อยากทราบความเห็นของเพื่อนๆที่มีประสบการณ์ทั้งทางตรงและทางอ้อมเพื่อฮีลใจและเปิดใจกับความจริงบนโลกนี้ค่ะ
คือโดยปกติแล้วพ่อเราเป็นคนเฮฮาค่ะ แต่ไม่เที่ยว ไม่ดื่ม ไม่สูบนะ ไม่เคยมีปัญหานอกใจกับแม่เลยค่ะตั้งแต่จำความได้ แต่ช่วงที่ผ่านมาที่ทำงานพ่อมี ญ คนหนึ่งเข้ามาทำงานค่ะ(เป็นแม่ม่าย)พ่อเราก็เริ่มเปลี่ยนไป ไปรับไปส่ง พอแม่ถามก็อ้างบอกเป็นห่วงเขาผู้หญิงตัวคนเดียว(แต่ปล่อยเราขี่รถกลับบ้านเองตอน5ทุ่มนะ55) ไปซื้อของด้วยกัน คืออะไรประมาณนี้เราผู้หญิงก็พอรู้แหละค่ะว่ามันผิดปกติแน่ๆละ แต่เราเป็นคนถ้าได้พูดแล้วคือเรื่องมันจบแน่ค่ะแต่ถ้าไม่จบดีก็จบร้ายเราไม่อยากเสี่ยง (อีกอย่างตอนนี้เราก็เรียนอยู่ค่ะให้พูดตามตรงคือไม่ได้ปีกกล้าขาแข็งพอที่จะมีสิทธิ์พูดในสิ่งผิดปกติที่เกิดกับครอบครัวเราได้นั่นแหละค่ะ) คือครั้งแรกที่เรารู้เราช็อคมากค่ะ เสียใจสุดๆ ด้วยความที่ตลอดมาพ่อไม่เคยมีบ้านเล็กบ้านน้อยไม่เคยสนิทกับ ญ คนไหน คือความผิดหวังในตัวพ่อเยอะมากๆ มากซะจนสิ่งต่างๆที่พ่อเคยสอนเราเรานี่ลืมไปหมดเลยค่ะ(ความรู้สึกแบบกล้าสอนเราได้ไงทั้งที่เรื่องพื้นฐานพ่อที่ดียังทำไม่ได้ /ขอโทษนะคะวินาทีนี่รู้สึกแบบนี้จริงๆ)
แต่ประเด็นหลักมันจริงๆก็คือ เราเป็นคนโฟกัสชีวิตมากๆค่ะ ไม่ชอบมีแฟน ไม่ชอบมีคนคุย (ไม่ได้เกลียดนะชอบอยู่คนเดียวเฉยๆ)เราจะต้องเอาตัวเองให้พ้นก่อนจะคิดเรื่องอะไรแบบนี้ เราฝันมาตลอดว่าเราไม่เห็นต้องมีแฟนหรืออะไรเลยก็ได้ โตไปแต่งงานมันก็คงมีสักคนจริงๆที่มั่นคงกับเรา ไม่นอกลู่นอกทางเป็นครอบครัวที่ไม่มีเรื่องบ้านเล็กบ้านน้อย เชื่อว่ารักแท้ รักเดียวมีจริง คนที่เรารักเค้าและเค้ารักเราไปจนแก่จนเฒ่านั้นมีจริง แต่ตั้งแต่เจอเรื่องนี้คือเราไม่เชื่อในความรักเลยค่ะกลัวการมีความรัก มันฝังใจมากเลยค่ะ ตอนนี่เซฟโซนเราในเรื่องความรักมันแตกสลายมากๆแล้ว พ่อแม่เราที่ทำให้เราศรัทธาในความรัก ก็เป็นพ่อแม่เราเหมือนกันที่ทำให้มุมมองความรักของเราเปลี่ยน ที่ผ่านมาชีวิตนี้แค่ชอบอยู่คนเดียวแต่ไม่ได้เกลียดการมีแฟน แต่ต่อจากนี้หากได้รักใครสักคน คงรักแบบเผื่อใจเจ็บมากๆ จนไม่กล้าทำอะไร ไม่กล้าวางแผนอนาคตใดๆกับคนรักในชีวิตแล้ว
เรารู้นะคะว่าเราไม่ควรไปคาดหวังกับใคร พ่อก็คนเหมือนกัน มนุษย์มันก็คงมีเรื่องผิดพลาดกันบ้างละนะ แต่เราแค่รู้สึกเหมือนเดิมไม่ได้แล้วจริงๆค่ะ อยากฟังมุมมองของผู้อื่นจังเลยค่ะ เป็นเหมือนกันไหมคะเมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ ตรรกะเกี่ยวกับความรักเปลี่ยนเลยไหม เล่าสู่กันฟัง เตือนสติ หรืออะไรก็ได้ค่ะ เราไม่ได้ผ่านโลกมาขนาดนั้นกับเรื่องอะไรแบบนี้เลยทำใจยังไม่เก่งค่ะ ยาวหน่อยขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ
