละทั้งคู่...
⭐ >>> เราไม่ควรหลงประเด็นว่าจะละเพียงทุกข์ แต่จะกอดสุขไว้ เพราะมันคือเหรียญ 2 ด้าน จะเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นไปไม่ได้
4. ถ้าจะมีความรักก็ขอให้รักด้วยเมตตา...
⭐ >>> อย่ารักด้วยตัณหาราคะ รักแบบตัณหาราคะจะมุ่งไปที่การครอบครอง ทำให้เกิดความเห็นแก่ตัว เป็นการใช้ความรักเพื่อประโยชน์ในการเสพสุขทางตา หู จมูก ลิ้น กายเป็นสำคัญ รักในลักษณะนี้เป็นรักแบบสัตว์ไม่ใช่ความรักแบบมนุษย์ผู้เจริญ
5. ลาภ ยศ สรรเสริญ และความสุขจากกามคุณ 5 สิ่งเหล่านี้มีอำนาจสูงมากที่ทำให้เกิดความหลง...
⭐ >>> เมื่อเราต้องอยู่ร่วมกับสิ่งเหล่านี้ ควรอยู่ร่วมอย่างมีสติ ขาดสติเมื่อไหร่ เราย่อมตกอยู่ใต้อำนาจของโลกธรรม 8
6. อย่านินทาใคร อย่าวิจารณ์ผู้อื่นในทางเสียหายหรือไม่เป็นประโยชน์...
⭐ >>> เขาจะเป็นอย่างไรก็เรื่องของเขา เราควรเพ่งมองความเลวของตนเอง ควรใช้เวลาไปกับการสำรวจความเลวของตนมากกว่าไปมองความไม่ดีของผู้อื่น
7. สิ่งที่สำคัญกว่าศีล คือ พรหมวิหาร 4 ได้แก่เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา...
⭐ >>> ถ้าเราสนใจแต่การถือศีล โดยไม่สนใจเจริญเมตตา ศีลจะกลายเป็นความดีที่ไล่กัดเรา สร้างความอึดอัดให้เรา ผู้ปฏิบัติธรรมควรยึดความเมตตาเป็นสำคัญ ผู้ใดที่มีใจอยู่ในพรหมวิหารธรรม ผู้นั้นย่อมถือศีลอยู่แล้วเป็นปกติ
8. ปฏิบัติธรรมแล้วจิตต้องเบิกบาน...
⭐ >>> สติปัญญาในชีวิตต้องเพิ่มขึ้น ความอยากได้สิ่งต่างๆต้องลดลง 3 สิ่งนี้ คือ เครื่องชี้วัดว่าการปฏิบัติธรรมของเราว่าได้ผลมากน้อยแค่ไหน
9. ความขี้เกียจ คือ ตัวการใหญ่ที่ทำให้เราปฏิบัติธรรมไปไม่ถึงไหน...
⭐ >>> ถ้าเป็นฆราวาส เมื่อปฏิบัติธรรมแล้วจะต้องขยันทำงานมากขึ้น ไม่ใช่ยิ่งปฏิบัติธรรมยิ่งขี้เกียจ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่ใช่การปฏิบัติธรรม นอกจากนี้ ยังต้องมีความขยันในเรื่องการภาวนามากขึ้นด้วย การปฏิบัติธรรมในรูปแบบยังเป็นสิ่งที่มีความสำคัญอยู่
10. กิเลส คือ สิ่งร้ายกาจฉลาดที่สุดในโลก...
⭐ >>> ทุกสิ่งที่เรากระทำอยู่ โดยมากแล้วเป็นไปภายใต้การครอบงำของกิเลส บางครั้งกิเลสก็มาในนามความดี บางครั้งกิเลสก็มาในนามปัญญา กิเลส คือ สิ่งครองโลกครองใจ มันมาทุกทิศทุกทาง
"ผู้ปฏิบัติธรรม" ไม่ควรประมาทคิดว่า "ตนเอาอยู่" ไม่เคยมีใครเอากิเลสอยู่นอกจากคนหมดกิเลส !!! การสำรวมกายวาจาจึงเป็นสิ่งสำคัญ
"...และถึงแม้เรายังฆ่ากิเลสไม่ได้ แต่เราก็อย่าทำให้ผู้อื่นต้องเดือดร้อนเพราะกิเลสของเรา..."
ที่มา : คุณพศิน อินทรวงค์
อย่าหลงทาง
1. เราไม่ได้ปฏิบัติธรรมเพราะเราเป็นคนดี...
⭐ >>> แต่ปฏิบัติธรรมเพราะเรารู้ว่าเรายังมีความเลวอยู่ เมื่อปฏิบัติธรรมแล้ว เราจะยิ่งเห็นความเลวของตัวเองมากขึ้น ถ้าปฏิบัติธรรมแล้วเห็นแต่ความดีของตนเอง ให้สันนิฐานเอาไว้เลยว่าเรากำลังปฏิบัติธรรมแบบผิดๆอยู่
2. ความดีของครูบาอาจารย์ไม่ใช่ความดีของเรา...
