กลับบ้าน?

เราขอพื้นที่ระบายหน่อยนะ เราโครตเสียใจเลย  คือตอนนี้เรียนมหาลัย ต้องไปอยู่หอแต่โชคดีที่ม.เราอยู่จังหวัดเดียวกับบ้าน เราก็กลับบ้านได้บ่อยๆ(กลับวันศุกร์เย็น-เย็นอาทิตย์กลับม.)  เราก็พยายามกลับบ้านเกือบทุกอาทิตย์เพราะส่วนตัวเราคิดถึงแมวที่บ้านมาก + เราเป็นคนติดบ้าน (ถึงแม้เรารู้สึกว่าครอบครัวไม่ใช่เซฟโวนเราขนาดนั้น)ต้องบอกก่อนเราเรียนคณะแพทย์ ซึ่งเรียนเช้าเลิกก็ค่ำๆ บางวันก็ไม่มีพักเที่ยงเรียนยาวเลย6-7ชั่วโมง ยิ่งวันศุกร์เราก็พยายามจัดตารางให้เรียนติดกันจะได้เสร็จก่อน4โมงเย็นจะได้กลับบ้าน ทำให้เราเทียบไม่ได้กินอะไรเลยด้วยซ้ำ เราคิดว่าพอกลับบ้านเด่วกินที่บ้านเลยก็ได้ แต่สิ่งที่เราเจอเสมอตอนกลับบ้านคือ เราต้องล้างจาน เราต้องหุงข้าว หมาที่บ้าน2ตัวเราก็พาน้องไปเดินเล่นตลอด ซึ่งเราก็ทำนะเพราะว่าแม่เราทำคนเดียวไม่ไหวหรอก  เราก็ทำเท่าที่ทำได้ แต่ทุกครั้งที่เรากลับบ้านอ่ะแม่จะชอบบ่นว่าเราไม่ช่วยงานเลย เหนื่อยจะตายแล้ว ลูกสาวกลับมาก็นอนเฉยๆ ไม่ทำอะไร คือเราก็เหนื่อยไง เราเรียนโครตเครียดมาทั้งวันงี้ เจอแต่เชื้อโรคมา เราก็อยากกลับบ้านมาเจอความสบายใจบ้าง แล้วคือเราก็ช่วยนะไม่ใช่ไม่ช่วย แต่พวกกับข้าวเราไม่ทำเพราะพ่อกับน้องกินแต่ฝีมือแม่ไงเคยทำแล้วพ่อกับน้องไม่มีใครกินเลย เราเจออย่างนี้ทุกอาทิตย์ที่กลับบ้านเลยจนตอนนี้รู้สึกว่าไม่อยากกลับบ้านแล้ว  แต่พอไม่กลับก็คิดถึงบ้านอยู่ดีอ่ะ คิดแมวด้วย จบแล้ว....  ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ  เราแค่มาระบายเฉยๆๆ แต่ถ้าใครมีวิธีแก้ปัญหานี้ก็เสนอได้นะ (เราไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้านะ  บอกไว้ก่อน เราตรวจซึมเศร้าตลอดไม่ปัญหาเรื่องนี้แน่นอน)