ปัญหามุมมองความรักที่เปลี่ยนไป เนื่องจากครอบครัวแตกแยก
คือโดยปกติแล้วพ่อเราเป็นคนเฮฮาค่ะ แต่ไม่เที่ยว ไม่ดื่ม ไม่สูบนะ ไม่เคยมีปัญหานอกใจกับแม่เลยค่ะตั้งแต่จำความได้ แต่ช่วงที่ผ่านมาที่ทำงานพ่อมี ญ คนหนึ่งเข้ามาทำงานค่ะ(เป็นแม่ม่าย)พ่อเราก็เริ่มเปลี่ยนไป ไปรับไปส่ง พอแม่ถามก็อ้างบอกเป็นห่วงเขาผู้หญิงตัวคนเดียว(แต่ปล่อยเราขี่รถกลับบ้านเองตอน5ทุ่มนะ55) ไปซื้อของด้วยกัน คืออะไรประมาณนี้เราผู้หญิงก็พอรู้แหละค่ะว่ามันผิดปกติแน่ๆละ แต่เราเป็นคนถ้าได้พูดแล้วคือเรื่องมันจบแน่ค่ะแต่ถ้าไม่จบดีก็จบร้ายเราไม่อยากเสี่ยง (อีกอย่างตอนนี้เราก็เรียนอยู่ค่ะให้พูดตามตรงคือไม่ได้ปีกกล้าขาแข็งพอที่จะมีสิทธิ์พูดในสิ่งผิดปกติที่เกิดกับครอบครัวเราได้นั่นแหละค่ะ) คือครั้งแรกที่เรารู้เราช็อคมากค่ะ เสียใจสุดๆ ด้วยความที่ตลอดมาพ่อไม่เคยมีบ้านเล็กบ้านน้อยไม่เคยสนิทกับ ญ คนไหน คือความผิดหวังในตัวพ่อเยอะมากๆ มากซะจนสิ่งต่างๆที่พ่อเคยสอนเราเรานี่ลืมไปหมดเลยค่ะ(ความรู้สึกแบบกล้าสอนเราได้ไงทั้งที่เรื่องพื้นฐานพ่อที่ดียังทำไม่ได้ /ขอโทษนะคะวินาทีนี่รู้สึกแบบนี้จริงๆ)
แต่ประเด็นหลักมันจริงๆก็คือ เราเป็นคนโฟกัสชีวิตมากๆค่ะ ไม่ชอบมีแฟน ไม่ชอบมีคนคุย (ไม่ได้เกลียดนะชอบอยู่คนเดียวเฉยๆ)เราจะต้องเอาตัวเองให้พ้นก่อนจะคิดเรื่องอะไรแบบนี้ เราฝันมาตลอดว่าเราไม่เห็นต้องมีแฟนหรืออะไรเลยก็ได้ โตไปแต่งงานมันก็คงมีสักคนจริงๆที่มั่นคงกับเรา ไม่นอกลู่นอกทางเป็นครอบครัวที่ไม่มีเรื่องบ้านเล็กบ้านน้อย เชื่อว่ารักแท้ รักเดียวมีจริง คนที่เรารักเค้าและเค้ารักเราไปจนแก่จนเฒ่านั้นมีจริง แต่ตั้งแต่เจอเรื่องนี้คือเราไม่เชื่อในความรักเลยค่ะกลัวการมีความรัก มันฝังใจมากเลยค่ะ ตอนนี่เซฟโซนเราในเรื่องความรักมันแตกสลายมากๆแล้ว พ่อแม่เราที่ทำให้เราศรัทธาในความรัก ก็เป็นพ่อแม่เราเหมือนกันที่ทำให้มุมมองความรักของเราเปลี่ยน ที่ผ่านมาชีวิตนี้แค่ชอบอยู่คนเดียวแต่ไม่ได้เกลียดการมีแฟน แต่ต่อจากนี้หากได้รักใครสักคน คงรักแบบเผื่อใจเจ็บมากๆ จนไม่กล้าทำอะไร ไม่กล้าวางแผนอนาคตใดๆกับคนรักในชีวิตแล้ว
เรารู้นะคะว่าเราไม่ควรไปคาดหวังกับใคร พ่อก็คนเหมือนกัน มนุษย์มันก็คงมีเรื่องผิดพลาดกันบ้างละนะ แต่เราแค่รู้สึกเหมือนเดิมไม่ได้แล้วจริงๆค่ะ อยากฟังมุมมองของผู้อื่นจังเลยค่ะ เป็นเหมือนกันไหมคะเมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ ตรรกะเกี่ยวกับความรักเปลี่ยนเลยไหม เล่าสู่กันฟัง เตือนสติ หรืออะไรก็ได้ค่ะ เราไม่ได้ผ่านโลกมาขนาดนั้นกับเรื่องอะไรแบบนี้เลยทำใจยังไม่เก่งค่ะ ยาวหน่อยขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