⭐ >>> แม้เราจะเป็นลูกศิษย์ของพระอรหันต์ก็ใช่ว่าเราจะมีคุณธรรมเหมือนท่าน อย่านำครูบาอาจารย์มาโอ้อวดกัน เราอาจมีครูบาอาจารย์ที่ประเสริฐที่สุด แต่เราอาจจะเป็นคนที่เลวที่สุดก็ได้
3. สุขและทุกข์เป็นสิ่งที่ควรละทั้งคู่...
⭐ >>> เราไม่ควรหลงประเด็นว่าจะละเพียงทุกข์ แต่จะกอดสุขไว้ เพราะมันคือเหรียญ 2 ด้าน จะเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นไปไม่ได้
4. ถ้าจะมีความรักก็ขอให้รักด้วยเมตตา...
⭐ >>> อย่ารักด้วยตัณหาราคะ รักแบบตัณหาราคะจะมุ่งไปที่การครอบครอง ทำให้เกิดความเห็นแก่ตัว เป็นการใช้ความรักเพื่อประโยชน์ในการเสพสุขทางตา หู จมูก ลิ้น กายเป็นสำคัญ รักในลักษณะนี้เป็นรักแบบสัตว์ไม่ใช่ความรักแบบมนุษย์ผู้เจริญ
5. ลาภ ยศ สรรเสริญ และความสุขจากกามคุณ 5 สิ่งเหล่านี้มีอำนาจสูงมากที่ทำให้เกิดความหลง...
⭐ >>> เมื่อเราต้องอยู่ร่วมกับสิ่งเหล่านี้ ควรอยู่ร่วมอย่างมีสติ ขาดสติเมื่อไหร่ เราย่อมตกอยู่ใต้อำนาจของโลกธรรม 8
6. อย่านินทาใคร อย่าวิจารณ์ผู้อื่นในทางเสียหายหรือไม่เป็นประโยชน์...
⭐ >>> เขาจะเป็นอย่างไรก็เรื่องของเขา เราควรเพ่งมองความเลวของตนเอง ควรใช้เวลาไปกับการสำรวจความเลวของตนมากกว่าไปมองความไม่ดีของผู้อื่น
7. สิ่งที่สำคัญกว่าศีล คือ พรหมวิหาร 4 ได้แก่เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา...
⭐ >>> ถ้าเราสนใจแต่การถือศีล โดยไม่สนใจเจริญเมตตา ศีลจะกลายเป็นความดีที่ไล่กัดเรา สร้างความอึดอัดให้เรา ผู้ปฏิบัติธรรมควรยึดความเมตตาเป็นสำคัญ ผู้ใดที่มีใจอยู่ในพรหมวิหารธรรม ผู้นั้นย่อมถือศีลอยู่แล้วเป็นปกติ
8. ปฏิบัติธรรมแล้วจิตต้องเบิกบาน...
⭐ >>> สติปัญญาในชีวิตต้องเพิ่มขึ้น ความอยากได้สิ่งต่างๆต้องลดลง 3 สิ่งนี้ คือ เครื่องชี้วัดว่าการปฏิบัติธรรมของเราว่าได้ผลมากน้อยแค่ไหน
9. ความขี้เกียจ คือ ตัวการใหญ่ที่ทำให้เราปฏิบัติธรรมไปไม่ถึงไหน...
⭐ >>> ถ้าเป็นฆราวาส เมื่อปฏิบัติธรรมแล้วจะต้องขยันทำงานมากขึ้น ไม่ใช่ยิ่งปฏิบัติธรรมยิ่งขี้เกียจ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่ใช่การปฏิบัติธรรม นอกจากนี้ ยังต้องมีความขยันในเรื่องการภาวนามากขึ้นด้วย การปฏิบัติธรรมในรูปแบบยังเป็นสิ่งที่มีความสำคัญอยู่
10. กิเลส คือ สิ่งร้ายกาจฉลาดที่สุดในโลก...
⭐ >>> ทุกสิ่งที่เรากระทำอยู่ โดยมากแล้วเป็นไปภายใต้การครอบงำของกิเลส บางครั้งกิเลสก็มาในนามความดี บางครั้งกิเลสก็มาในนามปัญญา กิเลส คือ สิ่งครองโลกครองใจ มันมาทุกทิศทุกทาง
"ผู้ปฏิบัติธรรม" ไม่ควรประมาทคิดว่า "ตนเอาอยู่" ไม่เคยมีใครเอากิเลสอยู่นอกจากคนหมดกิเลส !!! การสำรวมกายวาจาจึงเป็นสิ่งสำคัญ
"...และถึงแม้เรายังฆ่ากิเลสไม่ได้ แต่เราก็อย่าทำให้ผู้อื่นต้องเดือดร้อนเพราะกิเลสของเรา..."
ที่มา : คุณพศิน อินทรวงค์