มีรุ่นพี่ที่ทำงาน อยู่ๆมาบอกชอบเรา เราก็งง แล้วก็ดีใจเพราะเราก็ชอบเขาเหมือนกัน เราก็เลยคิดว่าเราต่างคนต่างชอบก็กัน ก็เลยทักไปคุยกับเขานานๆทีทักไป มีแต่เราที่ทักไป แต่นานๆครั้ง พอเราทำงานเสร็จ เราเลยทักบอกเขาว่ากำลังจะกลับ เราไปตลาดต่อแล้วจึงบอกเขาว่าถึงตลาด เขาเลยบอกว่า อยากกินลูกชิ้น เราเลยถามว่ากินไหม เขาบอกกิน พอดีเขาไปซ้อมบอลที่เราจะผ่านทางเลยซื้อไปให้ พอไปถึงที่เขาอยู่ ก็คุยกันปกติ แต่คุยกับแป๊บเดียวเขาก็บอกให้รีบกลับบ้าน เราก็เลยกลับ พอถึงบ้านเราเลยทักไปบอกว่าถึงแล้ว แล้วเขาก็ส่งข้อความมาว่า เราคุยกันนานยัง เราก็งง แล้วตอบไปว่ายัง เราจึงถามว่ามันดูเยอะไปหรอ เขาก็บอกว่าใช่ เราเลยเสียความรู้สึก เขาบอกว่าจะเลิกคุยไหม เราจึงคิดว่าเขาไม่น่าจะอยากคุยกับเราต่อ เลยบอกไปว่าถ้าไม่อยากคุยก็เลิกคุยก็ได้ เขาเลยบอกขอเลิกคุย เราหน้าชาและเสียความรู้สึกมา ทั้งที่เขาเป็นคนมาบอกชอบเราก่อน เราก็คิดว่าจะมีความคิดเหมือนกัน แล้วเราก็งงว่าเราผิดขนาดนั้นเลยหรอ
มีคนมาบอกชอบแล้ววันต่อมาขอเลิกคุย
มีรุ่นพี่ที่ทำงาน อยู่ๆมาบอกชอบเรา เราก็งง แล้วก็ดีใจเพราะเราก็ชอบเขาเหมือนกัน เราก็เลยคิดว่าเราต่างคนต่างชอบก็กัน ก็เลยทักไปคุยกับเขานานๆทีทักไป มีแต่เราที่ทักไป แต่นานๆครั้ง พอเราทำงานเสร็จ เราเลยทักบอกเขาว่ากำลังจะกลับ เราไปตลาดต่อแล้วจึงบอกเขาว่าถึงตลาด เขาเลยบอกว่า อยากกินลูกชิ้น เราเลยถามว่ากินไหม เขาบอกกิน พอดีเขาไปซ้อมบอลที่เราจะผ่านทางเลยซื้อไปให้ พอไปถึงที่เขาอยู่ ก็คุยกันปกติ แต่คุยกับแป๊บเดียวเขาก็บอกให้รีบกลับบ้าน เราก็เลยกลับ พอถึงบ้านเราเลยทักไปบอกว่าถึงแล้ว แล้วเขาก็ส่งข้อความมาว่า เราคุยกันนานยัง เราก็งง แล้วตอบไปว่ายัง เราจึงถามว่ามันดูเยอะไปหรอ เขาก็บอกว่าใช่ เราเลยเสียความรู้สึก เขาบอกว่าจะเลิกคุยไหม เราจึงคิดว่าเขาไม่น่าจะอยากคุยกับเราต่อ เลยบอกไปว่าถ้าไม่อยากคุยก็เลิกคุยก็ได้ เขาเลยบอกขอเลิกคุย เราหน้าชาและเสียความรู้สึกมา ทั้งที่เขาเป็นคนมาบอกชอบเราก่อน เราก็คิดว่าจะมีความคิดเหมือนกัน แล้วเราก็งงว่าเราผิดขนาดนั้นเลยหรอ